In mijn familie staat niet de sterfdag van mijn vader of moeder centraal, maar de ‘leefdag’. Eén van de tradities in onze familie is namelijk het jaarlijkse Sinterklaasfeest. Vooral voor onze allerliefste moeder is dit altijd de dag van haar leven geweest en we zetten deze traditie na haar overlijden met veel plezier voort. Elke jaar op de laatste zondag van november komen zo’n vijftig familieleden, voortgekomen uit het Koos Beke en Cis Oostendorp huwelijk, bij elkaar: zes broers en zussen, evenzoveel schoonfamilie, vijftien neven en nichten en bijna evenzoveel aangetrouwden, vervolgens negentien achterneefjes en -nichtjes. De oudste is zeventig, de jongste is ongeveer één jaar. Een prachtig doorsnede van vier generaties: de idealisten van de babyboom generatie  (1944-1955), de nuchtere verbinders van de X generatie (1956-1970), de doegerichte pragmatische generatie (1971-1985), de creatieve Y generatie (1986-2000) en de heldere Y2 generatie (2000-2015). Iedereen van jong tot oud heeft deze datum in november gereserveerd en zelden laat iemand verstek gaan. Sterker nog, een in Madrid (?!) wonende neef reist met zijn zoontje Sinterklaas zelfs achterna en komt speciaal over voor deze dag. Ieder jaar weer is er nieuw leven te bewonderen, ieder jaar weer ziet iedereen de ander een jaar ouder worden. Deze traditie wordt nog versterkt doordat Sinterklaas al die jaren onze familiehuisvriend is en zo ook in leef-tijd meegroeit met onze familie. Dat levert mooie, leuke en soms emotionele anekdotes op, die dan hardop voorgelezen worden uit Het Grote Boek. Spannend voor de Y2 generatie is elk jaar de keuze van de Pieten. Telkens mogen de twee of drie die niet meer in Sinterklaas geloven Zwarte Piet spelen. Als dat dit jaar Blauwe Pieten worden, zullen misschien op een enkele babyboomer na, de anderen er waarschijnlijk weinig moeite mee hebben.  Lees verder →