Het labyrint

IMG-20200810-WA0003Na alle verhuisdrukte willen mijn lief en ik er een weekendje tussenuit. Via internet reserveren we hotel Nol in het Bos aan de rand van Wageningen/Renkum. Voor ons is dat hotel pure nostalgie om twee redenen: het hotel zelf is oude glorie en zo’n 45 jaar geleden hebben mijn lief en ik daar vlakbij in Renkum gewoond. Ons plannetje is simpel. We gaan heerlijk fietsen en wandelen in de bossen. In verband met het coronagedoe boeken we half pension.

Nostalgie

Bij aankomst in het hotel worden we overweldigd door de prachtige, bosrijke omgeving. We zijn het beetje vergeten in het westen wonend: de gemengde bossen, het Beekdal dat uitmondt in de Rijn. En ja, voor het eerst in heel veel jaren, verlangen we terug naar de zuidkant van de Veluwe. Zowel mijn lief als ik zijn als kind opgegroeid in de bosrijke omgeving van Arnhem.

Zo peinzend met een heerlijk koud biertje op ons balkon, denken we ook aan onze kinderen, kleinkind (binnenkort kleinkinderen!) en vrienden in en rond het Rotterdamse. We zijn net, voor de achtste maal, verhuisd naar een mooi appartement in ons Rotjeknor. Het verlangen terug te keren is met die gedachten al weer redelijk snel over.

Mijn Rooms Katholieke roots

In 1973 wonen mijn lief en ik samen op een appartement in Oosterbeek. Wij maken deel uit van de opstandige, jarenzeventig generatie.  Eigenlijk mogen katholieken vanuit het instituut kerk niet samenwonen. Mijn lief studeert aan de katholieke universiteit van Nijmegen en ik werk als onderwijzer aan de Lourdesschool in Arnhem. Hoewel nog jong krijg ik in 1975 een baan als directeur van de St. Jozefschool in Wageningen. Het Rooms Katholieke schoolbestuur geeft mij te kennen dat het wenselijk is dat het hoofd van de school is getrouwd en niet ongehuwd samenwoont. We trouwen daarom en doen dat op een enigszins alternatieve wijze. De priester die ons huwelijk inzegende, is overigens enkele jaren later uitgetreden en ook getrouwd!

OIP (1)We kopen ons eerste huis in Renkum. Elke dag – zes jaar lang –  fiets ik door de prachtige bossen via de Geertjesweg (ja, echt!) naar mijn school, welke direct aan de rand van Wageningen ligt. Mijn lief gaat meestal met de auto naar de universiteit voor de colleges.

Het Rijke Roomse leven uit mijn jeugd gaat in die jaren met forse stappen achteruit. Steeds duidelijker keer ik mij af van de kerk en het daaraan gekoppelde format. Ik vind mijzelf in die periode vooral een ‘cultureel katholiek’, die alleen nog naar de kerk gaat met Kerst en als er gedoopt, getrouwd en begraven wordt. Anno 2020 ben ik niet of nauwelijks nog gelovig…..

Fietsen en wandelen

152708066Het hotel zegt allerlei maatregelen genomen te hebben i.v.m. corona. Maar tot mijn verbazing kiest het hotel voor een ontbijtbuffet. Iedereen loopt langs en door elkaar, zit met zijn vingers aan de lepels voor de jam en de knijpers voor de kaas en het knopje op de koffiemachine. Daarentegen staan de tafeltjes wel ver uit elkaar en kan er (gelukkig) bij goed weer buiten op het terras gegeten worden. 

Natuurlijk fietsen we deze dagen langs ons oude huis, door het bos via de Geertjesweg naar Wageningen. De school staat er nog, nu als Montessorischool. We lunchen in hotel De Wereld buiten op het terras met zicht op het monument ter nagedachtenis aan het overeenkomen van de overgave van de Duitsers op zaterdag 5 mei 1945.

IMG-20200810-WA0002En het weekend kent een onverwachte, maar bijzondere afsluiting. Tijdens onze laatste wandeling in het bos stuiten we op een mooi labyrint, gemaakt met stenen. Ondanks enige scepsis besluiten wij dit labyrint te betreden. Rustig ademen en je gedachten al wandelend loslaten. Mijn lief vindt deze vorm van meditatie goed gelukt. Ik zelf ervaar nu pas bij het schrijven van dit blog, dat het een goede vorm van meditatie kan zijn. Wat ik precies voel, weet ik niet, maar wel dat het goed voelt…..

Het is een mooie afsluiting van ons weekendje weg.

 

 

 

 

Mijn persoonlijke canon

Het jaar 2020 zal ongetwijfeld in mijn persoonlijke levenscanon terechtkomen. Ongekend is de wereldwijde coronacrisis met haar extreme maatregelen ten aanzien van sociale contacten en ons economisch bestel. Dan de altijd ingrijpende gebeurtenis van een verhuizing, dit keer naar een appartement in dezelfde wijk. En in september verwacht ik voor de tweede keer opa te worden, onze tweede kleindochter.

Gemoedstoestand

Dat deze gebeurtenissen veel impact hebben op mijn dagelijkse leven en gemoedstoestand, merk ik pas echt nu ik enigszins bijgekomen ben van de verhuizing. Nu er op dat gebied rust is gekomen, ga ik meer nadenken over de huidige situatie. Ik merk dat ik meer en meer last begin te krijgen van het voorzichtig om moeten gaan met andere mensen en in het bijzonder mijn dierbaren. Ik voel een groot gemis aan persoonlijk contact, aan samen met dierbaren zijn en emoties delen, vooral fysiek.

IMG_20190418_114305Afgelopen zondag is onze lieve kleindochter na lange tijd even alleen bij ons geweest. Natuurlijk hebben we haar de laatste maanden regelmatig gezien, maar altijd op een afstandje en bij haar thuis. Dit keer is het een beetje zoals voor de coronacrisis, als ze elke donderdag bij ons is. We doen voorzichtig, maar er is fysiek contact en dat voelt fijn. Het voelt ook een beetje als ‘niet mogen’. Hoe gaat het straks als onze tweede kleindochter geboren wordt? Mogen we haar meteen vasthouden en knuffelen? Of moeten we afstand houden.

Ik weet uit ervaring dat terugkijken in mijn leven naar belangrijke momenten, deze nog eens in gedachten nemen, mij meestal positieve energie geven in het nu. Het is mijn persoonlijke levenscanon. Het helpt mij de huidige situatie niet al te somber in te zien en op ‘beter’ te hopen. Van sommige herinneringen word ik blij en gelukkig, andere roepen een gevoel van dankbaarheid op, weer andere bieden hoop. 

Een deel van mijn persoonlijke canon

Jaarlijks ga ik één of twee keer naar het familiegraf op de begraafplaats Moscowa in Arnhem. Ik denk dan aan mijn vader, die veel te kort in mijn leven is geweest, hij overlijdt 15 juli 1961. Ik denk aan mijn oma’s en opa’s, die ik gekend heb, zij het niet zo lang. Ik droom nog regelmatig over mijn moeder die gelukkig veel ouder is geworden. Zo staande voor het familiegraf, voel ik altijd een grote dankbaarheid opkomen. Ik maak deel uit van een warme familie, die elkaar in voor- en tegenspoed weet te vinden.

IMG_20180802_214427Hoe heerlijk is het terug te denken aan februari 1972 als ik mijn lief ontmoet en tot over mijn oren verliefd word. Nog maar kortgeleden, 17 mei 2019, hebben we met onze kinderen, familie en vrienden ons 45 jaar getrouwd-zijn gevierd. Onbeschrijflijk is de geboorte van onze kinderen, februari 1984 en maart 1986 en vele jaren later oktober 2017 ons eerste kleinkind.

Zo zijn er ook gebeurtenissen ergens in de wereld en toch dichtbij, die grote indruk in mijn leven hebben gemaakt. Tijdens mijn kind-zijn hoor ik allerlei verhalen over de 2eW.O. over wat mijn ouders hebben meegemaakt. Hoewel ik vlak na de oorlog geboren ben, voel ik die in mijn lijf. Als mijn lief en ik een militaire coupe meemaken tijdens ons tweejarig verblijf in 1982 in Kenya, lijkt het alsof ik dit eerder heb meegemaakt. Heel vreemd is de ervaring van dat moment: ik blijf rustig en heb vertrouwen in de afloop.

Zo terugkijkend

Het belang van warme sociale contacten heb ik altijd benadrukt in mijn sociale netwerk, dichtbij en veraf. Ook heb ik getracht gebeurtenissen waar je boos of moedeloos van bent geworden, te plaatsen in het perspectief ‘altijd schijnt er licht achter de horizon.’ 

Ongelooflijk dankbaar ben ik, dat ik samen met mijn lief in de levensfase van mater en pater familias ben beland. Wat is er dan een mooier vooruitzicht om in september een nieuw leventje te verwelkomen! En coronacrisis of niet, we hebben er het volste vertrouwen in dat we ook onze tweede kleindochter met z’n allen een warm plekje op aarde kunnen en zullen geven.

Een nieuwe stap

OIPVoor het eerst in mijn leven ben ik mij er van bewust tot een risicogroep te behoren. Dat de leeftijd van vierenzeventig jaar in coronatijd dieprood gekleurd is, wordt mij al maanden van alle kanten ingepeperd. Ik voel mij helemaal niet zo oud. Toch ontkom ik er niet aan dit keer. Qua gedrag ten aanzien van de coronamaatregelen reken ik mijzelf de eerste maanden tot de voorzichtigen. Ik mijd drukke plekken, hou de anderhalve meter afstand over het algemeen in acht en was regelmatig mijn handen. Sinds kort word ik soepeler, met name als het de kinderen, vrienden en ons kleinkind betreft. Zelfs hebben we al een keertje buiten op een klein terras een pizza gegeten, toevallig (of niet) in hetzelfde restaurant waar we als laatste voor de lockdown gegeten hadden.

20200517_112115Veel tijd voor bezinning tijdens de coronatijd is er nauwelijks nog geweest. Het opknappen van ons nieuwe appartement en de verhuizing heeft onze aandacht volledig gefocust. Het is verbazingwekkend hoeveel energie deze verhuisperiode heeft gevraagd. De afgelopen weken lig ik vaak uitgeteld om half tien al in bed, word om 6 uur wakker om weer volop in mijn hoofd met van alles en nog wat bezig te zijn. Nu we sinds twee weken verhuisd zijn, keert de rust weer terug. Om het populair te zeggen: het nieuwe normaal is begonnen.

Voor de achtste keer in ons leven zijn we verhuisd en het voelt wederom als een stap met andere, frisse uitdagingen. Wij willen het niet zien als een laatste (verhuis)stap. Voor mijn lief klinkt dat iets logischer dan voor mij, gezien het verschil in onze leeftijden. In deze levensfase probeer ik niet in termen van eindstations te denken, maar vooral in het hier en nu leven. Dat gaat mij helaas niet altijd gemakkelijk af. Ik zeg vaak tegen mijzelf dat het leven ‘werken’ is. Nu ik pensionado ben is dat een fulltime job, waarin je net als eerder in je leven, telkens nieuwe stappen kan zetten.

20200716_105859Zowel mijn lief als ik verlangen vanaf de eerste dag in ons nieuwe appartement niet meer terug naar ons oude huis. We hebben daar met ontzettend veel plezier en fijn gewoond. Praktisch gezien betekent deze stap van een huis met drie verdiepingen naar een appartement, dat er weinig zorgen meer zijn over onderhoud. Dit gecombineerd met het feit dat we het helemaal naar eigen wens hebben opgeknapt en dat we blijven wonen in de wijk, maakt het extra aantrekkelijk. 

Terugkijkend op allerlei stappen die ik mijn leven gezet heb, constateer ik dat ik meestal gemakkelijk dingen achter mij kan laten. Kennelijk ben je tevreden over wat je gedaan hebt. Tegelijk is het een uitdaging om je blik vol vertrouwen te richten op wat er nog gaat komen. Bij het ouder worden ben je jezelf er bewuster van. Loslaten en iets nieuws beginnen vraagt meer energie en je wilt doemscenario’s van het ouder worden weghouden. Toevalligerwijs is onze verhuizing een welkome afleiding gebleken voor het corona-doemscenario. 

20200716_112023Eindelijk na twee maanden zit ik weer achter mijn computer om een blog te schrijven. Dat schrijven is een goede manier om mij te bezinnen, om te reflecteren op mijn dagelijkse leventje. Het grootste ongemak de laatste maanden is toch het sociale contact gebleken. Niet eerder heb ik (en met mij bijna de hele wereldbevolking) letterlijk aan den lijve ervaren dat we niet zozeer individu zijn, als wel sociale wezens. Andere mensen fysiek op afstand houden is extreem tegennatuurlijk. Ieder mens bestaat bij de gratie van de andere mens. Het is goed om dat weer eens in al je vezels in je lichaam te ervaren.