Mijn zelfverkozen dagritme

Mijn eerste echte jaar als fulltimepensionado, waarin ik heb getracht mijn dagelijkse leventje enigszins gestructureerd en zinnig in te richten, is voorbij en daarom even tijd voor reflectie. Ik ben niet iemand die zegt: ‘Ik zie wel wanneer ik opsta en wat de dag mij brengt’. Daar word ik onrustig van en het geeft mij ook gauw een gevoel van zinloosheid en van dat gevoel kan ik een beetje tobberig worden en chagrijnig. Dan ga ik me met het verkeerde gevoel afvragen wat de zin van mijn leven is en daar schiet ik – zo weet ik uit ervaring – niets mee op. Ik wil een dagritme hebben met zinnige activiteiten. Ieder mens zit anders in elkaar, en dit ben ik nu eenmaal.  Lees verder

La dolce vita

Afgelopen kerstperiode slenteren mijn lief en ik samen met 400.000 toeristen een aantal dagen door het heerlijke Rome. Een prachtige oude, antieke stad met ontelbare monumenten, meer dan 250 grandioze kerken en vele pallazi’s met klaterende fonteinen. SAMSUNG CAMERA PICTURESDe beroemdste fontein, de Trevi-fontein, hét symbool van ‘la dolce vita’ staat in zijn geheel in de steigers voor een grote renovatie. Het Vaticaan laten we dit keer aan ons voorbijgaan, daar zijn we jaren geleden samen met onze kinderen uitgebreid geweest. Haast vanzelfsprekend gaan we in de kerstnacht naar een van de oudste kathedralen, de Santa Maria Maggiore, gebouwd rond 402. Het is bijna middernacht en onderweg naar de kerk zien we tientallen zwervers en daklozen op kartonnen dozen liggen tegen winkelpuien aan. Een schrijnend beeld dat we in Rotterdam niet meer in die mate tegenkomen, mede dankzij het beleid van de gemeente dat niemand op straat hoeft te slapen en dankzij de inspanning van velen, waaronder de Pauluskerk. Je weet dat het in Italië niet goed gaat met de economie en misschien is er geen direct verband met deze daklozen, maar toch, het zijn er wel heel erg veel in die oude stad Rome. Op het grote plein voor de kathedraal staan al honderden kerkgangers te wachten op het moment dat zij naar binnen mogen. Tussen al deze mensen door lopen wakkere bedelaars met witte plastic bekertjes die vragen om een extra bijdrage, omdat het kerst is. Tijdens de nachtdienst gaat ook nog een van de bedelaars pontifikaal in het middenpad op de grond liggen. Het voelt ongemakkelijk aan. Na enige tijd wordt deze man met zachte hand, maar wel dwingend door de Suisse, de ordebewaker, de kerk uitgezet.  Lees verder

Kerst 2014

Voor de 68ste keer ga ik dit jaar het kerstfeest vieren. Vanuit mijn katholieke achtergrond gebruik ik meestal het woord kerstmis. Het is een wereldwijd feest al eeuwen lang. Of het nou religieus is of een oerfeest, het is in ieder geval een moment waarop de mens zich bewust is van het licht en het leven. Ik ervaar het kerstfeest nu als een moment van bezinning op de aarde, hoe wij als mensen met elkaar de aarde bewonen. Het leven bestaat vaak uit grote tegenstellingen: vrede versus oorlog, samen-zijn versus eenzaamheid, liefde versus haat, hoop versus wanhoop. Kerst is gedurende mijn leven voor mij steeds meer het symbool geworden van ‘vrede op aarde’. Tegelijkertijd betekent dat ook dat anno 2014 er oorlogszuchtige mensen zijn, vol haatgevoelens, die niet alleen dreigen met dood en verderf, maar dit ook doen, waar ook ter wereld. Het is angstig om te beseffen dat dit feest van vrede en bezinning kan veranderen in een poel van kwaad en verderf. Ik ben er van overtuigd dat de meeste mensen vrede op aarde willen en die vrede willen voelen in hun hart. Tijdens kerst moet ik ook altijd denken aan al die mensen die zich extra eenzaam en ongelukkig voelen. Gelukkig vragen medemensen zich op hun beurt weer af of ze iets kunnen betekenen voor mensen die eenzaam zijn en nodigen een gast aan tafel uit bijvoorbeeld. Kerst is voor mij ook een beetje het feest van het sentiment, van het meisje met de zwavelstokken, van het onbevangen kind mogen zijn.  Lees verder