Vertrouwen en hoop

Het is prachtig zomerweer de laatste weken. Bijna dagelijks eten we buiten in onze tuin. De zomerterrassen in het prachtige Rotterdam puilen uit. Iedereen is in de vakantiesfeer, niet alleen de werkenden, zoals mijn lief, maar ook ikzelf, de fulltime pensionado. Eigenlijk zou ik nu een zonnig en onbekommerd blog moeten schrijven, bijvoorbeeld over onze a.s. zijderoutevakantie in Centraal Azië. Echter mijn hoofd zit vol emotie en beelden van een andere, bijzondere gebeurtenis in Azië.

20180711_132833Op mijn netvlies staan de foto’s van de Thaise voetballertjes en hun leider die na weken zoeken levend gevonden worden ergens diep in een grot. De wereld leeft weken lang intens mee met twaalf voetballertjes, hun begeleider en de fantastische hulpverleners. Met man en macht staan mensen klaar om te helpen. Spectaculair is de reddingsactie die uiteindelijk op gang komt, waarbij helaas een van de hulpverleners omkomt. Op 10 juli zijn zij allemaal bevrijd uit hun zeer benarde positie. Het is ongelooflijk goed en positief nieuws. De wereld juicht! Elk leven telt, is kostbaar en onbetaalbaar…. en dat biedt mij hoop….

Hoe tegengesteld is deze wereldgebeurtenis (dertien mensenlevens gered) ten opzichte van al die mensenlevens die dagelijks zomaar, in een split second, opgeofferd worden. Soms zelfs gelegitimeerd door staatshoofden en hun regeringen. We noemen dat oorlogsgeweld of terroristische aanslag of vluchtelingencrisis. Alleen al in Syrië zijn er inmiddels meer dan een half miljoen burgers gedood in een burgeroorlog onder leiding van hun eigen president. In Europa zijn dit jaar al bijna drieduizend vluchtelingen voor onze ogen verdronken in de Middellandse Zee. Jonge mannen, vrouwen, kinderen, baby’s, die op zoek zijn naar een minimaal bestaan. Daar heeft toch iedereen recht op? Elk leven zou toch moeten tellen, kostbaar en onbetaalbaar zijn…..en dat brengt mij in verwarring….

Het aloude adagium is dat goed en kwaad in elke mens zit. Als onschuldig wezentje kom je op de wereld. Meteen daarna word je opgevoed met wat wel en niet mag, wat lief en stout is, wat fout en goed is, eerst van jezelf en later van de ander. In mijn eerste kindjaren hebben voor wat betreft ‘de ander’ goed en kwaad sterk in het teken gestaan van de 2e W.O. . Ik word geboren in de verwoeste stad Arnhem. Mijn ouders hebben huis en haard moeten verlaten voor het bombardement in 1944. Mijn vader komt zwaar ziek uit de oorlog. Goed en kwaad is in die periode helder: de NSB-er, de Duitse soldaat  zijn de kwaden en de verzetsmensen, de geallieerde soldaten zijn de goeden. Het is vlak na de oorlog zo duidelijk als wat. Het duurt tot ver na mijn vijftigste levensjaar dat er eindelijk anders gekeken wordt naar dat goede en kwade in de 2e W.O. oorlog…. er is dus nuance….

Ik heb me wel eens afgevraagd hoeveel vertrouwen je kunt hebben in jezelf en in je relatie tot de ander, je medemens? Ik ben een gelukkig mens, misschien wel omdat vanaf het begin in mijn leven het vertrouwen stevig geborgd is in mijzelf door de onvoorwaardelijke liefde van mijn ouders. Het vertrouwen naar de ander is mede daarom door kunnen groeien. Letterlijk aan den lijve heb ik nauwelijks het echte kwade ervaren. Ik voel me dan ook een zondagskind en prijs me gelukkig op deze manier, op deze plek, met dit leven, te mogen leven.

20180711_094939

Hoe schrijnend en tegelijk hoopvol het leven in een totaal andere situatie kan zijn, laat deze foto uit Trouw van 11 juli zien. Het onderschrift luidt: ‘De bruidegom is er klaar voor, de auto is versierd. Zijn feest is de eerste bruiloft in het verwoeste oude deel van Mosul sinds de herovering van deze Iraakse stad, vorig jaar, op IS.’

Als er vertrouwen is, is er hoop……

Ik wens de bloglezer een fijne zomervakantie!

Eight Days a Week

20180626_162722‘Laat mij maar veel naar muziek uit deze jaren luisteren als ik ooit dement ben’, zegt mijn lief. We kijken samen naar een TV programma over The Beatles tussen 1963 en 1967. Het is de tijd van Elvis Presley, Chubby Checker, Bob Dylan, Buddy Holly, Fats Domino, Jim Morisson. Telkens, als de eerste akkoorden klinken van een song uit die tijd begint mijn lief de tekst mee te zingen. Ongelooflijk hoe tekst en melodie in haar geheugen zijn opgeslagen. Ik moet eraan denken hoe ingrijpend de ziekte van alzheimer is. Je mag hopen dat je er zelf geen weet van hebt. Je partner, je kinderen zullen het er vreselijk moeilijk mee hebben. Het is een proces voor hen van langdurige verlieservaring. Stel dat ik alzheimer krijg, welke diepliggende herinneringen en karaktereigenschappen treden dan op de voorgrond? Ga ik liedjes uit mijn jeugd herkennen en meezingen? Word ik onrustig of juist heel rustig? Het zijn gedachten die in deze levensfase af en toe opkomen en mij angstig maken. Maar ik wil juist niet focussen op achteruitgang. Ik wil niet angstig zijn voor wat dan ook. Ik wil mijn zegeningen tellen en mij verder ontplooien…… ‘Eight days a week’.

In een van de getoonde fragmenten toeren The Beatles door Amerika en komen in Texas. Het blijkt dat blank en zwart niet samen naar hun stadionconcert mogen komen. Ik hoor hen zeggen dat ze alleen optreden als ook de zwarte Amerikanen welkom zijn. 20180626_162445 (2)Ik denk terug aan die tijd, ik ben 18 jaar. De rassenscheiding is op veel plekken in de wereld nog normaal. Het zijn de roemruchte jaren van Che Guevara, Fidel Castro en de Cuba crisis; van de moord op J.F. Kennedy; van ds Maarten Luther King, zijn beroemde speech “I have a dream’; de moord op hem; van Chroetjsjov die afgezet wordt; van de oorlogen in Vietnam en Cambodja. Ik zit als puber/adolescent in de levensfase vol levenslust, groei en ontwikkeling. Ik zoek mijn eigen identiteit, zowel uiterlijk als innerlijk. Welke meisjes vind ik leuk en willen zij ‘met mij gaan’? De nieuwe broek die ik koop, moet onder de naaimachine, want de pijpen horen super smal te zijn. Mijn krulhaar staat alle kanten op en groeit tot op mijn schouders. Een echte bontjas, tweedehands, maakt mijn hippieachtige outfit compleet. Over alles wat er gebeurt om mij heen en in de wereld, heb ik een duidelijke, zekere mening. Opvoeden moet vooral anti-autoritair zijn. Primitieve culturen bestaan niet, juist die culturen zijn vaak hoogstaander dan de onze. Iedereen is gelijk en moet dezelfde kansen hebben en krijgen. Ik ben tegen de Vietnamoorlog, roep ‘Johnson moordenaar’. Ik wil niet in militaire dienst, want ik voel mij een pacifist en elke zondag naar de kerk gaan is geen optie meer. Ik ben 18 jaar en zoekende wie ik wil worden…….‘Eight days a week’.

Nu 54 jaar verder heb ik veel van mijn eigen identiteit mogen ontdekken. Geboren vlak na de 2e WO ben ik opgegroeid in een welvarend Nederland met een hoge levensverwachting voor man en vrouw. Mijn gelukkige leven gaat nog even door in een wereld die net als op mijn 18e nog steeds op allerlei plekken zwaar onder druk staat. Ik heb ook nu mijn meningen, maar minder zeker. Intenser dan voorheen ben ik op zoek naar intimiteit, in de zin van geborgenheid en vertrouwelijkheid in mijzelf, maar ook in mijn omgeving…… ‘Eight days a week’.

Als fulltime pensionado zoek ik die intimiteit vooral dichtbij, want daar kan ik naar mijn idee het meeste bijdragen. Ik gun dat mijzelf en mijn naasten…… ‘Eight days a week, Eight days a week I love you, Eight days a week is not enough to show I care……’

Mijn stokpaardje

Mijn stokpaardje is dat er persoonlijke groei en ontwikkeling mogelijk is in de derde levensfase. Je hebt als pensionado meer tijd voor jezelf. Natuurlijk bepaal je zelf in welk type groei en ontwikkeling je energie wil steken.

In de vijf jaar dat ik mij nu fulltime pensionado noem, stel ik als gerontoloog én als ervaringsdeskundige vast dat er net als in mijn eerdere levensfasen telkens weer nieuwe stappen gezet kunnen worden. Elke stap betekent nieuwe uitdagingen, nieuwe energie, loslaten van oude netwerken en opstarten van nieuwe. Het laatste jaar verschuift mijn aandacht meer naar opa-zijn voor mijn lieve kleindochter en naar vrijwilligersactiviteiten in de buurt. Mij valt op dat mijn directe leefwereld daardoor kleiner en intiemer wordt. Als een soort tegenhanger merk ik tegelijkertijd de behoefte te hebben (en tijd en geld) spannende, verre reizen te maken.

20180618_112152

Het mooie is dat je tijdens die goed georganiseerde reizen een beetje kan kennismaken met totaal andere leefwijzen dan je gewend bent. Zo hebben we vorig jaar vier dagen doorgebracht bij nomaden in Mongolië en enkele dagen bij een Russische familie in Siberië. Dit jaar gaan we een stukje van de Zijderoute doen: Iran, Turkmenistan, Oezbekistan en Kazachstan. Al die ervaringen, dichtbij en ver van huis, zijn voor mij zeer inspirerend. Vanuit mijn behoefte aan zingeving investeer ik daarom extra in groei en ontwikkeling ten aanzien van sociale contacten. Niet alleen in mijn directe, kleine leefwereld met familie, vrienden en nu dan sinds kort met buurtbewoners, maar ook op vakantie tijdens de verre reizen.

Doordat ik bijvoorbeeld meer energie in mijn buurt stop, ga ik anders kijken naar mijn buren en mijn directe leefomgeving. In 2016 ben ik met een groepje buurtbewoners met steun van onze Gebiedscommissie een bewonersinitiatief gestart onder de titel ‘Verbetering luchtkwaliteit Maasboulevard’. Luchtkwaliteit is een mega probleem dat niet zo makkelijk op te lossen is. Mensen die vlakbij een drukke weg wonen op minder dan 100 meter hebben een grotere kans om aan een hart- of longziekte te sterven, zo blijkt uit onderzoek. Het is dus niet vreemd dat ik mij, samen met andere buurtbewoners, ongerust maak omdat we slechts 15 meter van een zeer drukke weg wonen. Ons bewonersinitiatief is relatief simpel en zal het fijnstofprobleem niet oplossen, maar wel verkleinen. Wij willen graag dat pal langs de binnenkomende route, waar 24 uur per etmaal auto’s rijden, de strook gras grotendeels vervangen wordt door lage groenperken met planten, struiken en mossoorten die fijnstof kunnen opvangen of afbreken. We noemen dat ‘slim groen’. Voor ons als bewoners snijdt het mes aan twee kanten, want er is sprake van enige verbetering luchtkwaliteit en een dergelijke groenvoorziening maakt onze leefomgeving aantrekkelijker.

Maasboulevard - Oostmaaslaan - ©LéonRichard (14) edit EricNu zijn bewonersinitiatieven sneller bedacht dan gerealiseerd. We willen graag een pilot proefopstelling maken om enige effecten te meten. Helaas stuit ons plannetje op grote bezwaren vanuit de gemeente afdeling beheer. Kern van die bezwaren is tweeledig: duurder in onderhoud en het beeld past niet in de zogenaamde Rotterdamse stijl voor buitenruimten. Na anderhalf jaar vruchteloos leuren hebben we gelukkig een enthousiaste partner gevonden, waar we onze proefopstelling met ‘slim groen’ wel kunnen realiseren, het Hoogheemraadschap Schieland Krimpenerwaard. Hun onlangs gerenoveerde hoofdkantoor staat langs de Maasboulevard. Als waterschap hebben zij ‘groenblauwe’ ambities en met die intentie gaan zij in de tweede helft van dit jaar hun voorplein herinrichten, inclusief onze bloembak met slim groen! Extra aandacht kan ons bewonersinitiatief genereren omdat tegenover het Hoogheemraadschap ook aan de Maasboulevard Blue City ligt. Blue City (voormalig Tropicana) is onze mede initiatiefnemer en staat voor een circulaire economie waar geen afval bestaat. Het is een bedrijfsverzamelgebouw waar de reststromen van de één als grondstof gebruikt wordt door de ander.

Met dit bewonersinitiatief leveren we als buurtbewoners samen met (semi) overheden en bedrijfsleven een kleine klimaatvriendelijke bijdrage aan onze eigen directe leefomgeving.

Zeg nou zelf, dat is toch inspirerend en zinvol om daar als fulltime pensionado tijd en energie in te kunnen steken!