Onbenullige dingen doen….

Het gesprek ‘Waartoe zijn we op aarde’ tijdens het kerstdiner met vrienden heeft een mooi vervolg gekregen. Afgelopen week komen vrienden ons een goed nieuwjaar wensen. Zij hebben als presentje het boek van Fokke Obbema bij zich: ‘De zin van het leven, gesprekken over de essentie van ons bestaan.’

Hoe zwaar de vraag feitelijk is, hoe licht en prettig is het om sommige van deze verhalen te lezen. Zo zegt de schrijver A.L. Snijder: ‘Ik houd ontzettend veel van onbenullige dingen doen. Gewone bezigheden waar geen prestatie achter zit en die geen status hebben. Dat is voor mij de essentie van het bestaan. Ik ben helemaal niet van het stellen van grote doelen, dat vind ik een onaantrekkelijke manier van leven.’ epicurusHij verwijst naar Epicurus, Grieks filosoof, vierde eeuw voor Christus, die als hoogste doel een rustig en gelukkig leven wilde leiden door zijn tijd vooral door te brengen met goede vrienden.

Ik word hier gelukkig van. Na mijn werkende bestaan ben ik nu in mijn derde levensfase zoekende naar nieuwe daginvulling. Ik heb altijd geweten dat ik geen hobby-knutselaar ben, maar vooral een mensen-mens. Voor mij zijn contacten met andere mensen een hobby. Ik richt mij allereerst op mijn familie en vrienden. Ik merk dat deze wanneer zij zelf in deze derde levensfase komen, eveneens meer behoefte hebben aan persoonlijk contact. Dat kan samen eten of fietsen zijn, naar een voorstelling gaan, een museum bezoeken of gewoon een bakkie doen en gezellig kletsen over van alles en nog wat…. gewone onbenullige dingen doen….

Al gauw na mijn pensionering word ik actief in mijn directe leefomgeving. Je bent meer thuis overdag en in plaats van alleen je eigen buren, zie je meer en meer andere mede wijkbewoners. Het begint met goedendag zeggen, later gevolgd door een praatje. Van het één komt het ander. 20200117_114415Ik ben mijn boekenkast aan het opruimen en zet nu – als het droog is – een bak met boeken op het tafeltje voor ons huis met een briefje: ‘Meenemen mag, ruilen ook.’

Afgelopen jaar 2019 zijn we met enkele wijkbewoners een huiskamer-in-de-wijk gestart. Met een subsidie van de Gebiedscommissie kunnen wij een ruimte in een gebouw bij ons in de wijk huren inclusief koffie en thee. Elke woensdagmorgen kunnen wijkbewoners hier even binnenlopen om elkaar te ontmoeten en een gezellig praatje maken. En er is sprake van een zwaan kleef aan effect: sinds een half jaar hebben we in de wijk een knijpploeg, die elke week een uurtje vuil prikt en de overvolle containers in de gaten houdt. In een heus app-groep worden regelmatig allerlei ervaringen en gewone alledaagse onbenullige dingen uitgewisseld…..  

Mijn mensen-mens hobby gaat ook op als mijn lief en ik een verre buitenlandse vakantiereis maken. Omdat wij meestal een individuele reizen boeken, ontmoeten we gemakkelijker ‘gewone’ mensen in die landen. SAMSUNG CAMERA PICTURESTwee jaar geleden bijvoorbeeld hebben we Iran bezocht en tijdens de contacten met de Iraanse chauffeurs en gidsen hebben we veel gesproken over de feitelijke situatie in hun land. Deze gesprekken gaan indirect over de onbenullige dingen des levens. Men snakt er naar! Maar er is sprake van een dictatuur met extreme onderdrukking als het gaat om het persoonlijke leven van ieder individu. Van onze gesprekspartners wil niemand oorlog, maar wel hoopt men op een omwenteling, een revolutie zonder geweld. De ‘gewone’ mens wil geen grote daden en doelen, zoals machthebbers vaak stellen. Men wil gewone onbenullige dingen doen…… Simpelweg een rustig, vredig en gelukkig leven leiden en hopen op een goede toekomst voor hun kinderen, 

Ik prijs mij zeer gelukkig in een land te wonen waar ik in vrede en welvaart samen met familie en vrienden …….gewone onbenullige dagelijkse bezigheden mag hebben.

 

 

 

 

Waartoe zijn wij op aarde?

Tijdens de laatste weken van het jaar is er naast lekker eten, drinken en samenzijn met dierbaren, altijd wel tijd voor een goed gesprek. Op eerste kerstdag tijdens het diner met vrienden belanden we ineens in een verhit gesprek over de zin van het leven. Directe aanleiding is de vraag of er na de dood nog iets is?

La_lecon_de_cathéchisme

Catechismusles 1890

In de school catechismus heb ik als kind geleerd op de vraag Waartoe zijn wij op aarde? te antwoorden: Wij zijn op aarde om God te dienen en daardoor hier en in het hiernamaals gelukkig te zijn. Dat is min of meer een helder en duidelijk antwoord op de vraag naar de zin van het leven, vond ik toen.

Maar wat als je niet (meer) gelooft in een hiernamaals, of reïncarnatie of iets spiritueels, waardoor je voor eeuwig in de kosmos ( het gehele ruimtetijd-continuüm) aanwezig zal zijn? Straks ben ik dood en zal ik hooguit twee/drie generaties doorleven in de gedachten van enkele medemensen.

20200106_133201

Twee generaties familie van moederskant

Ik ben dan weg, alsof ik er niet geweest ben. Waarom is er een onmetelijk heelal met daarbinnen gedurende enkele ‘miljoenste seconden’ een mensperiode, wezens die kunnen denken? Wat de zin is van mijn leven in een onmetelijk en oneindig heelal kan ik niet bevatten. Het lijkt me eerlijk gezegd volkomen zinloos…. Als denkend wezen kan ik daar echter niet mee leven en daarom richt ik mij maar gemakshalve op de vraag: ‘Wat is de zin van mijn aardse leven?”  

Mij valt op dat ik hier de laatste jaren meer over nadenk dan voorheen. Ik heb er meer tijd voor en de maatschappij verwacht van mij als pensionado dat ik ‘na gedane arbeid ga genieten’. Die opdracht vind ik niet gemakkelijk mede omdat ik geen specifieke hobby’s heb. Vanaf mijn pensionering ben ik pas gaan bedenken hoe ik leuk en zinvol mijn dagen kan invullen. Omdat ik van professie gerontoloog ben, wil ik mij bewust bezig houden met deze zoektocht en deze delen met anderen o.a. via mijn blog. In mijn blogs gaat het altijd over mijn persoonlijk leven en dan specifiek mijn leven in de derde levensfase met af en toe een terugblik naar mijn verleden. Aangezien het mijn laatste levensfase is, kan ik er niet om heen de vraag te stellen: “Wat is de zin van mijn leven?’ Waar mogelijk probeer ik linken te leggen met wetenschappelijke theorieën. Het grappige is dat ik inmiddels van mijn beroep mijn hobby gemaakt heb. Het is genieten om enkele dagen in je hoofd bezig te zijn met het schrijven van een blog…. 

IMG_20190505_132220

Geboortekaartjes kinderen

Deze zoektocht naar een leuke en zinvolle dagbesteding maakt mij grosso modo een optimistisch en gelukkig mens. Natuurlijk tob ik – soms meer soms minder – over allerlei zaken in het leven, maar altijd gloort er iets positiefs aan de horizon. Die levensinstelling heb ik meegekregen van mijn lieve ouders en op mijn beurt overgedragen aan mijn kinderen. Gedurende mijn leven heb ik ontdekt dat ik deze levensinstelling kan behouden en laten groeien juist in interactie met andere mensen. Nu, in mijn leven als pensionado, word ik mij er nog meer bewust van dat het meest zinvolle aan mijn leven het contact is met de andere mens. De medemens is de levensadem van mijn bestaan. Ik geniet ontzettend van de momenten van samen-zijn met vrienden op eerste kerstdag en met de kinderen en familie op tweede kerstdag. Echt genieten is ook regelmatig doordeweeks met iemand afspreken om een bakkie te doen, een glaasje te drinken en lekker te kletsen. Echt genieten is eveneens als we in de Huiskamer van de Wijk op woensdagmorgen als buurtbewoners met elkaar koffie drinken en geïnteresseerd zijn in elkaars wel en wee….

Gedurende mijn zoektocht in deze derde levensfase voel ik mij vaak weer kind in een kleine, liefdevolle sociale leefomgeving. Ik geniet daar van….. en dat voelt als de zin van mijn aardse leven…

 

Mijn babyboomhart

Het blogjaar 2019 wil ik niet afsluiten met doemdenken, maar met hoop en vertrouwen. Als ik vandaag, maandag 16 december 2019 de krant lees, staat op de voorpagina dat de klimaatconferentie in Madrid feitelijk (nog) geen concrete maatregelen heeft opgeleverd. Een deelnemer laat optekenen: ‘We hebben geen planeet B’. Positief is dat bijna alle landen van de wereld gedurende twee weken op politiek topniveau over het klimaat met elkaar gesproken hebben. Ik hoop dat de landen ook goed luisteren naar elkaar. Hoopgevend is dat jongeren uit alle delen van de wereld zich nadrukkelijk laten horen. 

20191216_134404Op de voorpagina staat ook de sportprestatie van de handbalvrouwen. Ze  worden zomaar voor het eerst wereldkampioen. Dit nieuws geeft de samenleving een gevoel van samenhorigheid. Het maakt ons trots en verbindt ons als land. Op de sportpagina lees ik het treurige nieuws dat onze Nederlandse topvoetballer Memphis Depay zijn kniekruisbanden heeft gescheurd. Hij zal niet mee kunnen doen met het Europese voetbaltoernooi komend jaar. Dat is zeker een aderlating.

Terugkijkend over het afgelopen jaar zijn we in Nederland geconfronteerd met een groot aantal groepen die de straat zijn opgegaan uit onvrede. We hebben stakende en protesterende leraren, verpleegkundigen, jeugdzorg medewerkers, politieagenten, brandweerlieden, bouworganisaties, klimaatactivisten en boeren gezien en dan is de lijst nog niet compleet. Ik denk dat wij de laatste decennia te weinig oog voor elkaar hebben gehad. Het is vooral een kwestie van ‘ieder voor zich’. 

Wat mij bij deze stakingen en protesten enige zorgen baart is de toonzetting en het daarop volgende gedrag van veel boze mensen. Met name de boeren overschrijden grenzen als zij woensdag de 18e de hele Nederlandse samenleving gaan ontwrichten onder het motto: ‘Wij willen met tractoren de Nederlandse overheid dwingen onze regels en oplossingen te accepteren.’ Helemaal te bont maken zij het met verwijzingen naar de 2e W.O. en de jodenvervolging. Gelukkig komen er vanuit de samenleving vele reacties op hun gedrag. 

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Opgegroeid in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw ben ik redelijk vertrouwd met maatschappelijke protesten en stakingen. Het ging er ook toen soms hard aan toe. Toch is het een groot verworven goed dat in onze Nederlandse democratie de mogelijkheid bestaat. Echter meningsverschillen moeten uiteindelijk uitgepraat worden en dat kan niet als burgers dreigen het recht in eigen hand te nemen. Als zich zo’n situatie voor doet, hoor ik tot mijn grote ergernis sommige politici roeptoeteren dit gedrag te veroordelen, om er meteen aan toe te voegen het wel te kunnen begrijpen. We zien zelfs dat de rechterlijke macht, die juist staat voor onze democratie, tot in de Tweede Kamer onderuit gehaald wordt.  

Iedereen maakt fouten, soms grote fouten, ook de overheid. Terecht zijn er grote zorgen over onze overheid, zoals de Belastingdienst. Naar mijn idee zijn we langzamerhand in een fase terechtgekomen, waarin we alles bekijken vanuit oneliners, wantrouwen en angst. Het is de basishouding geworden van de wetgevende overheid. Het is de burger die de politicus ziet als zakkenvuller, de vluchteling als gelukszoeker, de onbekende medemens als een vijand. Hier een verandering ten goede in brengen is geen gemakkelijke opgave. Als democratische burgers zullen we aan deze oneliners inclusief het wantrouwen en angstgevoel bij allerlei kleine en grote vraagstukken van dit moment, aandacht moeten besteden. Onze democratie heeft op dit punt een extra impuls nodig. Het klinkt niet alleen groot, het is het ook. We zullen dat vanuit ons diepste zelf overal en op alle niveaus van onze samenleving moeten laten gebeuren door meer inhoudelijk te praten met elkaar en te luisteren naar de ander.

20190923_120057

Mijn babyboomhart weet dat je met het nemen van kleine stappen een groot verschil kunt maken. Mijn babyboomhart weet ook dat aandacht voor elkaar vanuit compassie en vertrouwen, je een gelukkig mens maakt.

EEN GELUKKIG EN GEZOND 2020