Geluksvogel

Regelmatig zijn er van die dagen of weken dat ik het lastig vind om in actie te komen. Ik heb er deze maand een beetje last van. Ik schrijf minder blogs; ga ’s middags vaker even een tukkie doen op de bank, terwijl dat eigenlijk helemaal niet nodig is; beweeg weinig en kom weer kilo’s aan. Het vooruitzicht van de aankomende herfst mét corona en griep maakt de stemming niet beter. Als ik daar niet iets aan ga doen, blijf ik mij duf en lamlendig voelen. Gelukkig weet ik uit ervaring dat het beter gaat als ik bewust op zoek naar inspiratie en naar prikkels. En zoals altijd: wie zoekt zal vinden!

Ons chaletje in Friesland is een heerlijk vakantieplekje, zeker in deze coronatijd. Het voelt wel minder exotisch dan Spanje, Italië of Verweggiestan. Omdat veel vrienden en familie nog een korte vakantie naar dit type zonnige oorden boeken, krijgen mijn lief en ik daar ook zin in. Helaas lukt het ons niet op vakantie te gaan vanwege allerlei afspraken en verplichtingen. Omdat we het moeten doen met de kriebels, zijn we eens gaan kijken of we volgend jaar een vakantierondreis naar Georgië, Armenië en Azerbeidzjan kunnen maken. Deze reis staat op onze bucketlijst. De contacten met een reisbureau zijn snel gelegd. Het is echter de vraag of het een verstandige keuze is, niet alleen vanwege corona, maar ook vanwege de onrust in dit deel van de Kaukasus. Toch brengt dit perspectief een positief gevoel teweeg. Er wacht weer enig avontuur en verrassende contacten.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img-20210902-wa0006.jpg

Hoe raar het ook is, deze simpele actie geeft mij persoonlijk energie om achter de computer te gaan zitten en dit blog Geluksvogel te schrijven. Wat ik mij namelijk realiseer als het om inspiratie en uitdagingen in mijn leven gaat, is dat ik mij ongelooflijk gelukkig mag prijzen dat ik er niet alleen voor sta. Mijn lief, zeven jaar jonger, speelt in dat proces van actief en gemotiveerd leven altijd al een zeer positieve rol. Zij gaat van nature sneller dan ik op zoek naar nieuwe uitdagingen. Mede dankzij haar maken we al vele jaren prachtige, avontuurlijke reizen. Zij is nieuwsgieriger en durft meer te experimenteren.

Zij wijst mij ook terecht als ik ga somberen. We kennen elkaar al ruim achtenveertig jaar, hebben lief en leed gedeeld en hebben hard gewerkt om er samen een mooi leven van te maken. Een leven waarin we elkaar positief versterken en er voor zorgen dat ieder aan zijn trekken komt. Nu wij samen ouder worden, gaat het leeftijdsverschil op een bepaalde manier tussen ons een grotere rol spelen. Met mijn vijfenzeventig jaar komt normaliter het einde voor mij sneller dan voor mijn lief. Dat is niet zo’n prettig perspectief. Ik moet daar niet over gaan tobben en zeker niet mijn leven gaan afbouwen achter de geraniums.

Nog nadrukkelijker dan tevoren spreken we af niet teveel te focussen op de toekomst, maar op het hier en nu. Hoewel het nog steeds lastig is vanwege corona, willen we ons richten op onze sociale omgeving, genieten van onze kinderen en kleinkinderen en vrienden. Ontmoetingen met andere mensen leveren verrassend veel energie op. We hebben het financieel en materieel goed en ook daar mogen en willen we van genieten.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20211019_134136.jpg

Extra leuk en stimulerend is de opleiding theesommelier, die mijn lief dit jaar begonnen is. Altijd al drinkt zij dagelijks thee en nooit koffie. De opleiding is pittig en duurt afhankelijk wat je wilt, één, twee of drie jaar. In het groepje van zes deelnemers is zij de oudste en de enige die het als hobby doet. In de keuken wordt een proeftafel met diverse apparatuur en vele theesoorten opgetuigd. Binnenkort is er meer plek nodig en dat betekent dat de man cave waar ik mij regelmatig in terugtrek voor mijn blogs voortaan een man-women cave wordt. En als er studiereizen georganiseerd worden naar theelanden als China, Japan, Turkije, Kenia, zal ik geen moment aarzelen mee te gaan. Ik ben echt een geluksvogel!

Schop onder mijn kont

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img-20210624-wa0000.jpg

Het ene moment denk je alles goed onder controle te hebben, het andere moment nemen bepaalde gebeurtenissen een verrassende wending en raak je een beetje in de stress. Dat kan vanwege hele leuke en positieve dingen zijn, of minder leuke. De controle over iets hebben zit vooral in het hoofd. Daar moet ik de rust vinden, die mijn dagelijkse leventje weer in balans brengt. Het effect van onrust in je hoofd is fysiek te merken. Je voelt je gedurende de dag vele malen snel moe en lusteloos. Feit is dat je bij het ouder worden stressgevoeliger wordt. Daarbij komt dat je als pensionado meer tijd hebt om over zaken langer te denken.

Zo ben ik vanaf het moment dat ik vijfenzeventig ben geworden meer dan anders in mijn hoofd bezig met het perspectief van de dood, die wel erg dichtbij komt. Ik ben gezond van lijf en leden. Onze dochter is in verwachting en mijn lief en ik worden weer oma en opa, dit keer van een kleinzoon. Hoe gelukkig kun je zijn! En toch gaat het in mijn hoofd spoken….. Blijf ik nog lang gezond? Hoeveel jaar zal ik mijn kleinkinderen mogen meemaken? Zie ik ze naar de middelbare school gaan? Hoe reageren ze op opa als ze groter zijn? In plaats van een geluksgevoel, bekruipt me dan een gevoel van neerslachtigheid.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img-20210824-wa0000.jpg

Op zulke momenten geef ik mijzelf een schop onder de kont. Kop op! Geert, doe niet zo moeilijk, zeg ik dan tegen mijzelf. Je hebt afgelopen zaterdag de eerste verjaardag van je jongste kleindochter gevierd. Je andere kleindochter wordt over een maand vier en gaat dan naar de basisschool. Je dochter is drieëntwintig weken zwanger…. Zeur niet, maar geniet van het opgroeien van je kleinkinderen en geniet ervan hoe je eigen kinderen hun rol als vader of moeder invullen. Geniet van de dag, prijs je gelukkig als vijfenzeventigjarige!

Ook praktische zaken kunnen je denken op hol laten slaan. Zo hebben we, mede door corona, besloten begin dit jaar een chaletje te kopen en dat te plaatsen op een camping in Langweer. Mijn lief en ik spreken af dat te doen voor vijf jaar. De achterliggende gedachte is dat we daarna weer actief op zoek willen gaan naar een andere manier van vakantie houden. Zo blijf je als oudere lekker actief en inspiratievol en dat is een goede manier om prettig oud te worden. We staan daar nu enkele maanden en hebben het erg naar ons zin. Maar zoals vaker in het leven gebeurt er iets onverwachts. Half augustus kondigt de eigenaar van de camping aan dat hij nog dit kalenderjaar de grond wil verkopen, het liefst aan de huidige bewoners. Mocht dat niet lukken dan verkoopt hij het aan een projectontwikkelaar. Deze boodschap is extra balen, omdat we de eigenaar eind vorig jaar nog nadrukkelijk gevraagd hebben of er op korte termijn iets met de huurconstructie van de grond zou gebeuren.

Tja en dan gaat het weer spoken in mijn hoofd. Je zit maar aan één ding te denken en emoties hebben de overhand. Het hoofd draait op volle toeren, echter niet constructief. Je voelt je snel doodmoe. Nieuwe schulden maken willen we eigenlijk niet in onze laatste levensfase. Het splinternieuw chaletje moeten verkopen betekent ongetwijfeld financieel een strop.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20210906_211142.jpg

Na de eerste schrik herpakken we ons. We tellen onze zegeningen. Belangrijker dan geld is dat we gezond zijn en kunnen genieten van onze kinderen en kleinkinderen. Die gedachten alleen al geven rust en energie. We gaan een aantal opties op een rijtje zetten en die de komende twee weken verder onderzoeken. Ondanks het feit dat de uitkomst nog niet helder is, zijn we in control.

En, als het volgende week mooi weer is, rijden we naar Friesland om een paar dagen heerlijk te genieten van ons chaletje…… nu kan het nog…….!

Vakantie en de Taliban

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is sam_4708.jpg
Nachttrein Teheran naar Isfahan

Vakantie vieren doen we het liefst ergens ver weg in een voor ons totaal onbekend land. Vorig jaar hebben we het niet kunnen doen vanwege onze verhuizing en de coronapandemie. Dit jaar is het er wederom niet van gekomen omdat de onzekerheden rond Covid nog groot zijn. De vraag is hoe dat de komende jaren eruit zal gaan zien. En jaren gaan voor mij steeds meer tellen. Dit type reizen wordt niet gemakkelijker als je 75+ bent, althans, die gedachte komt wel eens bij mij op. Ik wil natuurlijk niet in deze levensfase teveel denken in termen van ‘dat kan niet meer’. Toch is er een kans dat ik dit soort vakanties los moet laten en vooral moet genieten van de vele mooie herinneringen. Maar terugkijken is juist iets wat ik niet te veel wil doen. Ik wil leven in het hier en nu.

Met vooruitziende blik hebben mijn lief en ik bedacht ons vakantiegeld voor de eerstkomende jaren te stoppen in een stacaravan in Langweer Friesland. Afgelopen maand hebben we daar 2,5 week vakantie gevierd. We fietsen en wandelen, pakken een Zuiderzeestrandje bij mooi weer, bezoeken leuke plaatsjes als Makkum, Harlingen en Lemmer. En, nog belangrijker, op die dagen ontmoet je andere mensen waarmee je een wijntje of wat drinkt en leuke vakantiegesprekken voert.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is zwarte-golf-1-606156-1.jpg

Soms vallen herinneringen en het heden echter naadloos in elkaar. Deze vakantie op de camping in Langweer lees ik een bijzonder boek: Zwarte Golf van Kim Ghattas. Ik heb dit gekozen omdat het aansluit bij onze Zijderoutereis in 2018 naar o.a. Iran. Aan de hand van persoonlijke verhalen wordt beschreven hoe de rivaliteit tussen soennitisch Saoedi-Arabië en sjiitisch Iran het leven in het Midden Oosten heeft verwoest vanaf 1979. In dat jaar breekt de Iraanse revolutie uit, wordt de Heilige Moskee in Mekka belegerd en trekt de Sovjet-Unie Afghanistan binnen. Saoedi-Arabië en Iran worden felle tegenstanders en exploiteren vanaf die tijd religie in hun rivaliserende strijd. Het gevolg: extreem sektarisch geweld, het ontstaan van groeperingen als Hezbollah, de Taliban, Al Qaida, de 9/11-aanslagen, de vermoorde journalist Jamal Khashoggi en de opkomst van IS…..

Het is niet te bevatten dat deze strijd al ruim veertig jaar ook mijn/ons leven in de gehele wereld heftig beïnvloedt. Nog erger, terwijl ik dit boek lees, komt in Afghanistan de Taliban wederom aan de macht. Tot ieders verbazing prediken zij tijdens deze machtsovername een zeer gematigde boodschap. Ik ben geen Midden Oosten expert, verre van dat. Maar ik zie een parallel met de gematigde toon van Khomeini vanuit ballingschap vóór 1979. Als hij dan Iran verlost van de Sjah grijpt hij naast de geestelijke macht meteen de politieke macht en sticht de Islamitische Republiek Iran. Hij wordt geestelijk én politiek leider van alle sjiitische moslims in zijn eigen land en wil dat ook daarbuiten worden. Hij dwingt dit alles met vreselijk geweld af. Hij is de eerste geestelijk leider die een fatwa uitvaardigt voor de ‘afvallige’ Salman Rushdie uit India en verlegt daarmee het geweld ver buiten Iran. Andersdenkende burgers in zijn eigen land zijn hun leven niet meer zeker. In 1988 geeft hij bevel via een fatwa tot de massa executie van tienduizenden politieke gevangen. Deze geweldsspiraal, begonnen in 1979, plant zich sindsdien voort in het hele Midden Oosten en Midden Azië en overal elders in de wereld.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is sam_4570.jpg
Teheran

Op onze Iran reis hebben we zowel in Teheran als Isfahan Iraniërs gesproken, die zeggen murw gemaakt te zijn door veertig jaar repressie met geweld. Zij hunkeren naar een pluriforme, vrije samenleving, maar die zou wel tot stand moeten komen via een vreedzame revolutie…..Geweld kunnen zij niet meer aan.

De meeste Afghanen willen dit ook. En in alle bescheidenheid denk ik, na het lezen van dit boek Zwarte Golf, te begrijpen dat zij afgelopen weken niet de gewapende strijd met de Taliban aan hebben willen gaan.