Zoals velen met mij worden gedachten en gevoelens de afgelopen dagen volledig bepaald door de vreselijke vliegtuigramp. Het is onbegrijpelijk dat zoiets kan gebeuren. Ongeloof en verbijstering vanaf de eerste berichten en beelden. Ik leef al dagen in een soort roes. In veel, heel veel hoofden van mensen zal het deze dagen een verschrikkelijke chaos zijn. Voor de direct betrokkenen bij deze ramp is het nog vele malen erger. Bij hen zal het verdriet zeer langdurig en onuitwisbaar zijn. Ieder mens probeert vervolgens op zijn eigen manier dit verlies en dit verdriet te verwerken, maar waar begin je? Het lijkt mij extra moeilijk als je alleen bent, of weinig aanspraak hebt, zoals veel oudere mensen. Je wilt erover praten, zonder speciaal doel. In dit soort situaties is praten en luisteren vaak de eerste stap van verwerking. Ik ben iemand die er eigenlijk niet zo goed over kan en wil praten. Zelfs de krant lezen of TV kijken is iets waarvan ik merk dat ik het liever even niet doe. De confrontatie, zeker bij de gruwelijke beelden op de social media ga ik uit de weg. Maar tegelijkertijd weet ik dat informatie en confrontatie mij kan helpen de gevoelens van onmacht en verdriet beter onder controle te krijgen. Dat is het punt: ik heb mijn gedachten niet meer onder controle, ze vliegen alle kanten op met als effect dat ik mij vreselijk moe voel. Een neerslachtig gevoel waarbij ik mij afvraag wat de zin in het leven is, als er zoveel ellende in de wereld om mij heen bestaat. Lees verder
Hoop en vertrouwen
22 dinsdag jul 2014
Posted in individu & omgeving
Elke jaar op de laatste zondag van november komen zo’n vijftig familieleden, voortgekomen uit het Koos Beke en Cis Oostendorp huwelijk, bij elkaar: zes broers en zussen, evenzoveel schoonfamilie, vijftien neven en nichten en bijna evenzoveel aangetrouwden, vervolgens negentien achterneefjes en -nichtjes. De oudste is zeventig, de jongste is ongeveer één jaar. Een prachtig doorsnede van vier generaties: de idealisten van de babyboom generatie (1944-1955), de nuchtere verbinders van de X generatie (1956-1970), de doegerichte pragmatische generatie (1971-1985), de creatieve Y generatie (1986-2000) en de heldere Y2 generatie (2000-2015). Iedereen van jong tot oud heeft deze datum in november gereserveerd en zelden laat iemand verstek gaan. Sterker nog, een in Madrid (?!) wonende neef reist met zijn zoontje Sinterklaas zelfs achterna en komt speciaal over voor deze dag. Ieder jaar weer is er nieuw leven te bewonderen, ieder jaar weer ziet iedereen de ander een jaar ouder worden. Deze traditie wordt nog versterkt doordat Sinterklaas al die jaren onze familiehuisvriend is en zo ook in leef-tijd meegroeit met onze familie. Dat levert mooie, leuke en soms emotionele anekdotes op, die dan hardop voorgelezen worden uit Het Grote Boek. Spannend voor de Y2 generatie is elk jaar de keuze van de Pieten. Telkens mogen de twee of drie die niet meer in Sinterklaas geloven Zwarte Piet spelen. Als dat dit jaar Blauwe Pieten worden, zullen misschien op een enkele babyboomer na, de anderen er waarschijnlijk weinig moeite mee hebben. 
fulltime pensionado 