De sfeer rond opvang van vluchtelingen is de afgelopen tien jaar steeds negatiever geworden en tot mijn grote verdriet zie ik bijna alle politieke partijen meebuigen met deze negatieve trend. Minister Faber heeft in het vorige kabinet een Asielnoodmaateregelenwet opgetuigd. Het blijkt voor de meeste politieke partijen niet streng genoeg. Het huidige kabinet doet er nog een schepje bovenop met allerlei extra maatregelen, waaronder de strafbaarstelling van illegaliteit voor mensen die zonder geldige verblijfspapieren in ons land verblijven. Ook hulp bieden aan deze mensen valt feitelijk onder dit aan de wet toegevoegde amendement. Deze wet gaat nu door de Eerste Kamer aangenomen worden, met de toezegging van de minister dat hulp aan ‘illegalen’ niet bestraft zal worden.

Tussen 1989 en 2018, ruim dertig jaar, ben ik als vrijwillig bestuurslid betrokken geweest bij de Pauluskerk in Rotterdam. Vanaf het begin stelt onze toenmalige dominee Hans Visser de deuren van de Pauluskerk open voor medeburgers die in de marge van de Rotterdamse samenleving proberen te overleven. Tot op de dag van vandaag komen er dagelijks honderden bezoekers even ‘bijtanken’ in de Pauluskerk. In het begin zijn het zwaar drugsverslaafden, dan de werkeloze en zwaar teleurgestelde gastarbeiders uit andere Europese landen, vervolgens de vluchtelingen uit de oorlogsgebieden overal in de wereld. Op dit moment zien we veel burgers die dakloos zijn geworden en op straat moeten zien te overleven. Samen met een paar honderd vrijwilligers worden deze mensen dagelijks gastvrij ontvangen, krijgen wat eten en drinken, kunnen naar de straatdokter, naar de tandarts, de kapper en er zijn douches en wasmachines die gebruikt kunnen worden. Alles wordt gefinancierd uit giften en particuliere fondsen. Er worden activiteiten aangeboden en waar mogelijk worden mensen ondersteund om weer iets van hun eigenwaarde te herontdekken of terug te krijgen. De Pauluskerk vindt dat je medemensen op zoek naar een menswaardig bestaan de helpende hand moet bieden, zeker als er te weinig voor deze mensen wordt gedaan vanuit de overheid.

Als het gaat om vluchtelingen begrijp ik dat de wereld open ligt en dat we samen moeten zoeken naar nieuwe, goede staatsrechtelijke oplossingen voor deze vluchtelingenstroom. Maar het werkt per definitie averechts als het gaat om draagvlak in de samenleving, als er 600 vluchtelingen worden ondergebracht in een dorp met 180 inwoners. Gezocht moet worden naar de menselijke maat, want onbekend maakt onbemind. Los daarvan zou iedereen toch moeten beseffen dat mensen niet ‘verdampen’. Ik vind dat je de medemens die op zoek is naar een bestaansminimum niet mag opsluiten in detentiecentra en niet mag categoriseren als ‘illegaal’. Laten we samen zoeken naar menswaardige oplossingen: ‘Behandel anderen zoals jij wilt dat zij jou behandelen’

In 2013 heb ik in mijn functie als voorzitter, samen met burgemeester Aboutaleb en onze trouwe bezoeker Janneman onze prachtige nieuwgebouwde Pauluskerk geopend. In datzelfde jaar mocht ik namens alle 250 vrijwilligers en andere betrokkenen ook nog eens de Laurenspenning van de stad Rotterdam in ontvangst nemen, als bewijs van grote waardering vanuit de stad voor moed, beleid en trouw! Deze Laurenspenning erkenning is in al die jaren niet verdampt! Tot op de dag van vandaag staat onder de bezielende aansturing van dominee/directeur Martijn van Leerdam, de Pauluskerk nog steeds met een groot hart voor de meest kwetsbare medemens fier overeind!