Geld

Of geld je gelukkig maakt, is maar de vraag. Meestal reageren mensen met de opmerking: ‘Feitelijk niet, maar het helpt wel!’ Bijna alles draait tegenwoordig om geld. Ooit met de bedoeling om oorlog te voorkomen wordt de Europese Unie opgericht, maar langzamerhand wordt deze Unie beheerst door geld. We beseffen nauwelijks nog, dat een munt meer is dan een betaalmiddel en een rekeneenheid. ‘Een munt heeft ook een sociale rol. Iedere munt is gestoeld op vertrouwen, maar je kunt alleen maar vertrouwen hebben als er voldoende saamhorigheid is in de gemeenschap waarin die munt circuleert.’ De econoom Arjo Klamer zegt dit in het kader van de discussie over Griekenland. En inderdaad denkt de nieuwe Griekse regering er ook zo over. Zij vraagt de rijke landen om saamhorigheid. Als ze die niet vindt, zoekt ze daarvoor naar lotgenoten Italië, Spanje en Portugal, landen die ook tot hun nek in de strop van de euroschuld hangen. Die strop betekent voor de gewone burgers in die landen, geen uitzicht op een baan, geen uitzicht op de garantie van je basisbehoeften, geen uitzicht om te leven ……. en wat doe je dan? Lees verder

Dertigers

Van dichtbij maak ik de ontwikkeling van de generatie dertigers mee. Onze eigen kinderen zitten in die leeftijdscategorie en veel van hun vrienden en vriendinnen. Ik vind het een boeiende leeftijd, juist omdat deze generatie zich aan het nestelen is in onze samenleving. Onze eigen kinderen maken keuzes voor werk, voor een relatie, voor het kopen van een huis, voor het krijgen van kinderen of niet. Of, zoals onze zoon en schoondochter, zij willen nog proberen een jaartje ergens in het buitenland te werken. Het is ook mooi om te zien hoeveel tijd en energie zij steken in hun sociale netwerk van vrienden en vriendinnen. Ik ben echt trots op hen. Opvallend vind ik het grote zelfvertrouwen dat deze groep dertigers uitstraalt. Enkele creatievelingen in die vriendengroep zijn bezig een plekje te veroveren op de culturele podia. Zo is een vriend van onze kinderen, Simon Weeda, tekstschrijver van beroep. Ik-vertel-het-graag-zo-Bellevue-Lunchtheater-foto-Ben-van-Duin-435x300Vorig jaar ben ik naar zijn voorstelling geweest in theater Bellevue in Amsterdam voor het stuk ‘Ik vertel het graag zo’. Simon heeft het aangedurfd om het thema pedofilie op de planken te brengen. De recensies zijn lovend: ‘Aangrijpend theater levert het op. Allereerst door Weeda, die met een slimme verknoping van beide monologen niet oordeelt, maar toont en alle kanten van het precaire onderwerp belicht: de perversie, de hypocrisie, de wanhoop, het onbegrip. Maar ook door het imponerende spel van de acteurs die uiteindelijk twee gewone mensen neerzetten – net zo gewoon als u en ik.’ Het is een heel mooie voorstelling en ik vind het getuigen van grote lef om dit thema op te pakken. Afgelopen vrijdag luister ik naar Maaike den Dunnen, dertiger en vriendin van onze dochter, die een mini jazz concert geeft in de kleine zaal van De Doelen. SAMSUNG CAMERA PICTURESOm in die ambiance op te treden, moet je wel zelfvertrouwen en lef hebben. En dat heeft Maaike: er staat een dappere jonge zangeres op het podium, die met hart en ziel en zeer kundig haar liederen ten gehore brengt. Als fulltime pensionado kan en mag ik dit van een afstandje meemaken en beschouwen. Eerlijk gezegd geven de dertigers in mijn directe leefomgeving mij veel vertrouwen in de toekomst. Natuurlijk denk ik wel eens terug aan de tijd, toen ik zelf dertiger was.

Lees verder

Uitlaatklep

Je zou zeggen: ‘Hoe ouder, hoe rustiger’. Voor mij geldt dat hoofdzakelijk op fysiek vlak, maar zeker niet op hoe ik mijn dagelijkse leven ervaar en invul. Ik kan me nog steeds over allerlei dagelijkse en niet dagelijkse dingen of gebeurtenissen druk maken. Aan sommige discussies kan ik mij helemaal laven, hetgeen regelmatig leidt tot enige irritatie bij gesprekspartners. Ik kan mij omgekeerd evenredig irriteren aan meningen van anderen. Het verschil met vroeger is, dat ik me bewust ben van de reacties die ik oproep vice versa en dat ik er iets aan probeer te doen. Maar eerlijk gezegd, dat blijft lastig en sommige discussies lijken wel een Babylonische spraakverwarring. Het blijft een punt van aandacht, om te proberen mijn wijze van communicatie te verbeteren. Datzelfde geldt voor mijn neiging tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Ik ben nooit iemand van de regels geweest en dat wil ik ook niet worden. Overal waar regels de boventoon voeren, gaat er binnenin mij iets opborrelen. Lees verder