That’s Life

Als kind ben ik door mijn ouders opgevoed vanuit het principe rust, reinheid en regelmaat. Zeker is ook dat mijn lieve moedertje ons heeft opgevoed vanuit haar eigen gevoel. Of zoals de beroemde dr. Spock in die tijd bepleit: ‘Moeders weten meer dan ze maar denken te weten’. Ik kan mij nog goed herinneren dat de reinheid in ons gezin erg werd beïnvloed door de ziekte van mijn vader, die tuberculose had. Hoewel het geen besmettelijke variant was, moest mijn moeder het enige toilet en wastafel in het grote huis dagelijks verschillende malen schoonmaken en ontsmetten met lisol. Deze zeer penetrante geur zal ik nooit meer kwijtraken. Het principe van de drie R’s is tijdens mijn leven altijd aanwezig geweest, niet altijd even sterk. Echter, sinds ik fulltimepensionado ben, duiken deze drie R’s weer prominent op. Elke dag sta ik vroeg op en ga ik eerst anderhalf uur werken aan mijn blog. Daarna doe ik elke ochtend een serietje rek- en strekoefeningen. Alleen op zondagmorgen gun ik het mijzelf deze oefeningen niet te doen, als een beloning. Mijzelf observerend tijdens deze ochtendgymnastiek, denk ik wel eens: ‘Het ziet er allemaal niet erg strak uit.’ Tegelijkertijd irriteert het mij dat die gedachte van jong willen blijven en een strak lijf willen hebben, in mijn hoofd opkomt. Lees verder

Wie je bent

Het is even crisis in blogschrijfland. Ik wil proberen het roer om te gooien en een minder tobberige toon aan te slaan in mijn stukjes. Maar ik merk dat de gedachte ‘hoe leuk ga ik het schrijven’ mij enigszins blokkeert. Als ik ’s ochtends vroeg achter de computer zit om een blog te schrijven, ga ik automatisch dieper nadenken over de specifieke dingen waar ik als fulltime pensionado zoal tegen aan loop, zoals: hoe kan ik de wereld om mij heen beter begrijpen. Bijvoorbeeld naar aanleiding van een krantenbericht over de bonussen cultuur. Daar kan ik zelf echt van genieten. Dat ben ik! Anderzijds begrijp ik wel dat andere mensen denken: kan dat niet iets minder tobberig of drammerig. Na drie ochtenden zwoegen moet ik ineens denken aan een fascinerende ontmoeting kort geleden met een zeer vitale 88 jarige man, die ook is zoals hij is.  Lees verder

Zeventig plus

Mijn zwager adviseert mij om in de volgende honderd blogs te trachten over mijn eigen schaduw heen te stappen en de tobberigheid in de tobbe te laten en de geest wat meer uit de fles te laten komen. ‘Het is een feest om ouder te worden; het is een feest om opa en oma te zijn; het is een feest om nog een lief te hebben en lief te hebben, het is een feest om te kunnen schrijven; lezen, volkstuinder te zijn, broers te hebben en zussen. Dus schrijf meer over het vieren van het leven dan op het ongewenst wachten op het einde.’ Een wijze raad van mijn zwager, en die raad neem ik graag ter harte. Ik weet dat ik de neiging heb om te tobben en dat uit zich dan bij uitstek tijdens het schrijven van een blog. Het is een soort uitlaatklep. Maar ik vind zelf ook dat het een keertje moet stoppen en als ik zelf altijd predik dat je nooit te oud bent om te leren, moet ik de daad bij het woord voegen. Het is tijd om te proberen het schrijfroer om te gooien…. of tenminste een beetje! Lees verder