‘Buurten aan de Maas’

Al weer veertien jaar woon ik goed naar mijn zin in het wijkje Struisenburg onderdeel van Kralingen Rotterdam. Het is een rustige en qua bevolking gemêleerde buurt. Eenmaal met pensioen valt mij op dat er eigenlijk weinig sociale contacten zijn tussen buurtbewoners. Aangezien ik veel waarde hecht aan het spreekwoord ‘beter een goede buur dan een verre vriend’, neem ik het initiatief samen met enkele medebewoners buurtactiviteiten te organiseren. SAMSUNG CAMERA PICTURESVerbetering Luchtkwaliteit Maasboulevard (zie vorig blog) is er zo een. Maar ook het initiatief Buurten aan de Maas, elkaar ontmoeten. Afgelopen jaar hebben we vier keer een ontmoetingsavond georganiseerd, inclusief een buurtkerstborrel. De opkomst is verrassend goed en zelfs heel goed als er iets van muziek bij komt. De ontmoetingsplek is het gebouw PodiumO950, gelegen aan de Oostmaaslaan pal langs de Maasboulevard. Met dit gebouw heb ik een bijzondere band.

In 1983 verhuis ik vanuit Renkum naar de geboortestad van mijn vader, Rotterdam. We gaan wonen in de wijk Hillegersberg. Ik ben aangenomen als coördinator van zeven multiculturele organisaties, die in dit gebouw PodiumO950, dat toen dr. W.A. Visser ’t Hooftcentrum heette, gehuisvest zijn. De opdracht was om te zoeken naar verbinding tussen die organisaties onderling en van daaruit met de stad. 20180207_144852Het gebouw is ontworpen door de beroemde architect Rietveld en in 1968 opgericht door  de Duitse jongeren organisatie Aktion Sühnezeichen Friendensdienste (ASF). Het is bedoeld als een ‘levend’ monument dat ten dienste staat aan de Rotterdamse bevolking. Helaas blijkt het lastig dit gesubsidieerde project na drie jaar te verlengen, dus ga ik op zoek naar een nieuwe baan. Ik word directeur van een zorginstelling in Vlaardingen en ga daar met mijn gezin wonen. Dan, ruim achttien jaar later, keer ik terug naar Rotterdam.

dsc00265En toeval of niet, ik koop een mooi oud huis aan de Oostmaaslaan op steenworp afstand van het gebouw waar ik drie jaar gewerkt heb. Het gevoel van l’histoire se répète wordt tijdens de zeer sfeervolle Kerstbuurtborrel op 21 december j.l. extra versterkt. Ik bedenk mij ineens dat ik iets aan het doen ben, dat ik ook al op mijn achttiende heb gedaan, namelijk muziekavonden in de wijk organiseren.

Geboren en getogen in Arnhem in de wijk Alteveer ver buiten het centrum, zijn vlak na de oorlog nog weinig openbare voorzieningen. Achter ons huis staat een katholiek noodkerkje. De helft van dit noodgebouw is jarenlang een kleuterschooltje en de andere helft wordt gebruikt als kerk. In de jaren zestig wordt het kleuterschooltje opgedoekt en komt er een dependance van het club- en buurthuiswerk uit de binnenstad in. Ik ben achttien jaar en doe daar vrijwilligerswerk. Het is de tijd dat Rock’n Roll bandjes als paddenstoelen uit de grond schieten. Een aantal van die bandjes wil graag gratis optreden om maar te kunnen spelen. Al gauw organiseer ik muziekavondjes voor jongeren uit mijn wijk. Het heeft maar één seizoen mogen duren, want het aantal decibels van de live muziek….. ‘Kom van dat dak af…..’ en ….’Het is  weer tijd om op te staan…’  is voor de direct ernaast gelegen huizen vele malen te hoog.

3401581591_50401d8f8c_z

Sloop van het noodkerkje Alteveer ongeveer 1966

Ik denk dat iedereen wel eens het gevoel heeft van l’histoire se répète. Zeker bij het ouder worden zal dit Franse gezegde op sommige ervaringen in je leven van toepassing zijn. Dat is natuurlijk niet vreemd als je bedenkt dat er in je persoonlijke leven en in de maatschappij altijd iets van een rode draad loopt. In mijn leven is zoeken naar verbinding of sociale cohesie een belangrijke rode draad. In dat kader heb ik altijd wel iets van vrijwilligerswerk gedaan, waaronder mij bezig gehouden met mijn directe woon- en leefomgeving. Het mooie is dat ik nu als fulltime pensionado de focus en de energie er nog meer op kan richten dan voorheen.

Buurtproject ‘slim groen’

_mg_1304Het is maandagmorgen 7 januari 2019 11.00 uur als het klimaatadaptieve voorplein van het Hoogheemraadschap Schieland en de Krimpenerwaard (HHSK) officieel geopend wordt door dijkgraaf Hans Oosters, wethouder Bert Wijbenga gemeente Rotterdam, Rens van Overdam voorzitter Gebiedscommissie en mijn persoontje namens de bewonersinitiatiefgroep. Dit alles speelt zich af in Struisenburg, een wijkje in Kralingen Crooswijk gelegen aan de prachtige Maasboulevard. Het is een bijzonder gebeuren omdat dit een samenwerkingsproject is van een groepje buurtbewoners met steun van Stadslab Luchtkwaliteit, het HHSK en de Gemeente Rotterdam.

De Maasboulevard is een zeer drukke verkeersader in Rotterdam, zowel van auto’s als van schepen. Er wordt hoge uitstoot van fijnstof gemeten en dat is niet goed voor onze gezondheid.

20180207_145026Sinds ik fulltime pensionado ben merk ik, dat ik meer tijd, aandacht en focus krijg voor zaken die in mijn directe leefomgeving plaatsvinden. Aangezien ik langs de Maasboulevard woon en dagelijks veel in en om mijn huis vertoef, ben ik mij wat gaan verdiepen in de fijnstof materie in onze stad. Er blijken meer plekken te zijn met zeer hoge concentratie fijnstof waar bewoners iets willen doen aan vermindering daarvan. Ik kom in kontakt met het Rotterdamse buro Stadslab/Luchtkwaliteit dat bewoners adviseert en ondersteunt in experimenten met specifieke groenbeplanting, die fijnstof kan opvangen zoals, mossoorten, de dwergden, vlinderstruik, olijfwilg en prachtriet. Ik noem het ‘slim groen’. Mijn enthousiasme neemt toe, ik spreek een aantal mede wijkbewoners aan en onder het motto ‘verbeter de wereld begin bij jezelf’ nemen we het initiatief in 2016 een bewonersinitiatief aan te vragen: ‘Verbetering luchtkwaliteit Maasboulevard’. We hebben twee hoofddoelstellingen. Allereerst bewustwording vergroten bij medebewoners en hen stimuleren o.a. minder tegels in tuintjes te leggen, waar mogelijk mosdaken te realiseren en vooral veel ‘slim’ groen te planten langs de gevels en op de balkons. Maasboulevard - Oostmaaslaan - ©LéonRichard (14) edit EricOnze tweede doelstelling is om de gemeente Rotterdam te vragen op de strook gras, direct langs de Maasboulevard niet al te hoge slim groenplantjes te plaatsen. Op die wijze zal de opvang van fijnstof maximaal kunnen plaatsvinden en tegelijkertijd is het extra groen een mooi gezicht. We maken een begroting voor al deze activiteiten van € 9.500 en krijgen al snel groen licht van onze Gebiedscommissie.

We houden in 2016 enkele bijeenkomsten met wijkbewoners in Blue City (vml Tropicana) dat eveneens aan de Maasboulevard ligt. In Blue City is sprake van de blauwe economie, alles is circulair. We doen verslag via flyers, die overal in de wijk op 2000 adressen verspreid worden. Lastiger is de doelstelling slim groen langs de Maasboulevard realiseren. De gemeente Rotterdam heeft zo haar eigen eisen met betrekking tot de inrichting van de buitenruimte en blijkt daarin erg strak in de leer. Daarbij komt dat er een grote renovatie van de Maasboulevard in de planning staat. Om toch onze doelstelling ten aanzien van slim groen concreet zichtbaar te maken hebben we vervolgens begin 2017 contact gezocht met het Hoogheemraadschap. Het hoofdkantoor ligt namelijk in onze wijk direct langs de Maasboulevard.

3d3 alleen pleinDat kontakt is een schot in de roos. Het Hoogheemraadschap, gericht op waterbeheersing, wil namelijk het betegelde voorplein, dat zo geen visitekaartje is, herinrichten. Naast luchtverontreiniging hebben we ook steeds vaker te maken met piekbuien en een overvraagd riool. Om regenwater beter vast te houden, te infiltreren en te gebruiken is het van belang om meer onverhard oppervlak te realiseren en water de grond in te laten zakken in plaats van naar het riool te leiden.  Hier vinden wij als bewonersinitiatief en het Hoogheemraadschap elkaar in. Aan Stadslab Luchtkwaliteit wordt gevraagd de wensen en ideeën van beide partijen mee te nemen in een voorplein 20181023_142450ontwerp waarin zowel water- als lucht-gerelateerde principes zichtbaar aanwezig zijn.

En dat is uiteindelijk eind 2018 gelukt. Extra reden om trots te zijn is het feit dat het Stadslab Luchtkwaliteit in november de Rotterdamse Job Duraprijs 2018 heeft gewonnen. Uit een longlist van projecten die gaan over mobiliteit en duurzaamheid in Rotterdam waren vijf projecten genomineerd.

Ik zou zeggen: ‘Ga eens kijken als je in Rotterdam bent en laat je inspireren!’

 

 

 

Kerst Kinderpardon

Kerst is een uniek feest dat wereldwijd gevierd wordt. Voor mij is het dan ook het bezinningsmoment om samen met miljoenen mensen op de wereld even stil te staan bij ons leven hier op de aarde. Of je nu  gelovige bent of niet, ieder mens wil iets van zijn korte leven maken. In vrede leven en geen oorlog voeren, is daarvoor een essentiële voorwaarde. Kerst is het feest van het samen zijn en samen leven, ieder op zijn eigen manier en met eigen accenten, maar wel gericht op samen. Kerst is voor mij het moment om mijn kleine, grote geluk te vieren samen met mijn lief, onze kinderen, hun geliefden, onze kleindochter en onze vrienden.

Echter, hoe bizar is het feit dat in de twintigste eeuw waarin ik geboren en opgegroeid ben, waarin mijn ouders geboren, opgegroeid en overleden zijn, er volgens de historicus Johan Huizinga meer dan honderdzeventig miljoen mensen vermoord zijn door hun eigen regeringen. Daarnaast zijn in oorlogen vierendertig miljoen mensen om het leven gekomen. Ik ben een babyboomer uit 1946, geboren in een Rooms-Katholiek gezin. Uit de radio klinkt die eerste jaren tijdens de kerst nog regelmatig White Christmas van Bing Crosby. Het lijkt een soort ode aan onze geallieerde bevrijders. Mijn eerste kerstfeesten staan volledig in het teken van de geboorte van het kindje Jezus. In de woonkamer staat de kerstboom en onder die boom staat een door mijn vader gefiguurzaagde kerststal, waar hij, volgens mij erg trots op is. Mijn vader die in de Tweede Wereldoorlog tuberculose heeft opgelopen en uiteindelijk in 1961 is overleden. 

Ik leef nu in 2018, de eenentwintigste eeuw. Het Marrakech migratiepact van de Verenigde Naties blijkt opeens voor een aantal politieke partijen in Nederland en België een probleem. Met meer dan achtenzestig miljoen mensen op de vlucht, zijn internationale afspraken over vluchtelingen belangrijker dan ooit. Op Lesbos in Griekenland puilt het opvangcentrum voor bootvluchtelingen al jaren uit. Er is geen solidariteit in onze redelijk welvarende Europese Unie. In mijn Nederland, behorende tot de top vijf van de meest welvarende landen in de wereld, weigert de regering zelfs een generaal pardon te geven aan ongeveer vierhonderd vluchtelingen kinderen die hier volledig geworteld zijn. Dit alles uit angst voor een aanzuigende werking….. 

Ik ben opa van een heerlijke, lieve kleindochter. Ik kan los van allerlei dagelijkse werkgerelateerde sores, nog meer dan bij mijn eigen kinderen genieten van dit opgroeiende schatje. Ik zie en voel intens hoe kwetsbaar en onschuldig het beginnende leven is. Maar ook hoe ongelooflijk waardevol. Mijn geloof is gedurende mijn leven behoorlijk verschraalt. Ik noem mijzelf cultureel katholiek. Ik ben nog in de kerk getrouwd en ga bij begrafenissen naar de kerk, verder niet. Wat blijft is de kerstnachtmis, al 72 jaar lang. Deze traditie willen mijn lief en ik niet loslaten. Straks op kerstavond zit ik in de kerstnachtmis. Ik zal dan denken aan de geboorte van het kindje Jezus, gewoon als een kindje dat geboren wordt. Ik zal wensen dat alle kindjes die geboren worden in een warm en veilig nest opgroeien, in een land van vrede. Ik weet het niet, maar ik hoop dat de pastoor preekt over kinderen. Over kinderen die het recht hebben op te groeien in een veilige wereld. En vooral hoe wij daar dan met elkaar over praten als het voor kinderen niet veilig en rechtvaardig is. Dat we ons realiseren dat kinderen in onveilige situaties ernstige schade oplopen. Dat we niet alleen praten, maar ook doen, handelen in de volle overtuiging dat aanzuigende werking van het goede handelen zal leiden tot gelukkige mensen en vrede op aarde.

Laat alle kerken de kerstpreek afsluiten met de oproep: ‘Geef deze vierhonderd kinderen een generaal pardon!’