Rondzingende gedachten

In deze coronatijd dwalen mijn gedachten alle kanten op. Het kan niet anders dan dat deze gedachten te maken hebben met oudere zijn en daardoor extra risico lopen bij het coronavirus. Het voelt als een scheidslijn. Aan de ene kant het pensionado leven van mijn lief en mij, en aan de andere kant het jonge leven van onze (schoon)kinderen, het prille leven van onze kleindochter en het nieuwe leven dat zich aandient in september.

Ik probeer sombere gedachten zoveel mogelijk te vermijden. Ik denk dan dat ik een mooi leven heb gehad tot nu toe. Een leven vol groei, geen oorlog zoals mijn ouders en veel persoonlijk geluk.  Met mijn drieënzeventig jaar heb ik het nog steeds enorm naar mijn zin en er is nog genoeg te doen en te genieten van jong en oud. Dus niet somberen, gaan met die banaan!

20200331_211807

voor de liefste oma en opa

Wat ik na drie weken social distance begin te missen is onze kleindochter. In normale tijden haal ik haar op donderdagmorgen op voor een speeldagje met oma en opa. In de auto zing ik dan uit volle borst kinderliedjes voor haar. Oude kinderliedjes uit mijn eigen kindertijd en periode dat ik als leerkracht voor de klas sta. Zij kent de liedjes inmiddels en probeert achter in de auto mee te zingen. Deze momenten maken dat ik mij dan heerlijk kind onder de kinderen voel, een leventje zonder zorgen en veel toekomst.

Het is grappig om te weten dat veel van deze oude kinderliedjes helemaal niet zo onschuldig zijn als ze lijken. In de Middeleeuwen bevatten liedjes vaak dubbelzinnige teksten bedoelt voor volwassenen. Twee Emmertjes Water Halen… is een liedje dat gaat over een bezoek aan een bordeel. Het hoogtepunt wordt bezongen in de regels ‘Van Je Ras, Ras Ras Rijdt de Koning door De Plas…..eindigend in Rijdt de Koning Door De Kerk, Van Je ….Een…Twee…Drie!!! Ook het liedje Daar Was Laatst Een Meisje Loos…., dat moet Klimmen In De Mast, Maken De Zeilen….loopt ondeugend af in het couplet ‘Ach Kapiteintje Sla Me Niet, Ik Ben Uw liefje, Ik Ben Uw liefje…..En wat te denken van het liedje Zeg Moeder Waar is Jan, Bij Tante…Op het Feest… In de Middeleeuwen was Tante de benaming voor een prostitué.

20200324_114232

1947 met waterijsje in de tuin

Ik weet niet zo goed waarom ik deze weken in mijn coronablog ineens kinderliedjes gebruik. Zou je bij het ouder worden meer en meer terugdenken aan je kindertijd? Of is het het ultieme verlangen om juist in deze moeilijke tijd weer even onbezorgd in de wereld te staan, zoals een kind?

Zeker is dat de coronacrisis bij mij het besef versterkt dat ik echt tot de groep ouderen behoor. Afgelopen week heb ik zowaar op een ochtend tussen zeven en acht uur boodschappen gedaan bij de supermarkt. Hoewel ik dik bij de doelgroep hoor die een uurtje apart mag winkelen, voelde ik toch enige gêne. Ik ben gezond en geen kwetsbare oudere. Sterker nog ik voel mij – om toch in die terminologie te blijven – een jonge oudere. Ook word ik tot mijn eigen verbazing steeds voorzichtiger naarmate het thuisblijven langer duurt. De bogen waarmee ik om andere mensen heen loop worden groter. Daar is voor nu even niks mis mee. Ik waak er voor geen angstige oudere te worden straks als de crisis voorbij is.

Nog even terugkomend op de kinderliedjes. Als ik op de donderdagmorgen met mijn kleindochter onze straat inrij, zing ik standaard: ‘We Zijn Er Bijna, We Zijn Er Bijna, Maar Nog Niet Helemaal…..

Ik zing dit liedje – vol hoop – nu in mijn gedachten, telkens weer, voorlopig tot 28 april en waarschijnlijk nog daarna.

 

 

 

Blijf Zitten Waar Je Zit…

Blijf Zitten Waar Je Zit….En Verroer Je Niet…  nog zo’n liedje uit de oude doos, waar ik aan moet denken in deze tijd. Als kind speelde ik een paar keer per week verstoppertje. Wanneer je ontdekt was, zong je luidkeels dit liedje, zodat het zoeken naar de anderen nog spannender werd. Houd Je Adem In, Maar Stik Niet…… Dat laatste klinkt wat cynisch op dit moment.

IMG_20170801_174906Dat Blijf Zitten Waar Je Zit is nu een opdracht vanuit de overheid voor alle burgers. Iedereen wordt gevraagd zo min mogelijk contact te hebben met andere mensen. En als je contact moet hebben, houdt dan anderhalve meter afstand. Het is lastig in onze geïndividualiseerde Nederlandse samenleving op vrijwillige basis spelregels hierover af te spreken, zo blijkt dit zonnige weekend. Maar het leefgebied wordt klein als je thuis moet blijven. Zijn er ook kinderen die niet naar school kunnen, dan is de verleiding groot om het buiten zonnetje op te zoeken.

Het is sowieso lastig om kinderen binnen te houden. Tegelijkertijd wil je ze niet angstig maken en teveel confronteren met het coronavirus. Dat vraagt om extra energie en creativiteit van ouders. Via sociale media worden er allerlei spelletjes doorgestuurd die ouders kunnen spelen met hun kinderen. Met weinig middelen toch iets leuks doen, wordt herontdekt. Het ouderwetse verstoppertje spelen kun je overal doen. Je kunt het binnen en buiten spelen, met drie of meer kinderen, met eindeloze variaties van aftellen, met ontelbare mogelijkheden om je te verstoppen en nog heel veel meer.

20200318_131659

We moeten er met z’n allen voor zorgen De Moed Er In te Houden. Dat kan alleen als we in staat zijn de angst voor het oplopen van het virus in ons hoofd een plekje te geven. Voor mijn lief en mij is het ultieme gedrag om die angst te reguleren de adviezen van de overheid op te volgen. Dus blijven wij in principe in huis of we zitten in ons volkstuintje. Het is dichtbij en er is veel ruimte. Onze kinderen en onze kleindochter zien en spreken we via de app en verder telefoneren we met familie en vrienden. Boodschappen doe ik alleen en meestal in de loop van de ochtend.

Niet alleen de angst reguleren is belangrijk, maar een dagritme hebben ook. Het is goed om je gedachten af en toe op andere zaken te richten. Tot mijn eigen verbazing slaap ik net zo goed als altijd. Ik sta op mijn gewone pensionadotijd op, rond acht uur. Ik doe meteen mijn dagelijkse Pilatesoefeningen. Een goede fysieke conditie is nu extra gewenst! Daarna lees ik uitgebreid de krant onderwijl een kwarkontbijtje verorberend. Dan wordt het even lastig. De krant lezend kom je weer helemaal in de coronasfeer vol angst en onzekerheid. Elke dag opnieuw neem ik mij voor door de dag heen zoveel mogelijk berichtgeving te vermijden. Eerlijk gezegd lukt dat vaak niet. Daarom is het des te prettiger dat we overdag genoeg te klussen en tuinieren hebben in ons volkstuintje. 20181118_191953De eerste dagen van de week werk ik nog een aantal uren aan mijn blog. Min of meer vanzelf besteden we aan het eind van de dag veel aandacht aan het eten. We nemen de tijd iets bijzonders klaar te maken, een beetje te experimenteren qua gerechten en kruiden. Het samen eten en daar van genieten is een fijn relaxed moment van de dag. Gek genoeg kijken we ’s avonds minder televisie dan voorheen.

Bij het verstoppertje spelen als kind, herinner ik mij dat ik soms bang was niet gevonden te worden. Dat was helemaal niet leuk. Het Blijf Zitten Waar Je Zit in deze coronacrisis voelt ook een beetje zo. Niemand weet wanneer we veilig uit onze schuilplaatsen mogen komen. Laten we de Moed Er Maar In Houden door af en toe samen te zingen en te klappen vanachter onze ramen of op onze balkons………….

Houd Er De Moed Maar In….

20200318_131610‘Van je hele hola Houd Er De Moed Maar In’….Dit liedje zit in mijn geheugen opgeslagen vanaf mijn lagere school. Eindeloos zongen we dat uit volle borst in de schoolreisjes bus. ‘En Als De Moed Er Uit Is Pomp Hem Er Dan Weer In….’

Als pensionado van ruim drieënzeventig jaar behoor ik tot de risicogroep. Nog geen twee maanden geleden is het totaal onbekende coronavirus in China een ver van ons bed gebeuren. In januari waarschuwt de directeur-generaal van de Wereldgezondheidsorganisatie, de Ethiopiër Tedros Adhanon Ghebreyesus de wereld voor dit dodelijke virus, waar geen vaccin voor is. Iedereen denkt dat het niet zo’n vaart zal lopen. Maar sinds twee weken staat de hele wereld in een nooit eerder vertoonde alarmstand. Jong, maar vooral oud vraagt zich af: ‘Krijg ik het virus, ga ik er aan dood?’ Hoe geef je dit angstig gegeven in je hoofd een plaats. Hoe Houd Je De Moed Er Maar In….

Sinds het weekend hebben we de regie over ons dagelijkse leven praktisch helemaal uit handen moeten geven. Ons kabinet kiest voor de ‘social distance’ strategie. Scholen, horeca, theaters, vliegvelden en veel winkels gaan dicht. Alle bijeenkomsten worden afgelast, evenals alle sportactiviteiten. Bijna alles staat stil en niet alleen in Nederland, maar in de hele wereld. Een uniek gebeuren in de geschiedenis van de mensheid. Het voel onwezenlijk. We mogen nog wel naar buiten. Gelukkig hebben mijn lief en ik een volkstuintje! Wij hopen dus dat het mooi weer blijft de komende weken, zodat we daar onze dagen enigszins prettig kunnen doorbrengen. 

Feitelijk kun je nergens anders meer aan denken. Het beheerst je gedachten volkomen. We worden overspoeld met informatie en adviezen. Hoe ga je daar mee om? Ik probeer vooral zo rationeel mogelijk te luisteren naar wat wetenschappers zeggen hoe mij te gedragen om risico’s te vermijden. Lastig is wel dat experts niet eenduidige ideeën en oplossingen aandragen. Ik vind met name het letterlijk afstand houden tot anderen heel lastig en onnatuurlijk. Het is heel emotioneel als je lieve kleindochter enthousiast op je afrent en je kunt haar niet oppakken en even lekker knuffelen. 

20200318_131621Mijn persoonlijke strategie is te trachten deze ongekende wereldwijde crisis in gedachten kleiner te maken, behapbaar. Ik schat natuurlijk mijn eigen gezondheid in: geen specifieke klachten. Hoewel ik niets met zekerheid weet, stelt het mij een beetje gerust. Als ik het krijg, is het misschien een lichte variant? Vertrouwen hebben in het crisisteam is voor mij zeer belangrijk. Zo is mijn houding in principe ook als ik voor een of ander kwaaltje naar de dokter ga. Ik wil niet teveel negatieve berichten of verhalen horen. Stort de economie langdurig in? Houden de pensioenen stand in deze barre economische tijden? Hoe gaat het straks met onze renovatie- en verhuisplannen in mei en in juli? 

Ik realiseer me dat voor heel veel mensen de nabije toekomst er op dit moment zeer, zeer somber uitziet. Gelukkig proberen mensen elkaar moed in te praten en sturen in grote getale maffe en hilarische filmpjes rond via de vrienden- en familieapp. Iedereen heeft deze dagen behoefte aan positieve energie, want dit kan nog wel eens lang gaan duren.

IMG-20190629-WA0006Om bij elkaar ‘De Moed Er In Te Pompen’, denken mijn lief en ik ’s avonds op de bank aan al de mensen die hun stinkende best doen in de zorg, in de supermarkten en op dié plekken waar we het dagelijks leven zo gewoon mogelijk door willen laten gaan. We denken aan al die initiatieven in buurten en wijken om naar elkaar om te kijken. We denken aan al die wetenschappers die naarstig op zoek zijn naar een vaccin.

En….. we hebben iets heel moois om naar uit te kijken: in september worden we voor de tweede keer oma en opa!