‘Pilates’ goed voor pensionado’s

Wat mij verbaasd is dat mijn lijf niet meer als vanzelfsprekend vraagt om fysieke inspanning. Als ik kijk naar mijn drie maanden oude kleindochter, zie ik een mensje dat haast onvermoeibaar, voortdurend aan het bewegen is met haar hele lijfje. Bij de meeste baby’s, jonge kinderen en jonge mensen is er een permanente, natuurlijke behoefte om te bewegen. Ik zal dat ooit zelf ook gehad hebben. Het is een zeer belangrijk levensgebied. Echter vooral gedurende mijn werkzame leven is die automatische behoefte aan bewegen minder geworden en zelfs behoorlijk afgezwakt. Natuurlijk is mijn beroep er mede debet aan. Ik zit alles bij elkaar zo’n veertig jaar lang achter een bureau, veel te vergaderen, stukken te lezen en te schrijven. Overgewicht, stijve ledematen en weinig conditie zijn het gevolg, evenals verhoogd risico op allerlei ziektes.

Tja, wat doe je dan om je lijf in conditie te houden, als je weet hoe belangrijk dat is. Terugkijkend op mijn fysieke levensloop vanaf mijn werkzame leven, ben ik begonnen met badmintonnen bij een sportclub. In diezelfde tijd proberen mijn lief en ik elke week een keertje hard te lopen: de Wageningse Berg op en weer af. Dat hardlopen hebben we niet lang volgehouden. Later, als we in Kenya wonen valt mij op dat volwassen Afrikanen ten opzichte van ons een zeer fysiek leven leiden. Zij lopen uren naar werk, naar familie en verrichten vooral pittige fysieke arbeid. Weer terug in Nederland, ga ik eerst met mijn vriend wekelijks een half uurtje squashen en later fitnessen. Het sociale element is bij al dat bewegen het belangrijkste, dus erg fanatiek sport ik niet. Rond mijn zestigste stop ik met fitness omdat mijn vriend verhuisd. Eerlijk gezegd ben ik niet zo’n sportief persoon en heb ik enige aversie gekregen tegen al dat fitnessgedoe. Ik heb een licht versleten linkerheup en ook iets aan mijn rechterknie en ik merk dat de meeste fitnessoefeningen deze klachten vooral versterken. Zelfs loop ik een tijdje slecht. Een serie bezoeken aan een fysiotherapeut helpt en nu loop ik weer normaal.

20180118_132545-e1516278695412.jpg

Joseph Pilates, the founder of the Pilates method

Al een aantal jaren doe ik weinig extra aan bewegen en dat knaagt. Ik weet ‘rust roest’, zeker als je pensionado bent. Afgelopen jaar, na onze avontuurlijke reis naar o.a. Mongolië, besluit ik iets te doen aan mijn fysieke gesteldheid. Zoals veel pensionado’s ben ik te zwaar. Ik ga minder (wijn) drinken – niet meer doordeweeks – en bewuster eten. Inmiddels ben ik zes kilo lichter en dat scheelt letterlijk en figuurlijk een slok op een borrel. Tegelijkertijd ben ik Pilates lessen gaan nemen. Mijn lief, die al lang op Pilatesles zit, roept al jaren dat ik er baat bij kan hebben. Pilates is een fitness methode waar de nadruk ligt op het gebruik van de spieren. Spieren zorgen ervoor dat het lichaam in de goede balans staat en dat de wervelkolom goed ondersteund wordt. Ik krijg nu enkele maanden wekelijks les en ik moet zeggen dat het mijn lijf goed doet. Het bizarre is dat veel spieren in mijn lijf totaal onderontwikkeld zijn. Ik heb deze spiergroepen tijdens mijn werkzame leven niet of nauwelijks gebruikt. Vooral mijn buik- en dijbeenspieren zijn slap geworden, terwijl ik weet dat deze spieren als zij goed functioneren helpen mijn lijf optimaal te laten bewegen. Aanvankelijk heb ik twijfels of dit op mijn 71-jarige leeftijd allemaal nog kan verbeteren. Toch merk ik dat het wel degelijk kan. Het zal niet op het lijf van Joseph Pilates gaan lijken (ha,ha..), maar mijn lijf voelt al een stuk beter, soepeler en fitter dan voorheen en dat motiveert. Daarbij komt dat een goede conditie de kans op een lang en (relatief) gezond leven vergroot. En nog een extra motivatie is dat ik zo hopelijk ook nog lang kan genieten van mijn lief, kinderen, vrienden en natuurlijk van mijn opgroeiende kleindochter.

 

 

Een gezond en gelukkig 2018

De meest gehoorde wens dit jaar in mijn sociale netwerk luidt: Een fijne kerst en vooral een gezond en gelukkig 2018. Het woordje gezond wordt dan met veel gevoel uitgesproken. Van mijn ouders leerde ik zeggen: Zalige Kerst en Zalig Nieuwjaar. In die tijd van confessioneel Nederland wist iedereen dan meteen dat je Rooms Katholiek was. De protestanten zeiden altijd: Gezegende Kerst en Gezegend Nieuwjaar. De niet-gelovigen spraken de wens uit: Vrolijk kerstfeest en gelukkig nieuwjaar. Mijn rooms katholieke geloof anno 2018 is er nauwelijks nog; ik voel ik mij een zogenaamde culturele katholiek. Dat wil zeggen dat er zich in mijn genen ontegenzeggelijk iets van het katholieke geloof heeft genesteld, maar ik voel mij niet meer deel uit maken van de katholieke kerk. Daarentegen koester ik wel sommige rituelen, waarvan de kerstnachtmis er één van is. 20180111_133332Elk jaar gaan mijn lief en ik op kerstavond naar de kerk om ons daar onder te laten dompelen in de sfeer met meerstemmige koormuziek en de walmen van overdadig wierook. Dat deden we ook met onze kinderen toen ze nog op de basisschool zaten. We hebben ze samen laten dopen toen ze klein waren, maar een specifieke katholieke geloofsopvoeding hebben we hen niet gegeven. Zij zijn hun eigen weg gegaan en hebben ten opzichte van ons nauwelijks katholiek geloof in hun genen.

Mede daarom is het een grote verrassing als afgelopen kerst onze dochter en haar vriendin ook naar de kerk willen. Na wat heen en weer appen gaan we met z’n vieren naar de nachtmis in de Lambertuskerk te Kralingen. Daar zitten we dan naast elkaar in een Rooms- Katholieke kerk, cultureel katholiek te zijn. De overvolle kerkbanken doen vermoeden dat wij niet de enige cultureel katholieken zijn. Tijdens het zingen van de kerstliedjes voorafgaand aan de kerstviering, ervaar ik meteen weer het oude gevoel van samen, letterlijk gezongen tijdens het lied ‘Wij komen tezamen..’. Ik bedenk mij dat je op dit moment in deze kerk een gemeenschap vormt, die iets wil betekenen in de samenleving en dat hardop uitspreekt en uitzingt. Grote woorden als vrede op aarde, naastenliefde en barmhartigheid klinken vanaf het preekgestoelte. Je wenst vreemde mensen naast je in de kerkbanken vrede en voorspoed. Zoals vaak met rituelen brengt deze kerstviering mensen bij elkaar. Het geeft op zo’n moment even iets van verdieping in je morele leven. Tegelijkertijd betrap ik mij er op dat ik moet denken aan het vele geweld dat gepleegd is en nog steeds wordt in naam van de leer, van de religie. Of het grootschalige seksuele misbruik gedurende eeuwen in de katholieke kerk. Het voelt verwarrend. Ik vraag mij in stilte af hoe mijn dochter en haar vriendin dit alles ervaren. Zal religie op den duur verdwijnen of blijven mensen hopen op iets van eeuwigheid? Wil ik liever een gevoel van onsterfelijkheid hebben en deel uitmaken van een groter kosmisch plan of accepteer ik het feit dat het ophoudt bij de dood?

In mijn levensloop maakte ik de eerste 20 jaar van mijn leven op alle samenlevingsgebieden deel uit van de katholieke gemeenschap. Vanaf de jaren 70 en 80 in de vorige eeuw ben ik op zoek gegaan naar andere plekken of gemeenschappen waar het bouwen van betekenisvolle en zinvolle contacten tussen mensen centraal staat. En nu als fulltime pensionado merk ik dat ik nog nadrukkelijker dan voorheen op zoek ben naar de zin van mijn (of het) leven. En ik zoek en vind dat steeds meer in de ontmoetingen met mensen.

Bij het verlaten van de kerk na afloop van de kerstviering hoor ik mijzelf zomaar weer tegen mijn lief, dochter en haar vriendin de aloude wens uitspreken ‘Zalig Kerstfeest.’

 

 

 

 

Zeven-mijl-stappen

IMG-20170510-WA0006Soms kan ik me niet voorstellen dat ik al 71 jaar op deze aardkloot rondloop. Terugkijkend vliegt de tijd voorbij. Zo mijmerend over het verleden en het heden voelt het alsof ik in grote zeven-mijl-stappen door mijn leven ga.

Zo weet ik nog dat ik als vierjarige met mijn vader mee mocht in de trolleybus naar de stad. Hij  ontmoette dan in een cafeetje in de Jansstraat in Arnhem mensen, die hij kende uit de oorlog. Zij rookten sigaren, sigaretten en pijp. De buschauffeur op de heen- en de terugweg mocht ik standaard twee sigaretten namens mijn vader geven. Mijn moeder rookte ook. Op mijn vijftiende lurkte ik aan een pijp en even later ging ik aan de sigaret, want ‘goed’ voorbeeld doet volgen. Gelukkig is het mij gelukt zo rond mijn dertigste ermee te stoppen. Deze week lees ik voor de zoveelste keer wat een verschrikkelijke ellende roken oplevert.

Herinneringen kunnen ook opkomen door reuk. Soms ruik ik het klaslokaal en de boeken op mijn lagere school, een katholieke jongensschool van de fraters van Utrecht. Vanaf mijn vroegste jeugd hoorde ik over seksueel misbruik, ook in de katholieke kerk. Mijn vader en moeder waarschuwde ons als kind al op een vrij nuchtere toon daarvoor. Ik denk niet dat ik het toen helemaal begreep. Deze week lees ik dat een groot onderzoek naar seksueel misbruik in de Nederlandse katholieke kerk wordt afgerond en beëindigd. Voortschrijdend inzicht zou je denken, kan dit soort problemen grotendeels voorkomen. Maar niets is minder waar. Anno 2017 is op het vlak van ongewenste intimiteiten wereldwijd de MeToo discussie in volle gang. Hoe bizar ook, het stopt niet.

En wat te denken van goede doelen. Het Glazen Huis weet de laatste jaren tijdens de kerst heel Nederland te verleiden bij te dragen aan een goed doel. Mijn eerste goede doel ervaringen tijdens de lagere school was het sparen van melkfles doppen van een soort zilverpapier voor de arme ‘zwartjes’ in Afrika. Moet je nagaan! Naastenliefde is een belangrijk goed. Samen stilstaan bij grote noden in de wereld ook. Maar lossen dit soort acties structureel iets op? Armoede, oorlogsgeweld, natuurgeweld brengen grote vluchtelingenstromen op gang hebben we de laatste jaren van dichtbij meegemaakt. Wij noemen die wanhopig zoekende mensen dan oorlogsvluchtelingen of economische vluchtelingen. Het vluchtelingenbeleid in ons land verhardt. Gaat het om economische vluchtelingen, die wanhopig op een bootje stappen en vervolgens verdrinken in de Middellandse zee, dan zeggen velen dat het aan henzelf te wijten is. En hoe moeizaam gaan we in ons land om met het kinderpardon? Maar liefst 92% van de aanvragen wordt afgewezen.

Dit jaar gaat Serious Request geld ophalen om ouders en kinderen te herenigen die elkaar door ramp of conflict kwijt geraakt zijn. Absoluut een goed doel, dat besef ik met heel mijn hart, lijf en leden. Hoeveel heb ik niet te danken aan het feit dat ik opgegroeid ben in Nederland in een gezin met een vader, moeder, broer en zussen. In een land dat na de 2e W.O. langzamerhand meer en meer welvaart heeft mogen bereiken. Ik leef al eenenzeventig jaar in een van de gelukkigste landen op de wereld. ‘Adel verplicht’ zou ik zeggen, dus het is fantastisch dat betrokken programmamakers van 3FM zich inzetten voor goede doelen en dat zij ons weer eens met de neus op de feiten drukken.

Tegelijk zouden we moeten beseffen dat veel van deze goede doelenacties structureel opgelost kunnen worden door de politiek. Pak daarom het kinderpardon mee in deze actie gericht op ouders en kinderen. Geef een signaal aan de Nederlandse politiek: ‘Laat niet 1300 kinderen in de kou staan.’ En laat al die gulle gevers beseffen hoeveel macht zij hebben in een democratisch landje om politici te kiezen die bruggen willen bouwen in plaats van hoge muren.

Ik wens jullie allen fijne Kerstdagen en een gelukkig en gezond 2018.