Het beeld is van brons en stelt een menselijk figuur voor zonder hart. Het staat symbool voor het hart van Rotterdam dat verloren gegaan is bij het bombardement. ‘De verwoeste stad’ is het beeld van Ossip Zadkine dat op 15 mei 1953 is onthuld en nu op Plein 1940 staat aan de Leuvehaven, naast het Maritiem Museum. Zelf zei de kunstenaar over de sculptuur: ‘De menselijke pijn bewaren, die veroorzaakt werd aan een stad, die alleen maar het verlangen had te leven en zich uit te breiden als een woud, bij de goddelijke genade. Een angstkreet voor de onmenselijke wreedheid (…) En ook een les voor de toekomst, voor de dageraden van diegenen die jonger zijn dan wij …’. Woensdag 7 januari, ruim zestig jaar later, sta ik samen met vierduizend Rotterdammers om dit beeld. Rotterdam betuigt luidkeels steun aan onze Parijse medeburgers, waar twee afschuwelijke aanslagen hebben plaatsgevonden: 12 doden op de redactie van het satirische weekblad Charlie Hebdo en vier doden in een Joodse supermarkt. Rillingen lopen over mijn rug en met moeite houd ik de tranen in mijn ogen tegen. Een ongelooflijk gevoel van onmacht overvalt mij, ondanks het feit dat we hier met zo velen staan. Ik kan het niet begrijpen. Misschien wil ik het niet begrijpen. Ik voel me dagenlang na deze aanslagen moe en ik vermijd waar mogelijk de informatie in de media. Het nieuws en de commentaren tracht ik vooral globaal te volgen. Het mechanisme van zelfbescherming treedt in werking: als een kind kruip ik onder de tafel of in bed liggend, trek ik de deken over mijn hoofd. Belangrijk voor mij is, indrukken gedoseerd binnen te laten, zodat de chaos en de onrust in mijn hoofd enigszins te behappen is. Maar bij deze manifestatie bij het beeld van ‘De verwoeste stad’ moet ik de confrontatie met mijn onmacht aangaan, samen met anderen.  Lees verder →