Blijf Zitten Waar Je Zit…

Blijf Zitten Waar Je Zit….En Verroer Je Niet…  nog zo’n liedje uit de oude doos, waar ik aan moet denken in deze tijd. Als kind speelde ik een paar keer per week verstoppertje. Wanneer je ontdekt was, zong je luidkeels dit liedje, zodat het zoeken naar de anderen nog spannender werd. Houd Je Adem In, Maar Stik Niet…… Dat laatste klinkt wat cynisch op dit moment.

IMG_20170801_174906Dat Blijf Zitten Waar Je Zit is nu een opdracht vanuit de overheid voor alle burgers. Iedereen wordt gevraagd zo min mogelijk contact te hebben met andere mensen. En als je contact moet hebben, houdt dan anderhalve meter afstand. Het is lastig in onze geïndividualiseerde Nederlandse samenleving op vrijwillige basis spelregels hierover af te spreken, zo blijkt dit zonnige weekend. Maar het leefgebied wordt klein als je thuis moet blijven. Zijn er ook kinderen die niet naar school kunnen, dan is de verleiding groot om het buiten zonnetje op te zoeken.

Het is sowieso lastig om kinderen binnen te houden. Tegelijkertijd wil je ze niet angstig maken en teveel confronteren met het coronavirus. Dat vraagt om extra energie en creativiteit van ouders. Via sociale media worden er allerlei spelletjes doorgestuurd die ouders kunnen spelen met hun kinderen. Met weinig middelen toch iets leuks doen, wordt herontdekt. Het ouderwetse verstoppertje spelen kun je overal doen. Je kunt het binnen en buiten spelen, met drie of meer kinderen, met eindeloze variaties van aftellen, met ontelbare mogelijkheden om je te verstoppen en nog heel veel meer.

20200318_131659

We moeten er met z’n allen voor zorgen De Moed Er In te Houden. Dat kan alleen als we in staat zijn de angst voor het oplopen van het virus in ons hoofd een plekje te geven. Voor mijn lief en mij is het ultieme gedrag om die angst te reguleren de adviezen van de overheid op te volgen. Dus blijven wij in principe in huis of we zitten in ons volkstuintje. Het is dichtbij en er is veel ruimte. Onze kinderen en onze kleindochter zien en spreken we via de app en verder telefoneren we met familie en vrienden. Boodschappen doe ik alleen en meestal in de loop van de ochtend.

Niet alleen de angst reguleren is belangrijk, maar een dagritme hebben ook. Het is goed om je gedachten af en toe op andere zaken te richten. Tot mijn eigen verbazing slaap ik net zo goed als altijd. Ik sta op mijn gewone pensionadotijd op, rond acht uur. Ik doe meteen mijn dagelijkse Pilatesoefeningen. Een goede fysieke conditie is nu extra gewenst! Daarna lees ik uitgebreid de krant onderwijl een kwarkontbijtje verorberend. Dan wordt het even lastig. De krant lezend kom je weer helemaal in de coronasfeer vol angst en onzekerheid. Elke dag opnieuw neem ik mij voor door de dag heen zoveel mogelijk berichtgeving te vermijden. Eerlijk gezegd lukt dat vaak niet. Daarom is het des te prettiger dat we overdag genoeg te klussen en tuinieren hebben in ons volkstuintje. 20181118_191953De eerste dagen van de week werk ik nog een aantal uren aan mijn blog. Min of meer vanzelf besteden we aan het eind van de dag veel aandacht aan het eten. We nemen de tijd iets bijzonders klaar te maken, een beetje te experimenteren qua gerechten en kruiden. Het samen eten en daar van genieten is een fijn relaxed moment van de dag. Gek genoeg kijken we ’s avonds minder televisie dan voorheen.

Bij het verstoppertje spelen als kind, herinner ik mij dat ik soms bang was niet gevonden te worden. Dat was helemaal niet leuk. Het Blijf Zitten Waar Je Zit in deze coronacrisis voelt ook een beetje zo. Niemand weet wanneer we veilig uit onze schuilplaatsen mogen komen. Laten we de Moed Er Maar In Houden door af en toe samen te zingen en te klappen vanachter onze ramen of op onze balkons………….

Houd Er De Moed Maar In….

20200318_131610‘Van je hele hola Houd Er De Moed Maar In’….Dit liedje zit in mijn geheugen opgeslagen vanaf mijn lagere school. Eindeloos zongen we dat uit volle borst in de schoolreisjes bus. ‘En Als De Moed Er Uit Is Pomp Hem Er Dan Weer In….’

Als pensionado van ruim drieënzeventig jaar behoor ik tot de risicogroep. Nog geen twee maanden geleden is het totaal onbekende coronavirus in China een ver van ons bed gebeuren. In januari waarschuwt de directeur-generaal van de Wereldgezondheidsorganisatie, de Ethiopiër Tedros Adhanon Ghebreyesus de wereld voor dit dodelijke virus, waar geen vaccin voor is. Iedereen denkt dat het niet zo’n vaart zal lopen. Maar sinds twee weken staat de hele wereld in een nooit eerder vertoonde alarmstand. Jong, maar vooral oud vraagt zich af: ‘Krijg ik het virus, ga ik er aan dood?’ Hoe geef je dit angstig gegeven in je hoofd een plaats. Hoe Houd Je De Moed Er Maar In….

Sinds het weekend hebben we de regie over ons dagelijkse leven praktisch helemaal uit handen moeten geven. Ons kabinet kiest voor de ‘social distance’ strategie. Scholen, horeca, theaters, vliegvelden en veel winkels gaan dicht. Alle bijeenkomsten worden afgelast, evenals alle sportactiviteiten. Bijna alles staat stil en niet alleen in Nederland, maar in de hele wereld. Een uniek gebeuren in de geschiedenis van de mensheid. Het voel onwezenlijk. We mogen nog wel naar buiten. Gelukkig hebben mijn lief en ik een volkstuintje! Wij hopen dus dat het mooi weer blijft de komende weken, zodat we daar onze dagen enigszins prettig kunnen doorbrengen. 

Feitelijk kun je nergens anders meer aan denken. Het beheerst je gedachten volkomen. We worden overspoeld met informatie en adviezen. Hoe ga je daar mee om? Ik probeer vooral zo rationeel mogelijk te luisteren naar wat wetenschappers zeggen hoe mij te gedragen om risico’s te vermijden. Lastig is wel dat experts niet eenduidige ideeën en oplossingen aandragen. Ik vind met name het letterlijk afstand houden tot anderen heel lastig en onnatuurlijk. Het is heel emotioneel als je lieve kleindochter enthousiast op je afrent en je kunt haar niet oppakken en even lekker knuffelen. 

20200318_131621Mijn persoonlijke strategie is te trachten deze ongekende wereldwijde crisis in gedachten kleiner te maken, behapbaar. Ik schat natuurlijk mijn eigen gezondheid in: geen specifieke klachten. Hoewel ik niets met zekerheid weet, stelt het mij een beetje gerust. Als ik het krijg, is het misschien een lichte variant? Vertrouwen hebben in het crisisteam is voor mij zeer belangrijk. Zo is mijn houding in principe ook als ik voor een of ander kwaaltje naar de dokter ga. Ik wil niet teveel negatieve berichten of verhalen horen. Stort de economie langdurig in? Houden de pensioenen stand in deze barre economische tijden? Hoe gaat het straks met onze renovatie- en verhuisplannen in mei en in juli? 

Ik realiseer me dat voor heel veel mensen de nabije toekomst er op dit moment zeer, zeer somber uitziet. Gelukkig proberen mensen elkaar moed in te praten en sturen in grote getale maffe en hilarische filmpjes rond via de vrienden- en familieapp. Iedereen heeft deze dagen behoefte aan positieve energie, want dit kan nog wel eens lang gaan duren.

IMG-20190629-WA0006Om bij elkaar ‘De Moed Er In Te Pompen’, denken mijn lief en ik ’s avonds op de bank aan al de mensen die hun stinkende best doen in de zorg, in de supermarkten en op dié plekken waar we het dagelijks leven zo gewoon mogelijk door willen laten gaan. We denken aan al die initiatieven in buurten en wijken om naar elkaar om te kijken. We denken aan al die wetenschappers die naarstig op zoek zijn naar een vaccin.

En….. we hebben iets heel moois om naar uit te kijken: in september worden we voor de tweede keer oma en opa! 

 

Behoefte aan vrije tijd

Jazeker, ook als pensionado heb ik behoefte aan vrije tijd. Misschien klinkt dat een beetje vreemd? Eenmaal met pensioen heb je toch altijd vrije tijd? Dat is een waarheid als een koe. Toch ervaar ik bepaalde momenten als vrije tijd omdat er iets van een verplichting tegenover staat. 

Het zal vast bij iedere pensionado anders werken. Als je met pensioen gaat en je hebt een hobby als tuinieren of muziek maken, is de kans groot dat je daar mee door gaat. De hobby maakt het gemakkelijk om een aantal dagen in de week goed in te vullen. Het is een soort verplichting aan jezelf, zij het vooral leuk en ontspannen. Ik heb geen specifieke hobby’s, maar wel behoefte aan iets van leuke kernbezigheden gedurende de week. Bij de start van mijn pensionering zes jaar geleden heb ik bewust nagedacht en gezocht naar enkele ‘vaste’ activiteiten, die mijn dagelijks doen en laten enige structuur zouden geven.

IMG_20191124_162900~2De meest vaste activiteit is het schrijven van dit blog. Ik blijf hiermee dicht bij mijn professie als gerontoloog. Het is een soort dagboek van een pensionado. Dit blog schrijven is mij zo goed bevallen dat het een van mijn leukste bezigheden is. Meestal schrijf ik op de maandag en de dinsdag. Een andere activiteit is het contact met een aantal vrienden. Vanaf het begin spreek ik regelmatig met een vriend af een bakkie te doen of een glaasje te drinken. Met een andere groep vrienden spreken we om de zes weken af samen te eten en te discussiëren over van alles en nog wat. Vervolgens zijn er in de loop van de tijd vaste activiteiten bij gekomen. Op de woensdagmorgen ben ik sinds een half jaar gastheer in de Huiskamer van de wijk. En op donderdag zijn mijn lief en ik opa- en oma oppas op onze lieve kleindochter van bijna 2,5 jaar. Soms zijn er daarnaast andere leuke bezigheden met een verplichtend karakter. Zo ga ik de komende acht dinsdagen een cursus volgen bij de Volksuniversiteit over sagen en mythen die in schilderijen verbeeld worden. 

Nu ik een leuk en zinvol (verplichtend) programma voor mijzelf heb gecreëerd, heb ik daarnaast vrije tijd. Vrije tijd houdt in iets leuks doen buiten de verplichtende of noodzakelijke activiteiten. Veel van deze activiteiten doe ik samen met mijn lief. Zij is onlangs eveneens met pensioen gegaan en zoekt net als ik naar een nieuw dagritme. De meest herkenbare activiteit is op vakantie gaan. 20190929_100358Dat wil ik nog steeds graag en het voordeel is dat je het nu gemakkelijker door het jaar heen kan plannen. In januari hebben we spontaan een stedentripje gemaakt naar Valencia. We zien wel of we nog meer op vakantie kunnen gaan dit jaar. In de maand januari hebben we verder een groot aantal films gezien op verschillende doordeweekse dagen tijdens de Rotterdamse filmweek. Voorheen had dat niet gekund. Een andere interessante gezamenlijke vrije tijdsbesteding de laatste tijd zijn de lezingen en de films op de Erasmus Universiteit, die toegankelijk zijn voor niet studenten. Wij wonen er vijfhonderd meter vandaan. Zo zijn we naar een lezing over Noord Korea geweest, naar een film en deze week gaan we naar een lezing over Amerika. Dit is extra leuk omdat je tussen jonge mensen uit allerlei delen van de wereld zit. De energie en de dynamiek straalt er van af en – los van de inhoud van de lezing of film – is zo’n setting een heerlijke bijkomende ervaring voor ons pensionado’s.

Veel van deze activiteiten zijn afhankelijk van je fysieke en psychische gesteldheid. Ik ben mij er van bewust dat het leven van een pensionado drastisch verandert als je ernstig kwetsbaar wordt of je komt in een mantelzorgsituatie terecht. 

Ik probeer daarom meer in het hier en nu te leven en ervan te genieten.