Wachten op de griepprik

Het is soms goed je depri gevoel te accepteren. Als je deze vervolgens verwoordt (op papier of in een gesprekje), voel je je snel iets beter. Met die gedachte zit ik vandaag achter mijn computer te werken aan mijn blog.

Het duurt maar voort… Nu al acht maanden lang…. Mondkapje op, mondkapje af, handen wassen tien keer of meer per dag evenals desinfectiepompjes gebruiken, met grote bogen om mensen heen lopen, minimale sociale contacten hebben en vooral geen handen schudden en zoenen….. En dan gaat het ook nog regenen en waaien… Na acht maanden coronacrisis voel ik mij steeds kwetsbaarder worden. Dat komt niet alleen door de permanente focus op Covid-19 algemeen, maar zeker ook door al die aandacht voor de oudere mens. Ik word er onzeker en depri van.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img_20200806_1156542.jpg

In het begin van de coronacrisis ben ik druk met ons nieuwe appartement. Het is een welkome afleiding tijdens de zogenaamde intellectuele lockdown. Aansluitend in juli, augustus en september is het vaak mooi weer. Ik sluit me een beetje af van de overkill aan coronaberichten. We gaan veel naar ons volkstuintje. En eind van de dag zitten we op ons balkon met een heerlijk glaasje witte wijn.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img_20200930_120218.jpg

In de maand juli lijkt het er even op dat het de goede kant op gaat met het virus. Het dagelijks leven lijkt weer normaal te worden. Echt op vakantie gaan is er dit jaar niet bij, maar we gaan wel een paar dagen naar Langweer en naar Ouddorp. Zo is het goed uit te houden. Helaas gaat het toch weer de verkeerde kant op. De regels worden wederom aangescherpt. Tot overmaat van ramp wordt het herfstig weer met wind en regen.

Voor het eerst in jaren zit ik vol ongeduld te wachten op de jaarlijkse griepprik. Ik hoop dat deze prik een beetje tegen het COVID 19 virus helpt. Dat zou mooi meegenomen zijn. Volgens mij heb ik vorig jaar deze griepprik ergens begin oktober gekregen. Nu is het al eind oktober en heb ik nog niets gehoord. Zijn er wel genoeg griepvaccins voorradig? Onzeker geworden bel ik de assistent van mijn huisarts. Zij meldt mij dat de uitnodiging er aan komt. Dan eindelijk vallen er twee brieven van mijn huisarts in de bus. De eerste is een uitnodiging voor de prik tegen pneumokokken, waarmee je vijf jaar lang extra beschermd bent tegen longontsteking. Deze geldt voor mensen tussen de 73 en 79 jaar. De tweede brief is een uitnodiging voor de griepprik voor mensen vanaf 60 jaar. Dit alles op zaterdag 7 november. Eerlijk gezegd kan ik haast niet wachten.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is img_20200930_120101.jpg

Bijzonder is dat de komende inentingen een positieve boost geven aan mijn depri stemming. Tegelijk realiseer ik mij dat ik dankbaar mag zijn. Ik moet niet zeuren. Ik voel me gezond en ben heel gelukkig samen met mijn lief. Om een beetje energie te krijgen nu we veel binnen zitten, zijn we plannen aan het maken voor volgend jaar. Verre reizen vakanties met veel genieten vooraf, tijdens en na de reis kunnen we voorlopig wel vergeten. Hoe gaat ons pensionado leven er überhaupt de eerstkomende jaren uitzien, nu niet meer alles kan en mag?

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20201029_144957.jpg

Ik merk de laatste tijd, dat ik bij het plannen maken, af en toe bepaalde principes aan de kant schuif. Zo heb ik altijd onder het motto ‘rust roest’ gezegd: blijf fietsen op een gewone fiets, blijf trappen lopen, zoek uitdagingen op, ga niet op in de grijze massa. Sinds vorig jaar heb ik een e-bike en dit jaar zijn we verhuisd naar een appartement. Ik heb zelfs een trekhaak onder mijn Alfa laten zeten, zodat we de fietsen mee kunnen nemen. En afgelopen week hebben we zowaar een chaletje/stacaravan besteld, dat in Langweer komt te staan…..

Stereotieper pensionado zijn kan haast niet: appartement, volkstuintje, camping. Het kan me weinig schelen. Ik ben blij met mijn 74 jaar en ik hoop samen met mijn lief nog lang gezond pensionado te zijn!

Mijn queeste

Vorige week krijg ik een artikel toegestuurd uit de Volkskrant met de titel ‘Oud zijn is voor losers, aftakelen is je eigen schuld’.

‘De laatste decennia ontstaat het beeld in onze samenleving dat oud worden óf een kwestie is van er voor zorgen dat je gezond en vitaal blijft óf je bent een loser, takelt af en voelt je een last voor de samenleving. Het zijn vooral de gerontologen die het positieve beeld van succesvol ouder worden, gezond en vitaal ouder worden hebben gepromoot, overigens vooral bedoeld als geruststelling. In het beeld rond succesvol ouder worden lijkt het er op dat vooral je leefstijl bepalend is hoe je oud wordt en niet zozeer het natuurlijke biologische proces van verval.’

Aangezien adel verplicht wil ik daar als pensionado én gerontoloog graag iets aanvullends over zeggen.

In onze welvaartmaatschappij staat de hele levensloop – van geboorte tot aan de dood – steeds meer in het perspectief van de maakbare mens. Dat we zo denken is enigszins verklaarbaar als je ziet dat door de ontwikkelingen in de gezondheidssector de kindersterfte zeer laag is en we ouder worden dan ooit. Mede door allerlei technologische ontwikkelingen individualiseert de samenleving op grote schaal.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is zeilboot-header.jpg

We zijn permanent op zoek naar een Zwitserleven. Als het mis gaat zijn er de (zelf)hulpboeken. Reclames richten zich op de jonge, vitale mens, die als het ware het eeuwige leven heeft. Als je niet meer aan het vitale profiel voldoet, is het haast onmogelijk voor een individu zich staande te houden. Je hebt dan snel het gevoel er niet meer bij te horen. Dat geldt voor kinderen, jongeren, volwassenen én dus ook voor ouderen.

De maakbaarheid van ons leven komt tijdens de corona heftig onder druk te staan. De dood die we vooral doorgeschoven hebben naar oud zijn, komt ineens dichtbij. Jong en oud, kwetsbaar en vitaal worden in discussies over coronamaatregelen tegen elkaar afgewogen en soms zelfs uitgespeeld. Maar we hebben allemaal een levensloop te vervullen, die in alle levensfasen even waardevol zou moeten zijn. Maatschappelijk gezien is er een globale blauwdruk voor de fase van kind/jongere zijn en voor de fase van volwassen zijn/werken. Voor het oud zijn is er (nog) geen blauwdruk, anders dan het onvermijdbare perspectief van aftakeling en de dood. De huidige babyboomgeneratie heeft de eer en de taak om als eerste in de geschiedenis van de mensheid te ontdekken hoe je een periode van oud zijn gedurende 15, 20, 25 jaar een waardevolle invulling kan geven. Hoe blijf je er bij horen? Ben je gezond, vitaal of heb je de pech dat het biologische aftakelingsproces al vroeg is begonnen. En wat oud zijn nog sterker kenmerkt dan de levensfasen daarvoor zijn de enorme individuele verschillen tussen mensen. Dit alles maakt het extra lastig in deze coronatijd over ouderen in zijn algemeenheid te praten.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is sam_5560.jpg

Ik ben op mijn 67ste definitief op zoek gegaan naar een ‘blauwdruk’ voor oud zijn. Ik wil een volwaardige rol in de samenleving blijven houden Ik weet uit ervaring dat ik kan blijven groeien en ontwikkelen. Ik weet eveneens dat groei en ontwikkeling sterk medebepaald wordt door allerlei factoren in de omgeving en domme pech. Ik denk daarom mijn hele leven niet in termen van maakbaarheid, maar in termen van binnen mijn mogelijkheden zoeken naar persoonlijk welbevinden in mijn dagelijkse leven.

Mijn queeste is al 74 jaar een aaneengesloten reis in een maatschappij vol mogelijkheden en risicofactoren. Ik heb die lange reis tot op heden redelijk voorspoedig kunnen maken met weinig pech, maar vooral dankzij de hulp van anderen. En ik wil er bij blijven horen tot mijn laatste snik. Dat kan alleen in een omgeving waarin solidariteit en empathie standaardingrediënten zijn. Daarom roep ik van de daken dat wij mensen, jongeren en volwassenen inclusief ouderen, beseffen dat het van levensbelang is op zijn tijd om te kijken naar elkaar in het volle besef dat ons leven tijdelijk is.

Vakantie of niet

De laatste jaren is het een groot goed, dat mijn lief en ik jaarlijks een verre, enigszins avontuurlijke reis maken. Zo’n vakantie van drie weken gemiddeld is al bijzonder inspirerend, en daarnaast geeft het ons veel voor- en nagenietmomenten. Je bent er het hele jaar een beetje mee bezig. Natuurlijk beseffen wij dat het een luxe vorm van genieten is. We hebben in onze jeugd nog meegemaakt dat er helemaal geen vakantievieren bij was.

Dit coronajaar wordt ons luxe leventje op alle fronten onder druk gezet, waaronder onze vakantiebehoefte. Het is een van de vele moderne geneugten die ineens wegvalt. Het toerisme over de gehele wereld is zo goed als stil komen te vallen. Economisch, maatschappelijk gezien is het drama in deze sector enorm: lege hotels en restaurants, lege stranden, lege attractieparken, geen vlieg-, bus- en cruiseschepen verkeer, bedrijven gaan failliet en ontelbaar veel mensen raken werkeloos. Corona haalt ons kapitalistisch systeem behoorlijk onderuit.

Wij hadden dit jaar het plan te wachten met het uitzoeken van een verre vakantiereis tot na onze verhuizing. Maar verre reizen zijn nu geen optie, in het vliegtuig stappen doen we liever niet. Simpel met de auto de grens over, brengt ons direct in oranje gekleurde gebieden. En de verwachting is dat dit nog wel even zal duren. Wat overblijft is vakantie vieren in eigen land. De komende herfstvakantie zijn alle huisjesparken vol met Nederlanders, ondanks dat ons land bijna geheel code rood dreigt te krijgen. De vakantiebehoefte van de mens blijkt ongelooflijk groot. .

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20201009_113258-1.jpg

In deze coronatijd is sowieso niets meer vanzelfsprekend. Dat zijn we niet meer gewend en dat is duidelijk te merken. Veel mensen worden onzeker en angstig. Weer anderen gaan in de verzetshouding en weigeren zich aan te passen aan de nieuwe leefregels. Wat mijzelf betreft, wil ik graag proberen zelf de regie te voeren en mij niet te laten leiden door zaken waar ik weinig invloed op heb. Mijn strategie in situaties waarin mijn ‘normale’ leven stevig onder druk komt te staan, is zoeken naar eerdere bijzondere levenservaringen klein of groot. Deze ervaringsmomenten zijn voor mij ankerpunten waar ik vervolgens energie uit put in de huidige situatie.

In deze coronatijd zijn de herinnering aan mijn ouders zo’n ankerpunt. Zij hebben zowel de crisis in de jaren dertig van de vorige eeuw als de oorlogsjaren meegemaakt. Deze extreem angstige en verwarrende tijden hebben zij met verve doorstaan. Met een rotsvast vertrouwen in een goede toekomst voor hun kinderen hebben zij vervolgens hard meegewerkt aan de opbouw van ons land in de jaren vijftig vorige eeuw.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20170904_114835.jpg

Onder een geheel andere noemer is een ankerpunt ons tweejarig verblijf in Kenia. Mijn lief en ik ontdekten daar dat het er in het dagelijkse leven vooral aankomt op basale levensbehoeften als wonen, werken en eten. Als dat goed is, ben je in principe een gelukkig mens. Al de rest is bijzaak. Eenmaal terug in Nederland waren we behoorlijk verward over de welvarende, hectische wereld waarin we weer terechtkwamen. We probeerden ons aanvankelijk er tegen te verzetten. Het heeft slechts enkele maanden geduurd en toen zaten we weer in ons ‘welvarende’ levensritme.

Dit jaar, voor het eerst in ons 49 jaar samen-zijn, moeten mijn lief en ik allerlei geneugten even loslaten. Gezondheid is het belangrijkste op dit moment. We proberen daarom voorzichtig te leven en dan mis je natuurlijk van alles. Dan denk ik, ach, ik moet niet zeuren. Ik voel mij gezond en gelukkig. Wij wonen in een prachtig appartement, hebben allebei een pensioen en voedsel is er in ons land meer dan ruim voldoende. Alle rest is bijzaak!

En wat vakantie vieren betreft, hebben we een trekhaak onder de Alfa laten zetten (iets dat ik voorheen nooit wilde) en een fietsrek gekocht. Zo kunnen we als rechtgeaarde, gepensioneerde Nederlanders met onze e-bikes er op uittrekken in eigen land.

Nooit gedacht overigens dat wij aan dit stereotype gedrag zouden meedoen!