Fundamentele behoeften

01 dinsdag dec 2015

Posted by in Ouder worden

≈ 1 reactie

Al weer twee maanden heb ik kunnen afkicken van mijn interim taak in de Pauluskerk Rotterdam, die bijna 10 maanden heeft geduurd. Qua dagritme en uitdaging zijn het heerlijke maanden geweest, wel druk, maar zeer bevredigend. De overgang terug naar mijn leventje van fulltimepensionado is echter lastig. Ik wil graag een dag of wat in de week een vaste dagelijkse uitdaging hebben buiten de deur. Ik wil in de running blijven, mijzelf nuttig maken, mij blijven ontwikkelen of, nog mooier gezegd, blijven ontplooien. Zo links en rechts heb ik al eens laten vallen dat ik graag nog iets zinnigs wil doen, wel iets waar ik echt een uitdaging bij voel. Ik ben al mijn hele leven een type dat telkens iets nieuws wil oppakken en ontwikkelen. Ik ervaar die uitdaging dus ook in mijn levensfase van fulltimepensionado. Deze behoefte is een rode draad in mijn leven. Zo gauw mijn leventje gewoon voortkabbelt en ik geen specifieke uitdagingen heb, word ik onrustig. De kern van mijn dagritme als fulltimepensionado is nog steeds gebaseerd op een werkweek. Vijf vroege ochtenden in de week zit ik op mijn kantoortje in huis, achter de geraniums blogs te schrijven. Ik heb maandelijks enkele boeiende lunchgesprekken met vrienden individueel of in groepjes. Ik ben nog actief in vier besturen en houd hier en daar nog wel eens een lezing. Verder klungel ik bij mooi weer wat in ons volkstuintje of in huis, maar dat mag geen naam hebben. Niet op de laatste plaats ben ik huisman en geliefde, en nog geen opa. Om mijn lijf en leden enigszins op een aanvaardbaar peil te houden, doe ik dagelijks wat gymnastiekoefeningen, probeer ik elke dag een wandeling te maken en stap ik regelmatig op de fiets. Alles bij elkaar is er één dagdeel doordeweeks waar ik stevig van baal en dat zijn de middag tussen 2 en 5 uur. Ik weet dan vaak niet goed wat te doen, met als effect dat ik als het ware stil val. Meestal ga ik dan even op de bank zitten lezen om vervolgens in no time in slaap te vallen. Misschien niks mis mee, maar het stoort mij behoorlijk, het bevredigt niet echt en het wordt langzamerhand een obsessie. Vanuit mijn vakgebied ben ik daarom maar weer eens te rade gegaan bij Maslov. Lees verder →

Tradities

25 woensdag nov 2015

Posted by in familie

≈ 1 reactie

‘Sinterklaas, wie kent hem niet, Sinterklaas, Sinterklaas en natuurlijk zwarte Piet’. Ik voel een sterke behoefte dit keer iets te schrijven over een luchtig en actueel onderwerp, namelijk Sinterklaas. Althans, het zou een luchtig onderwerp moeten zijn, ware het niet dat er een felle discussie woedt in Nederland over zwarte Piet wel of niet racistisch. Daar kun je allerlei pro’s en contra’s tegenover stellen, maar los daarvan denk ik, dat als mensen dat zo ervaren, dan moet je er serieus iets aan doen. Het Sinterklaasfeest is een feest van saamhorigheid, waar iedere Nederlander mee groot gebracht wordt en dat moet je natuurlijk willen vieren zonder racistische bijsmaak. Helaas staan regelmatig voor- en tegenstanders fel tegenover elkaar, wordt de rechter ingeschakeld en zelfs het VN comité tegen rassendiscriminatie. Ik denk dat je dergelijke grote en volledig in de cultuur gebakken tradities niet van de een op de andere dag kan veranderen. Ook niet in deze tijd van snelle veranderingen, waarin alles meteen moet, liefst gisteren.  Lees verder →

De Tien Geboden

20 vrijdag nov 2015

Posted by in leven en geloven

≈ Een reactie plaatsen

Ik probeer me tijdens het blog schrijven soms een beetje als Houtekiet te voelen, die boven in de kerktoren zit en rustig en tevreden uitkijkt over de velden en naar de lucht (zie vorige blog). Eerlijk gezegd lukt me dat vaker niet dan wel. Heel soms als het wel lukt, komen de juiste woorden als vanzelf uit de lucht vallen. Tijdens het blog schrijven voelt mijn leven dan even volkomen in balans. Het rare is, dat het gevoel zelf eigenlijk ‘onvatbaar is voor woorden’. Ik denk hieraan omdat ik behoorlijk zit te worstelen met mijn drieluik over geloven. In dit derde blog over mijn geloof kan en wil ik niet om de vreselijke aanslagen heen, die uit naam van Allah gepleegd worden door jonge mannen en vrouwen. Wat zich in hun hoofden afspeelt is niet te begrijpen. In alle spanning, onzekerheid en binnensluipende angst probeer ik mij, evenals miljoenen gelovige en niet gelovige medeburgers, als weldenkend wezen op te richten. Mijn copinggedrag bestaat er uit allereerst de hectiek van de dagelijkse binnenstromende berichtgeving proberen te minimaliseren en kanaliseren. Ik moet wel weten wat er gebeurt, maar zeker niet in detail. Het kost soms moeite, maar in de late avond vlak voor het naar bed gaan, wil ik liever geen actualiteitenprogramma zien. Ik lees vooral filosofisch getinte achtergrondartikelen en essays over deze problematiek. Ook praat ik er over met dierbaren in mijn omgeving. Als ik in de vroege ochtend achter mijn computer zit om aan mijn blog te werken, laat ik de ochtendkrant op de deurmat liggen, want ik wil fris zijn met mijn eigen gedachten en gevoelens. Tijdens het schrijven probeer ik alles klein en behapbaar te maken, zodat ik er iets mee kan doen en weer enigszins in balans geraak.   Lees verder →