Vroeger alles beter?

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20220214_135048.jpg

Het staat me steeds meer tegen een boek te lezen op de e-reader, behalve op vakantie dan. Het zwarte, donkere apparaat nodigt niet uit om het te openen, laat staan er in te gaan lezen. Daarom heb ik laatst weer eens een, hard copy, een gewoon boek, gekocht: De Tovenaar van Colm Tóibin, een geromantiseerde biografie over Thomas Mann. Een dikke pil, die ik met veel plezier binnen een week uitgelezen heb. Het is een verademing om overdag even een boek te pakken dat op een tafeltje uitnodigend ligt te wachten om gelezen te worden. Je ziet de omslag, de titel en de dikte. Je kunt tijdens het lezen gemakkelijk terug en vooruit bladeren. Lezen brengt je voor even in een andere wereld en is een heerlijk rustpunt. Tot mijn eigen verrassing smaakt het naar meer en ik lees nu het boek van Thomas Mann ‘Jozef en zijn broers’. Het enige nadeel is dat dit boek zo dik is dat het lastig vasthouden is.

Sowieso vraag ik mij de laatste tijd regelmatig af of digitalisering nu zo verheffend en prettig is. E-reader, Email, App, Twitter, Instagram, Facebook, Linkedin, Blog, het communiceert gemakkelijk en heeft een enorm bereik. Echter, het heeft tegelijk iets onpersoonlijks, het werkt zelfs enigszins vervreemdend. Een echt boek lezen, een brief schrijven, een ansichtkaartje sturen, gewoon met de hand iets opschrijven….ik doe het bijna nooit meer. Mijn eigen handschrift kan ik zelf nauwelijks nog lezen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20220214_133710.jpg

Natuurlijk vraag ik mij als pensionado af: ‘Is alles van vroeger nu beter?” Nou, zeker niet zou ik zeggen. Met veel plezier schrijf ik al jaren een blog over mijn ouder worden. Dat wordt verspreid via email, facebook en linkedin. Toch kan ik het niet laten: in 2016, 2018 en 2021 heb ik van die blogs een echt boekje laten maken.

Erg leuk om weg te geven aan familie en vrienden en er dan op de eerste pagina een handgeschreven persoonlijke opdracht in te schrijven.

Vrijheid in gebondenheid

Vanaf 26 januari mogen we weer, wel onder bepaalde restricties. Nederland, de stad, de wijk ontwaakt en dat is zichtbaar.

Zo openen we op woensdagmorgen direct onze Huiskamer van de wijk en het is meteen volle bak. Heerlijk om gewoon gezellig elkaar te ontmoeten, te praten, te lachen en wat te mopperen. Altijd leuk als je andere mensen ziet en spreekt.

Veel wandelen is de afgelopen coronaperiode een dagelijkse must geworden. Lichamelijke beweging in de buitenlucht kun je als pensionado niet genoeg hebben. Nu het weer mag en kan, gaan mijn lief en ik golflessen nemen. Jaren geleden hebben we al eens een poging gewaagd, maar niet doorgezet. Het lijkt ons een leuke activiteit om samen te doen. Als we de komende zomer naar onze camping in Langweer gaan, kunnen we niet alleen fietsen en wandelen, maar ook golfen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20220128_123157-1.jpg

Waar we eveneens hard aan toe zijn, is het het bruisende leven in de grote stad. We willen cultuur snuiven en de kroeg in. Precies twee dagen na het opheffen van de lockdown gaan we naar het prachtige, nieuwe Boymans van Beuningen depot. Het gebouw is spectaculair en de wijze waarop het depot is ingericht idem dito. Naast kunst in opslag, kun je conservatoren bezig zien met hun indrukwekkende, dagelijkse restauratiewerk.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 2020-09-24-depot-boijmans-van-beuningen-7-606-16009309541691702906.png

Na afloop van dit museumbezoek lonkt natuurlijk een lunch in het nabijgelegen bruisende café Westerpaviljoen, want dat mag ook weer.

Daar zo zittend en reflecterend op deze zonnige dag voel ik mij even helemaal gelukkig. Vanuit onze geboortestad Arnhem zijn mijn lief en ik naar Rotterdam verhuisd. Onze kinderen en kleinkinderen zijn hier geboren. We hebben mee mogen maken hoe de gebomdardeerde stadsharten van deze steden langzamerhand helemaal opnieuw en krachtig zijn gaan kloppen.

Ik voel me een trotse Arnhemmer en Rotterdammer tegelijk, die ook na twee jaar corona nog steeds overtuigd is van het feit dat echte vrijheid onmogelijk is zonder even echte gebondenheid.

Tijd van leven…..vervolg

Hoe raar het ook klinkt vanaf de eerste dag van mijn pensioen in 2014 neem ik mij voor om zes uur op te staan. Het lijkt wel alsof ik in mijn laatste levensfase elke minuut van de dag volop wil benutten. Ik wil niet lui in mijn bed blijven liggen, sterker nog, ik wil bewijzen dat ik vroeger op kan staan dan ik ooit in mijn leven heb gedaan. Ik heb het twee jaar volgehouden. Nu zeven jaar later is dat half negen geworden en begin ik de dag lekker relaxed.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20200318_131659.jpg

De eerste, echte veranderingen vinden plaats na drie jaar (2017/2018). Mijn lief en ik worden oma en opa. Kort daarna gaat ook mijn lief met pensioen. In diezelfde periode vallen onze oude werkkontakten zo goed als helemaal weg. Er ontstaat ruimte om op een andere manier en met andere accenten het dagelijkse leven als pensionado in te vullen. De ultieme uitdaging is, hoe je samen, maar tegelijk ieder voor zich, invulling geeft aan ‘elke dag een nieuwe dag’. Oma en opa zijn is een nieuwe ervaring en die rol pakken we enthousiast en vanzelfsprekend met liefde op. Samen steken we meer energie in diverse wijkactiviteiten. En mijn lief gaat tijd aan haar hobby tuinieren besteden in ons volkstuintje. Ikzelf verleen daar wat hand- en spandiensten.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img_20200808_2113142.jpg

Een tweede kantelmoment is de start van de coronapandemie en de verhuizing naar een appartement in onze eigen wijk (2020). De beslommeringen van het onderhouden van een mooi, maar oud huis, hebben we ingeruild voor een appartement, waar we minder onderhoud aan hoeven te (laten) verrichten. Al vrij snel worden wij actief in ons appartementencomplex. Samen met de andere wijkactiviteiten is vrijwilligerswerk een belangrijke dagbesteding geworden. De aandacht voor onze directe leefomgeving voelt goed. De coronapandemie trekt een zware wissel op onze behoefte aan warme, sociale contacten. Het is moeilijk om juist dit meest essentiële levensgebied goed te onderhouden. Minder erg is dat we door corona onze verre reizen voorlopig wel kunnen vergeten.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is foto-broers-zussen-1954.jpg

Wat mijn lief en ik merken, is dat we steeds meer de behoefte voelen aan kontakt met broers, zwagers en (schoon)zussen. Nadat ieder gedurende de tweede levensfase vooral zijn of haar eigen leven heeft geleid, willen we hen graag meer ontmoeten. Op die momenten voelt het leven als een cirkel.

Het meest bijzondere in deze levensfase is het oma en opa zijn. Onze kleinkinderen voelen als heel eigen en het zijn vanzelfsprekend de leukste, slimste en liefste kinderen op de wereld. Wij vullen onze rol niet al te opvoedkundig verantwoord in, dat moeten de ouders maar doen. Mijn lief en ik willen vooral van onze kleinkinderen genieten en een liefdevolle band met hen opbouwen. Oppassen hoort daar af en toe bij en dat is leuk en tegelijk vermoeiend. Maar we zouden het niet willen missen.

De tijd van leven die ik nog heb, gaat wel meer opspelen in mijn hoofd, vooral in relatie met de kleinkinderen. Ik leg tijdstippen aan horizon bewust dichterbij dan vroeger, De oudste Isha is vier en gaat nu naar school, over twee en een half jaar gaat haar zusje Nila naar de basisschool en over vier jaar is onze pasgeboren kleinzoon Lio aan de beurt. Veel verder durf ik niet te kijken….

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20210531_161357.jpg

Op mijn vijfenzeventigste verjaardag heb ik mijzelf opgedragen zo onbezorgd mogelijk te genieten van al die lieve mensen om mij heen en van alle goeds in het leven. Zo hebben we, door alle gedoe rond corona en het niet kunnen maken van verre reizen, een chaletje gekocht in Friesland inclusief een stukje grond. Op onze oude dag zijn we onverwacht ‘grootgrondbezitters’ geworden. Mijn broer en schoonzus verblijven daar al heel veel jaren, evenals enkele vrienden. Een ideale plek om te fietsen, te wandelen, te lezen en te genieten van warme, sociale contacten. Komende lente en zomer pendelen we weer met veel plezier op en neer tussen Rotterdam en Langweer.

Een heerlijk vooruitzicht!