De levensfase waarin ik nu vertoef is er een met een totaal ander perspectief op de toekomst dan alle vorige levensfasen. Soms wordt dat ineens heel duidelijk, zoals afgelopen week als er een brief van onze hypotheekverstrekker op de deurmat valt. We krijgen een aanbod voor verlenging van de hypotheek op ons huis. Tien jaar geleden toen wij dit prachtige huis in Rotterdam kochten, had ik zelf niet gedacht aan het feit dat ik straks aan het eind van de dertig jarige hypothecaire lening achtentachtig jaar zou zijn. Een leeftijd overigens die ik hoogstwaarschijnlijk niet eens ga bereiken. Maar nu tien jaar later dringt zich dat gegeven meteen op en speelt prominent een rol in onze gesprekken over deze hypotheekverlenging. Het is een confrontatie met de eindigheid van je bestaan. En of mijn lief en ik het nou leuk vinden of niet, we moeten er zo nuchter mogelijk over nadenken. Het heeft totaal geen zin om over onze eindigheid te gaan tobben. We moeten simpelweg een beslissing nemen, waar we allebei vrede mee hebt en waar we volledig achterstaan. De pas overleden Denker des Vaderlands René Gudde heeft in zijn toegepaste filosofie wel eens gepleit voor een efficiënte manier van tobben: ‘Wie het vraag- en antwoordspel niet beheerst, is gedoemd om als een kip zonder kop rond te rennen of als een kip zonder kop voor altijd te blijven piekeren.’ Een goede raad, zou ik zeggen, dus zo gezegd, zo gedaan!  Lees verder →