Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus, is de titel van een wereldwijd bekend zelfhulpboek. Ik ben zelf nooit echt overdreven bezig geweest met mijn man-zijn, in therapeutisch zin dan en heb dit boek dan ook niet gelezen. Maar ik ken wel de vele stereotiepe kenmerkende verschillen tussen mannen en vrouwen. Mannen zijn gericht op macht en prestatie, houden van activiteiten buitenshuis en fantaseren over auto’s en vrouwen. Ze zijn individualistisch en doelgericht. In problemen zijn ze oplossingsgericht. Vrouwen zijn sensitiever, meer gericht op het betrekkingsniveau en dus erg contactgericht. Ze hebben een goede intuïtie en spelen gemakkelijk op de behoeften van anderen in. Tussen mannen en vrouwen lijkt een wereld van verschil, die vaak nog versterkt wordt door allerlei rolbevestigende aspecten in onze cultuur. Ik ben opgegroeid als derde jongen in een gezin met zes kinderen, van wie twee meisjes. Ik heb mij van jongs af aan met beide sexen kunnen identificeren. Iets meer identificatie is er met mijn broers, omdat het leeftijdsverschil tussen mij en mijn twee oudere broers onderling slechts één jaar bedraagt. In mijn pubertijds- en adolescentiefase zit ons huis regelmatig vol met vrienden. Het is de zoete inval. In de weekends ga ik met mijn eigen vrienden stappen en maken we vanzelfsprekend jacht op mooie meisjes. Ik raak in deze periode vertrouwd met het jongens-onder-elkaar-gevoel. Daar hoort ook voetbal bij, onderlinge partijtjes spelen op het trapveldje langs de Schelmseweg bij de begraafplaats Moscowa in Arnhem en op zondagmiddag naar Vitesse op Monnikkenhuizen. Ook daar zitten de tribunes vol (nou ja, half vol) met mannen. We gaan dan heerlijk uit ons dak, zingen domme liedjes in plat Arnhems, zoals ‘We kruppe op de bukke door de strukke’ en we liggen in een deuk als om ons heen anderen mee gaan zingen. Het voetbalspelletje is ondergeschikt aan de lol die we met elkaar hebben. Hoewel de vriendschap blijft, verdwijnt langzamerhand dit jongens-onder-elkaar gevoel. Ieder gaat zijns weegs in de grote, volwassen mensenwereld van huisje, tuintje, boompje, beestje. Ikzelf haak pas weer rond mijn vijftigste aan bij een groepje mannen dat elk jaar een wijnreisje maakt. Deze reisjes zijn echte jongensachtige mannenuitjes.  Lees verder →