Elke ochtend doe ik tegenwoordig enkele gymnastiek oefeningen, om daarmee mijn 68 jarige, stramme lijf en ledematen wat soepeler te maken. Als ik daarna de krant zit te lezen en af en toe naar buiten kijk, zie ik mensen joggen langs het water. Op dat moment overvalt mij wel eens een angstig gevoel. Ik denk er dan aan hoe het is, als ik straks 80 of misschien wel 90 jaar mag worden en fulltime hoogbejaarde ben. Kom ik dan nog de trap op naar boven om in de huiskamer op de 1^e etage met prachtig uitzicht over de skyline van Rotterdam mijn ochtendkrantje te lezen? Kan ik mij dan nog voldoende zelf redden bij allerlei dagelijkse handelingen, zoals bij het douchen en aankleden? En ook vraag ik mij dan af of we dan nog steeds met z’n tweeën zijn, mijn lief en ik? En wat doe ik dan de hele dag? Is er af en toe contact met andere mensen, zoals met mijn vrienden? Komen de kinderen regelmatig langs? Of zit ik in mijn eentje voor het raam naar de voorbijvarende schepen te kijken? Ga ik me niet vreselijk vervelen? Gaat de dag niet eindeloos lang duren? Soms twijfel ik er aan, of het wel zo fijn is om alsmaar ouder te worden. Kan het leven dan nog prettig en zinvol voelen? In 1860 is de gemiddelde leeftijd van overlijden 37 jaar, precies de leeftijd van Vincent van Gogh toen hij stierf. Nu anno 2014 is die leeftijd voor vrouwen 82,5 en voor mannen 79 jaar en steeds meer mensen worden 90 of 100 jaar. Bij zulke overpeinzingen is het alsof het glas half leeg is. Afgelopen zaterdag krijg ik een wijs lesje ‘fulltime hoogbejaard zijn’ op de afscheidsviering van tante Bep. Zij is maar liefst 92 jaar geworden. Een prachtig voorbeeld van iemand die gelukkig en zinvol oud is geworden dankzij ‘leven met hoop’. Lees verder →