Verre vakantiereizen

IMG_20190927_145517_resized_20191011_104018478

Petra

Afgelopen week ben ik teruggekomen van een boeiende en enigszins avontuurlijke vakantie naar Israël en Jordanië. Wederom heb ik enorm veel indrukken opgedaan, leuke ontmoetingen en gesprekken gehad met mensen uit die landen en heel veel cultuur en natuur opgesnoven. Al die indrukken geven een enorme boost aan mijn dagelijkse leventje als fulltime pensionado!

Mijn lief en ik kiezen de laatste jaren voor verre vakantiereizen, liefst een beetje avontuurlijk en uitdagend. We hebben letterlijk en figuurlijk de tijd om eens goed om ons heen in de wereld te kijken naar ‘hoe andere mensen leven’.  Gelukkig kunnen we ons deze vakanties financieel (nog) veroorloven. Volgend jaar als ook mijn lief definitief met pensioen gaat zullen onze maandelijkse inkomsten behoorlijk dalen en dat betekent ‘de tering naar de nering’ zetten, ook wat vakanties betreft.

20191003_133328

Jerash

De reizen die we maken, hebben meestal een link met bijzondere momenten uit onze levensloop.  Zo ging onze eerste verre reis zeven jaar geleden naar Indonesië. In de jaren vijftig kwamen er in onze geboortestad Arnhem grote groepen gezinnen uit Ambon achter onze lagere school in noodbarakken te wonen. Dat maakte veel indruk, net als het Museum Bronbeek met haar KNIL militairen. Daarna zijn we naar Vietnam geweest. In onze jeugd hebben we fel gedemonstreerd tegen de Vietnam oorlog. Naar Rusland en Cuba zijn we gegaan omdat we nog verse herinneringen hebben aan de Koude Oorlog. Vorig jaar hebben we enkele landen,bekend van de oude Zijderoute bezocht: Iran, Turkmenistan, Oezbekistan en Kazachstan. Het liefst reizen we per trein, auto en bus. Het biedt de gelegenheid contact te hebben met mensen uit die landen.  

IMG_20190920_113935_resized_20191011_111741955

De klaagmuur

Dit jaar staat aanvankelijk Noord Korea hoog op mijn lijstje. Mijn lief heeft al lang de wens om naar Israël te gaan. Het is uiteindelijk de combinatie Israël en Jordanië geworden. De afgelopen drie weken hebben we deze landen in het beruchte Midden Oosten gebied bezocht. Jordanië, een vredig land met zeer aardige mensen, prachtige natuur en oude beschavingen. Israël, een land dat al gedurende ons hele leven een plek van grote onenigheid en geweld is. Het Heilige Land uit onze katholieke jeugd. De drang is groot om hier nog iets van te proeven, hoewel het voor ons voorbij is met het katholieke geloof.

20190929_164945

Wadi Rum

Bij deze verre reizen willen wij ons niet teveel laten pamperen, het moet een beetje avontuurlijk zijn. Mijn lief en ik kiezen daarom niet voor groepsreizen, maar voor een individuele reis. Voor mijzelf sprekend wil ik actief mijn geest en lijf blijven uitdagen, want daar blijf je gezond en sterk bij. Populair gezegd kruip ik af en toe uit mijn comfortzone. Bij het ouder worden is dat extra lastig, omdat je stresshormonenhuishouding sneller in de war raakt. Een hoge stressfactor heeft het effect dat je niet meer kan genieten van het moment. Voor mij is stress de grote vijand van gelukkig ouder worden. Voor de uitdaging hebben we in Israël een huurauto gebruikt. Best spannend. Maar met hulp van de technologie – Google Me  – kunnen we redelijk makkelijk onze vooraf geplande reisdoelen vinden. Ook een kort verblijf in een Kibboets is enigszins avontuurlijk, evenals te voet de grens overgaan bij de Sheik Hussein Bridge. In Jordanië hebben we ons laten rijden op één keer na. Van Aqaba naar Amman, een rit van zo’n vijf uur, hebben we de bus gepakt. Het leuke is dat je dan meteen de enige buitenlander bent. Ons reisbureau – Your Planet Travel – zoekt altijd naar bijzondere plekken met prettige lokale hotels. Zij zorgen voor gidsen en chauffeurs waarmee je goed contact kan maken en leuke gesprekken kan voeren. In Jordanië hebben we twee nachten in een tent geslapen. In het natuurgebied Dana was het niet zo comfortabel in tegenstelling tot de grote Bedoeïentent in het ongelooflijk mooie gebied Wadi Rum. Het aardige is, dat je op deze plekken vaak de enige oudere bent tussen vooral jonge mensen.

Wordt vervolgd…..

Verhuizen?

Sinds kort zijn mijn lief en ik aan het nadenken over eventueel verhuizen naar een appartement. Altijd heb ik gezegd dat ik mijn hele leven wil blijven wonen in een ‘gewoon’ huis met verdiepingen. Mijn huis is zo verbouwd dat ik op de begane grond kan wonen en slapen, als het nodig zou zijn. Zelfs zou er een traplift in kunnen. Toch begint er iets te bewegen in mijn mindset en die van mijn lief.

Losse en vaste lasten

Directe aanleiding is het feit dat we qua inkomen, nu ook mijn lief onlangs met pensioen is gegaan, behoorlijk achteruitgaan. We weten waar we de rest van ons leven het qua inkomen uit AOW en pensioen mee moeten gaan doen. We hebben geen reden om te klagen, maar we zullen onze dagelijkse uitgaven meer in de gaten moeten houden, dan voorheen. Vooral maken we ons enige zorgen over mogelijke toekomstige kosten van onderhoud aan ons huis. We hebben een spaarpotje, maar als er een nieuw dak op moet, dan gaat dat potje gauw leeg. Erg inspirerend zijn onze verre reizen vakanties, die we de laatste jaren maken. Maar deze kosten meer geld dan onze vakantietoeslagen. Natuurlijk is dat wel een luxe wens, maar ja, we willen er nog wel een aantal proberen te maken. Zo zijn er nog meer losse en vaste lasten waar we iets mee moeten. We praten er over met gepensioneerde familieleden en vrienden, die al eerder de keuze gemaakt hebben om te verhuizen naar een appartement. Zowel op financieel als sociaal gebied heeft het hen veel opgeleverd. Reden genoeg om serieus verder te kijken.

SAMSUNG CAMERA PICTURESWij wonen vlakbij het centrum van Rotterdam. Ons huis heeft een flinke overwaarde en lijkt een gewild object in de woningmarkt. Bij verkoop zou het mogelijk moeten zijn met ons budget – mede dankzij de lage rente – een goed appartement terug te kopen met uiteindelijk lagere vaste woonlasten. Misschien houden we zelfs nog wat over voor ons spaarpotje…. Maar hoe maken we nu een juiste keuze?

Sociale contacten zijn van levensbelang

Allereerst willen we niet te ver van onze kinderen, kleinkind en vrienden wonen. Het moet dus in of vlakbij Rotterdam zijn. In een seniorenappartement tussen alleen maar ouderen willen we niet wonen. We zijn stedelingen en willen het liefst in of bij het drukke en dynamische centrum van de stad wonen, gewoon tussen andere stedelingen van alle leeftijden. Het aanbod van appartementen is behoorlijk groot in de prijsklasse waar we gaan zoeken. Echter, het moet wel een woonplek zijn waar we vrij gemakkelijk sociale contacten aan kunnen gaan met mensen die enigszins passen bij onze leefstijl en interesses. Altijd al, maar zeker bij het ouder worden zijn goede sociale contacten letterlijk van levensbelang.

Bij het ouder worden ga je meer tijd in huis en je directe omgeving doorbrengen. Het is daarom belangrijk dat je activiteiten kan blijven doen, die je doel en structuur geven. We kijken daarom of er voldoende voorzieningen op redelijke (loop)afstand zijn. Voor ons zijn dat bijvoorbeeld een cafeetje waar je koffie en een drankje kan drinken, een theater of bioscoop, een buurtwinkel als de Spar waar je een verse maaltijd kan kopen, maar ook een huisartsenpost en apotheek. Zowel de kwaliteit van het appartement zelf als van de leefomgeving bepalen straks onze definitieve keuze.

De schijf van vijf

Sinds ik fulltime pensionado ben, probeer ik mijn eigen positieve weg in deze derde levensfase te zoeken. Ik wil mij niet laten leiden door de vele stigmatiserende beelden rond ouder worden als het gaat om wonen, gezondheid en welzijn. Samen met mijn lief maken we op belangrijke momenten, net als in eerdere levensfasen, keuzes aan de hand van onze Schijf van Vijf voor een zinvol leven. Dat houdt in dat wij de kijken of er voldoende concrete bestaansmogelijkheden te vinden zijn op de levensgebieden lichaam/geest, sociale relaties, materiële zaken, arbeid/activiteiten en inspiratie/zingeving.

Verhuizen wel of niet is best spannend, eerlijk gezegd. Maar er mee bezig zijn geeft energie en vertrouwen in de toekomst.

Hardleers

Eén van mijn stokpaardjes is dat je je hele leven kunt blijven ontwikkelen. Je bent nooit te oud om te leren en ontwikkelen geeft doel en zin aan het leven. Je moet er wel zelf wat voor doen.

Life long learning

Het principe van ‘life long learning’ heb ik in mijn werkzame leven heel concreet toegepast. Ik begin als onderwijzer en word vrij snel directeur van een basisschool. Na een tweejarig verblijf in Kenya (1983) wil ik iets anders gaan doen en word ik coördinator van een multicultureel centrum in Rotterdam. Dit is een driejarige projectbaan en vervolgens solliciteer ik met succes op een baan als directeur van een zorginstelling. Na vijftien jaar directieschap start ik mijn eigen gerontologisch onderzoek- en adviesbureau. IMG_20190826_143309_resized_20190826_023348679In al die jaren heb ik via cursussen en trainingen certificaten gehaald en zelfs een universitaire opleiding gerontologie afgerond. Tegelijkertijd heb ik in al die banen en in mijn privé ontzettend veel ervaring opgedaan. Natuurlijk heb je expliciete kennis nodig voor een bepaald beroep, maar zeker zo belangrijk is je ervaringskennis.

Ouder worden en wijzer

Nu ik pensionado ben, gaat mijn behoefte om door te ontwikkelen gewoon verder. Ik leun inmiddels wel meer op mijn ervaringskennis dan op mijn expliciete kennis. In sommige (oude) culturen wordt die ervaringskennis benoemd als wijsheid en als zodanig heeft het in een samenleving een belangrijke waarde. Als oudere doe je dan er toe, je hebt aanzien en verdient respect. In zo’n samenleving word je als oudere enorm uitgedaagd en is ouder worden haast vanzelfsprekend een volwaardige levensfase ‘met alles erop en eraan’. In onze geïndividualiseerde samenleving zijn we als ouderen meer op onszelf aangewezen als het erom gaat je te blijven ontplooien en doorontwikkelen.

Schijf van Vijf voor een zinvol leven: lichaam/geest 

Mijn hulpmiddel bij die ontwikkeling is de Schijf van Vijf voor een zinvol leven, bestaande uit lichaam/geest, sociale relaties, materiële situatie, arbeid/activiteiten en inspiratie/zingeving. Kijkend naar het eerste levensgebied lichaam/geest, vraag ik mijzelf af: Hoe ga ik om met bewegen, eten, alcohol drinken, met hersengymnastiek, geestelijk actief blijven, boeken/kranten lezen, ergens over nadenken. Bij het ouder worden kan de fysieke en geestelijk achteruitgang snel gaan. IMG-20190404-WA0012Het is het oude en wijze gezegde ‘rust roest’, dat hier geldt. Dit alles beseffend, doe ik mijn best actief te blijven op dit levensgebied. Dat lukt goed wat betreft mijn geest, maar vooral mijn lichaam vraagt veel extra aandacht. Ik ben niet zo’n sportief type en zelfs voel ik grote innerlijke weerstand tegen hardlopen en sporten. Sinds twee jaar heb ik tweewekelijks een uur privé Pilates les. Deze oefeningen zijn niet gericht op uithoudingsvermogen, maar op spiersouplesse in je gehele lijf. Eigenlijk moet ik elke ochtend een serie oefeningen doen. Eerlijk gezegd bedenk ik voor mijzelf regelmatig een smoesje om het niet te doen. Het effect is dat ik mij opgeblazen en inactief voel. Het rare is dat ik uit ervaring weet dat als je de oefeningen wel doet, je je opmerkelijk fit, vitaal, soepel en fris voelt.

Hardleers

IMG_20190707_102651_resized_20190826_022128837Hoewel ik mij er van bewust ben dat trappen lopen, wandelen, fietsen, gezond eten en drinken heel goed zijn voor mijn lichamelijk welbevinden, kies ik te vaak voor een gemakkelijker weg. Zo heb ik een e-bike gekocht. Lekker makkelijk fietsen als je een heuveltje op moet of als je een groot aantal kilometers wilt afleggen. De gewone fiets laat ik nu staan. 

Eerlijk gezegd ben ik wat mijn fysieke gesteldheid betreft hardleers. Ik gebruik mijn (ervarings)kennis op dit levensgebied verre van optimaal. Toch spreek ik mijzelf regelmatig streng toe. Zo neem ik mij op deze warme dagen voor toch elke dag even te oefenen op de mat, in de namiddag vooral 0,0% bier te drinken, gezond en niet teveel te eten en, oh, ja,…. er een blog over te schrijven.