Onze samenleving begint meer en meer in te spelen op de wensen en behoeften van de nieuwe ouderen, daartoe min of meer gedwongen – of beter gezegd uitgedaagd – door het feit dat er honderdduizenden babyboomers deze levensfase binnen stromen. De hamvraag voor iedere pensionado is: ‘Wat ga ik nu in deze levensfase doen?’ Ieder mens heeft de natuurlijke drang met iets bezig te zijn, te laten zien aan zichzelf en aan anderen dat je kunt presteren. Als dan bij je pensionering het betaalde werk wegvalt en blijkt dat je nog genoeg energie over hebt, dan ga je op zoek naar activiteiten. Eindelijk heb je tijd om Italiaans te gaan leren, een cursus edelsmeden te gaan doen of een cursus moestuinen. Je gaat extra energie stoppen in vrijwilligerswerk en meer tijd besteden aan sociale contacten. Het bijzondere van die keuzes is dat je het simpelweg leuk vindt en je het vooral doet vanwege die intrinsieke waarde. Je hoeft er geen carrière meer mee op te bouwen of inkomen mee te verwerven. Het is weer net alsof je kind met de kinderen mag zijn dat speelt om het spelen, gewoon omdat spelen in die fase van je leven een natuurlijke bezigheid is. Mij valt ook op, dat veel ouderen beseffen dat het wenselijk is iets extra’s te doen aan de lichamelijke conditie. Is er bij het jonge kind sprake van haast onbegrensde energie omdat het groeiende lichaam dat vraagt, nu vraagt het lichaam om extra beweging zodat het aftakelingsproces langzamer kan verlopen. Tot zover klinkt het allemaal heel normaal, heel natuurlijk. Lees verder
Hersengymnastiek
10 dinsdag mrt 2015
Posted in individu & omgeving
