Deze weken kijk ik met veel plezier naar het Sinterklaasjournaal. Zo kan ik als opa van drie kleinkinderen (5,7,9 jaar) meegenieten en -praten over wat zij beleven. Daarnaast ben ik benieuwd wie de nieuwe Sinterklaas wordt. Maar het mooiste van dit kinderfeestje vind ik de traditie in onze familie Beke om elk jaar met jong en oud, wel vijftig personen, het Sinterklaasfeest te vieren.
Mijn eerste herinnering als kind is gekoppeld aan Sinterklaas, die op bezoek komt op de kleuterschool pal achter ons huis. Die herinnering is zo sterk, denk ik, omdat de Sinterklaas een broer van mijn vader is. Ik moet dat als vierjarige onbewust gemerkt hebben, als ik zijn stem hoor. Later hoor ik dat maar liefst drie ooms jaarlijks Sinterklaas spelen, georganiseerd door de scouting in Arnhem. Mijn andere herinnering uit die tijd is het jaarlijkse Sinterklaasfeest bij oma en opa Oostendorp, van moederskant. Ons gezinnetje met zes kleine kinderen wordt dan uitgenodigd op een zaterdagmiddag langs te komen, want de Pieten zijn geweest. Op de eettafel zien we dan een groot wit kleed liggen met daaronder een verrassing. Als dan na het zingen van enkele Sinterklaasliedjes het kleed wordt weggehaald, ligt de tafel vol met snoepgoed: speculaaspoppen, chocoladeletters, pepernoten, chocolade geld, kikkers en muizen fondant en nog veel meer.
Later, als twintigjarige jongere mag ik ook een keer Sinterklaas zijn. Ik ben vrijwilliger in een club- en buurthuis in de wijk Sint Marten/Sonsbeek. Het eerste optreden is super spannend, want de wijkvereniging wil dat ik op een paard door de wijk ga, met als startpunt (toevallig) de straat waar ook mijn oma en opa hebben gewoond. Ik heb nooit op een paard gezeten en het idee dat ik dat zou moeten doen in de outfit van Sinterklaas, is een nachtmerrie. Gelukkig komen we tot een andere oplossing: ik zal als Sinterklaas tevoorschijn komen voor een open dakraam in een van de kleine rijtjeshuizen. Het lijkt dan net alsof Sinterklaas druk bezig is op de daken. Daarna kom ik via de trap binnen naar beneden en kan vervolgens al zwaaiend en handjes gevend door de straten lopen.
De weken na die wijkintocht doe ik een aantal huisbezoeken. Tijdens een van de ritten moet ik onderweg naar het toilet en we besluiten te stoppen bij een benzinestation, waar ik vervolgens onder grote belangstelling mijn toiletbezoek doe, hetgeen niet gemakkelijk gaat in de Sinterklaas outfit. Later die dag frommelt bij een huisbezoek de vader van een gezin mij een briefje in de hand en fluistert dat ik zijn zoontje moet straffen, omdat hij de goudvis heeft opgegeten! Waar gebeurd! Het kind van zes jaar zit angstig achter de bank verstopt. Ik weet eerlijk gezegd niet meer hoe ik dit opgelost heb, maar ik heb hem zeker niet bestraffend toegesproken.
Nu ben ik tachtig, kijk naar het Sinterklaasjournaal en verheug mij, samen met mijn vijf andere broers en zussen, op ons jaarlijkse familie Sinterklaasfeestje. Ruim veertig jaar geleden is dat de grootste wens van onze moeder geweest. En sinds die tijd vieren wij eind november met alle kinderen, kleinkinderen én achterkleinkinderen – van nul tot tweeëntachtig – dit kinderfeestje. Heel bijzonder is het, dat al die jaren de Sinterklaas een jeugdvriend van onze familie is. De goedheilig man wordt dan ieder jaar weer, vergezeld van vier of vijf trotse Pietjes, de neefjes en nichtjes tussen de zeven en tien jaar, die zich aangemeld hebben om de Sinterklaas te helpen.


