Paris, nous revoilà

Na twee jaar coronapandemie, durven we weer een vakantietripje naar het buitenland te maken. Afgelopen week stappen we op de Thalys naar Parijs voor een vijfdaagse stedentrip. We hebben er extra zin in, want het biedt niet alleen enige afleiding van de vreselijke oorlog in Oekraïne, maar vooral ook heeft Parijs voor ons een heel bijzondere betekenis.

Als pensionado kijk je meer dan voorheen terug op hoogte- en dieptepunten in het leven. Vaak besef je pas vele jaren later wat de gebeurtenis zo bijzonder maakt. Parijs 1972 is zo’n bijzonder moment, want dan gaat mijn lief ruim een half jaar naar Parijs als au pair. Ik ben dan net enkele maanden smoorverliefd op haar. Ik wil en kan haar niet tegenhouden, maar vind het erg lastig en spannend. Om dat verliefdheidsvuur brandend te houden, rijd ik ongeveer om de drie weken met de auto naar Parijs: vrijdagmiddag om vijf uur weg en zondagavond laat weer thuis in Arnhem. Dat het goed heeft uitgepakt, is nu vijftig jaar later wel duidelijk!

Natuurlijk zijn we in al die jaren meerdere keren in Parijs geweest, ook met onze kinderen. Maar deze keer stappen we specifiek met deze herinnering op 1 maart 2022 uit de trein op het Gare du Nord met de woorden: Parijs, hier zijn we weer!

We hebben een eenvoudig hotelletje in Le Marais geboekt. Goed gelegen in het centrum van Parijs, zodat we gemakkelijk te voet van deze fantastische stad kunnen genieten. We slenteren met QR code en stappenteller op zak door brede straten, mondkapje gereed onder de kin. We lopen langs de Seine, Place de la Concorde en de Eiffeltoren. We zien de Notre Dame, die in de steigers staat. Als we rusten, pakken we een van de vele terrasjes voor een koffie, thee, biertje of wijntje. We bezoeken het Louvre en lopen onderweg af en toe een prachtige kerk binnen.

Eenmaal in de kerk kunnen we het niet laten een kaarsje aan te steken en samen de wens uit te spreken dat onze allerliefste kinderen en kleinkinderen ook een gelukkig en fijn leven zullen hebben.

Positieve gezondheid

“Arts en onderzoeker Machteld Huber maakt school met haar ideeën over positieve gezondheid. Van de krachten die gezond maken, vindt ze zingeving ‘de sterkste’ “, aldus de krantenkop boven het interview in Trouw.

Deze krantenkop uit mijn hart is gegrepen. Vanaf mijn pensioen ben ik extra bewust op zoek naar zingeving en inspiratie in mijn leven. De titels van mijn blogs duiden deze zoektocht: Goed Gevoel Kompas – Rust Roest – That’s Life – De BV Mensenmens – Hoezo Oud en Afhankelijk – Zelfonderhoud – Fundamentele Behoeften – All Inclusive Gevoel – Maatschappelijke Levenskracht – Er Toe Doen – 130 Jaar Gezond Oud Worden – Geluksmomenten – Blijf Altijd Jezelf – Ergens Bij Willen Horen – Waartoe Zijn We Op Aarde – Dagelijkse Worsteling – Mijn Persoonlijke Canon – Dor Hout – Verdriet en Inspiratie – Verleden en Heden – Geluksvogel ….. en natuurlijk mijn blog De Schijf van Vijf Voor Een Zinvol Leven (14 februari 2019).

Ergens in mijn lijf zit al mijn hele leven een kompas, dat mij helpt in de dagelijkse zoektocht naar een gelukkig en zinvol leven. In plaats van mediteren, reflecteer ik af en toe op mijn leven met behulp van de Schijf van Vijf voor een Zinvol Leven. Ik kijk dan naar hoogte- en dieptepunten en vraag mij af hoe ik telkens weer de juiste balans op de vijf levensdomeinen vind. Mijn focus ligt dan vooral op het levensdomein zingeving/inspiratie in combinatie met het levensdomein sociale contacten. Uit onderzoek (Baltes & Petzold) weten we dat die levensdomeinen vooral leiden tot een gelukkig leven.

Machteld Huber definieert gezondheid als ‘het vermogen om met het leven om te gaan’. Gezondheid is meer dan alleen maar afwezigheid van ziekte. In haar onderzoek heeft zij aan patiënten gevraagd welke begrippen zij associëren met gezond. Uiteindelijk komt zij tot zes dimensies, die zij positieve gezondheid heeft genoemd: lichamelijk – mentaal – spiritueel/existentieel of zingeving – kwaliteit van leven – meedoen – dagelijkse functioneren.

Uit deze onderzoeken blijkt dat gelukkig zijn vooral ook te maken heeft met je innerlijke kompas en je eigen veerkracht waarmee je de dagelijkse balans zoekt. Het vermogen om met het leven om te gaan noem ik vaak simpel gezegd ‘hard werken aan jezelf’.

Vroeger alles beter?

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20220214_135048.jpg

Het staat me steeds meer tegen een boek te lezen op de e-reader, behalve op vakantie dan. Het zwarte, donkere apparaat nodigt niet uit om het te openen, laat staan er in te gaan lezen. Daarom heb ik laatst weer eens een, hard copy, een gewoon boek, gekocht: De Tovenaar van Colm Tóibin, een geromantiseerde biografie over Thomas Mann. Een dikke pil, die ik met veel plezier binnen een week uitgelezen heb. Het is een verademing om overdag even een boek te pakken dat op een tafeltje uitnodigend ligt te wachten om gelezen te worden. Je ziet de omslag, de titel en de dikte. Je kunt tijdens het lezen gemakkelijk terug en vooruit bladeren. Lezen brengt je voor even in een andere wereld en is een heerlijk rustpunt. Tot mijn eigen verrassing smaakt het naar meer en ik lees nu het boek van Thomas Mann ‘Jozef en zijn broers’. Het enige nadeel is dat dit boek zo dik is dat het lastig vasthouden is.

Sowieso vraag ik mij de laatste tijd regelmatig af of digitalisering nu zo verheffend en prettig is. E-reader, Email, App, Twitter, Instagram, Facebook, Linkedin, Blog, het communiceert gemakkelijk en heeft een enorm bereik. Echter, het heeft tegelijk iets onpersoonlijks, het werkt zelfs enigszins vervreemdend. Een echt boek lezen, een brief schrijven, een ansichtkaartje sturen, gewoon met de hand iets opschrijven….ik doe het bijna nooit meer. Mijn eigen handschrift kan ik zelf nauwelijks nog lezen.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20220214_133710.jpg

Natuurlijk vraag ik mij als pensionado af: ‘Is alles van vroeger nu beter?” Nou, zeker niet zou ik zeggen. Met veel plezier schrijf ik al jaren een blog over mijn ouder worden. Dat wordt verspreid via email, facebook en linkedin. Toch kan ik het niet laten: in 2016, 2018 en 2021 heb ik van die blogs een echt boekje laten maken.

Erg leuk om weg te geven aan familie en vrienden en er dan op de eerste pagina een handgeschreven persoonlijke opdracht in te schrijven.