Thuis in de wereld

Twee weken geleden maken we op vakantie, liggend aan een zwembad op een van de Azoren eilandjes midden op de grote oceaan, rechtstreeks contact met onze kinderen, die op hetzelfde moment aan de andere kant van de wereld ook vakantie vieren. Via de iPhone familie App is er binnen enkele seconden contact met onze dochter in de jungle op Sumatra in Indonesië, en tegelijkertijd met onze zoon en schoondochter die een Killing Field in Cambodja bezoeken. Het is bijna niet te geloven, maar het is echt! De wereld ligt anno 2014 helemaal open. De huidige en toekomstige generaties groeien haast allemaal als vanzelfsprekend op als wereldburgers. De wereld is je thuis of je wilt of niet. Lees verder

Thuis

SAMSUNG CAMERA PICTURESWe zijn weer thuis. De zomervakantie is voorbij en vanaf vandaag pakken we ons gewone dagelijkse leventje weer op. Mijn lief is naar haar werk en ik zit achter de computer om te schrijven aan dit nieuwe blog. Ik bedenk mij vanmorgen dat vakantie vieren gedurende mijn levensloop is geëvolueerd van een paar dagen logeren bij een oom en tante tot jaarlijks een, twee of drie keer naar het buitenland reizen. De laatste jaren zelfs verre reizen. In de welvarende delen van de wereld vinden wij inmiddels dat iedereen die werkt, minstens drie weken per jaar recht op vakantie heeft: even de zinnen verzetten, …even uit de sleur, …even bijtanken. We krijgen er zelfs extra geld voor en sinds ik fulltime pensionado ben, merk ik dat die jaarlijkse vakantieuitkering gewoon doorgaat bij je pensioen en AOW. Toch een beetje vreemd dat je als fulltimepensionado ook nog vakantiegeld ontvangt. Maar ja, vakantie is een economische factor van grote betekenis geworden. De huidige pensionado’s in Nederland hebben over het algemeen geld en tijd. Het gehele jaar door wordt deze doelgroep daarom verleid met prachtige vakanties: cultuurreizen, wandel- en fietstochten (E-bikes) en Rijn- en andere cruise reizen. Zelfs kun je, als je oud en krakkemikkig bent, permanent gaan wonen in een verzorgingshuis-resort ergens in Spanje en zo ‘vakantie vieren’ tot je laatste snik…. Lees verder

Feit is, dat ik besta

In de beginperiode van mijn directieschap van het zorgcentrum De Meerpaal, zitten mijn kinderen nog op de basisschool. Tussen de middag haal ik ze wel eens op om samen met mij op mijn kantoor te lunchen. Ik kan mij de reactie van enkele hoogbejaarde bewoners nog goed herinneren: ‘Geniet nu van je kinderen, want het is zo voorbij.’ Je denkt dan bij jezelf: ‘Ja, natuurlijk dat is logisch’ en je gaat over tot de orde van de dag. Nu moet ik er wel eens aan terugdenken en dan realiseer ik mij dat ik toch te weinig van mijn kinderen heb genoten. Als ouder met kleine kinderen zit je vaak net in een drukke baan, ben je op weg om carrière te maken. Ik lees op dit moment het boek over het leven van Herman Wijffels en ook voor hem gaat werk lange tijd voor het gezin. Er zijn maar weinig mensen die daar naderhand geen spijt van hebben. Oudere mensen hebben de neiging om jongeren tips te geven over het leven of te waarschuwen voor een misstap. Het hoort bij de dagelijkse sociale contacten, ook tussen mensen die elkaar niet goed kennen. Ik denk wel eens dat deze goedbedoelde adviezen steeds minder gegeven worden omdat onze samenleving zo sterk geïndividualiseerd is. De breed samengestelde sociale verbanden, waarbinnen ouderen als vanzelfsprekend de rol van ervaren, wijze man of vrouw invulde, zijn er niet meer. Ik betrap mijzelf erop dat ik als oudere wel de neiging voel af en toe een tip of advies over het leven te geven. Lees verder