Als we zondagmorgen wakker worden, dringt het besef door dat we definitief niet naar Mongolië kunnen reizen. We zullen moeten zien naar Nederland terug te komen. De chauffeur met auto staat al vroeg bij ons hotelletje te wachten. We eten snel een half ontbijtje en nemen afscheid van onze behulpzame gastvrouw. Tijdens de autorit maken we een plan de campagne. 1. Eerst de twee documenten van de politie 2. Dan vliegtickets naar Moskou, liefst vandaag nog 3. Maandag naar de ambassade in Moskou voor tijdelijk paspoort 4. Uiterlijk dinsdag vliegtickets naar Nederland! Het is een race tegen de klok als je in Midden-Siberië zit. We praten onszelf moed in: de Russen zijn vriendelijke en behulpzame mensen en als dit lukt, komen we vast in het Guiness Book of Records. Tegen twaalven komen we aan bij het politiebureau in Irkoetsk. Onze lokale reisleider Elena staat samen met een tolk al te wachten. Het politiebureau ziet er uit als een Stasi gebouw: groot, grijs, grauw en zwaar verwaarloosd. De politieman bij het loket stuurt ons door naar de vierde verdieping. Er is geen lift. We zeulen de bagage met ons mee, tig-trappen omhoog. Op de vierde verdieping aangekomen, zien we tot onze verbazing de beide verdachten aan het eind van de gang. De vrouw ligt te slapen in de vensterbank. De man moet met ons mee. We komen in een kamertje en daar zitten een politieagente, een jonge assistent en een man waarvan we denken dat het de baas is. Het is er bloedheet. Via de tolk doen we uitgebreid ons verhaal. Meteen daarna wordt de mannelijke verdachte weer afgevoerd. Hem is niets gevraagd en hij heeft niets gezegd. Dan vertelt de politieagente dat de verdachten bekende kruimeldieven zijn. Volgens haar beroven die zelden toeristen, want dan riskeren ze een zeer zware gevangenisstraf. Ze blijven ontkennen de handtas gestolen te hebben. Nader onderzoek kan plaatsvinden, maar dan moeten wij beschikbaar blijven. Nou, dat kunnen wij niet. Dus daar zijn we gauw klaar mee. Het volgende bespreekpunt is het document voor mijn lief om te kunnen reizen zonder paspoort. Dit blijkt geen probleem te zijn en wordt in orde gemaakt. Dan vragen wij om een document waarin de diefstal staat beschreven met tijdstip, plaats delict, wat er gestolen is en de waarde ervan. Dit blijkt lastiger dan gedacht. De politieagente legt uit dat totale waarde van de diefstal boven een bepaald bedrag is. Vooral de IPhone kost in Rusland al een vermogen. Volgens de wet dient er dan nader onderzoek plaats te vinden. Echter, wij kunnen en willen niet beschikbaar blijven, maar er moet wel een document opgemaakt worden. Na veel heen en weer gepraat stemmen we ermee in, dat in de aangifte melding gemaakt wordt van een al behoorlijk beschadigde IPhone en dat er weinig andere spullen van waarde in de tas zaten. De jonge assistent krijgt nu opdracht dit alles uit te tikken, natuurlijk in het Russisch. Tot slot wordt, voordat er allerlei handtekeningen gezet worden, alles nagelezen door de politiebaas. Hij doet zijn werk goed, want hij ontdekt dat de naam van mijn lief verkeerd geschreven is. Niet onbelangrijk in het geval van een reisdocument. Het is zondagmiddag drie uur als we opgelucht buiten staan met de twee documenten! Mijn lief en ik high fiven: eerste opdracht van ons plan de campagne is geslaagd!

wordt vervolgd…..

Zouden we morgen dan toch door kunnen reizen naar Mongolië? Op het dorpsplein zien we de politieauto staan met twee verdachten. De behulpzame dronken Rus rent er naar toe en slaat de mannelijke verdachte vol in zijn gezicht. Niemand, die daar op reageert. Het lijkt erop dat de politie verwacht dat we hen als de dieven van onze handtas aanwijzen. Het stel is ons die avond wel opgevallen. De man heeft lang in de buurt van mijn lief gestaan, toen zij moest wachten op het vleesgerecht van de barbecue. Dat voelde niet prettig. De vrouw hebben we zien rondlopen met een grote fel gekleurde tas om haar schouders. Helaas ziet het er niet naar uit, dat de handtas bij de verdachten is gevonden. We proberen duidelijk te maken dat we ze herkennen, maar dat we niet hebben gezien wie de tas heeft gepakt. Niemand die er iets van begrijpt. Dan bedenk ik dat ik de gastvrouw van ons hotelletje erbij moet halen, omdat zij een beetje Engels spreekt. De Rus met het Poetin T-shirt regelt een taxi, waarvan de taxichauffeur bij terugkomst geen geld voor dat ritje wil. Met haar hulp komt er iets meer orde in de chaotische communicatie. Even ontstaat er bij ons weer hoop, als iemand bedenkt dat de IPhone getraceerd kan worden. Daar zijn wel IP gegevens voor nodig die we niet bij ons hebben. Vanwege WIFI verplaatst de discussie met de politie zich naar de lobby van een nabijgelegen hotel. Daar bellen we onze dochter, die op dat moment een high tea heeft in Hotel New York. In Nederland is het vijf uur vroeger. Zij springt meteen op haar fiets en rijdt naar ons huis. De juiste gegevens worden snel gevonden, maar het systeem is niet geactiveerd. Weg kans! Vanuit Nederland blokkeert zij de creditkaart en betaalpas van mijn lief. Ook zal ze de alarmcentrale van onze verzekering bellen. De gastvrouw van ons hotelletje neemt intussen contact op met de lokale reisleider van onze Nederlandse reisorganisatie. Deze laat ons weten dat ze de volgende ochtend een auto met chauffeur stuurt om ons op te halen, om samen met haar naar het politiebureau in Irkoetsk te gaan. Via haar krijgen we ook het noodnummer van de ambassade in Rusland. De Nederlandse attaché vertelt ons dat we alleen terecht kunnen op de ambassade in Moskou. Ook moeten we een politierapport hebben met tijdstip, plaats en toedracht van de diefstal én een papiertje waarmee mijn lief kan reizen als vervanging van het gestolen paspoort. Grote haast is geboden, omdat ons visum verloopt binnen twee dagen. Langer verblijf is een misdrijf en dan zijn de problemen nog groter. Het is inmiddels middernacht als we teruggaan naar ons hotelletje. We beseffen dat we voor een haast onmogelijke opgave staan. Op zondag twee politiedocumenten zien te krijgen. Dan zien dat we 5000 km terug naar Moskou komen, vervolgens daar bij de ambassade een tijdelijk paspoort krijgen om uiterlijk dinsdag 2 augustus Rusland te verlaten, liefst natuurlijk naar Nederland. Die nacht in Listvyanka aan het Baikalmeer duurt lang, erg lang, allerlei gedachten malen door ons hoofd. Eén ding weten we zeker: dit wordt een race tegen de klok.

wordt vervolg….   

Het de 13^e dag van onze vakantie, de laatste dag in Rusland. Morgen reizen we verder naar Mongolië. Mijn lief en ik voelen ons vandaag na de lange treinreis en aansluitende warme douche in ons chalet-achtige hotelletje aan het Baikalmeer fris en fruitig. We slenteren al chillend wat langs het meer. Het Baikalmeer, gelegen in Midden Siberië is het grootste zoetwatermeer ter wereld, zo groot als Nederland en België samen. Het water is kraakhelder en ijskoud. Na een flinke zonpauze lopen we verder naar het centrum van het stadje Listvyanka. We kopen wat baboesjka’s op het lokale marktje als souvenirtje voor de kinderen. Uiteindelijk belanden we begin van de avond op een buitenterrasje, waar we wat gaan drinken en eten. Uit de speakers klinkt luide muziek, verzorgd door een discjockey. Een aantal Russen is zeer enthousiast aan het dansen. Het is niet erg druk. We gaan aan een lange tafel met losse banken zitten. Naast ons zit een jonge Russische vrouw met haar zoontje. We proberen met handen en voeten een gesprekje met haar aan te gaan. Een tafel verder zit een groepje Russen, van wie de meesten al aardig dronken zijn. Gelukkig wel op een leuke manier. We drinken een lekker koud biertje en eten een simpel vleesgerecht. Het is een heerlijke zwoele zomeravond, er klinkt leuke muziek. We voelen ons ontzettend blij en genieten met volle teugen van onze fantastische reiservaringen tot nu toe. Als mijn lief gaat dansen met onze Russische buurvrouw, ga ik op haar plaats zitten, zodat ik de dansvloer kan zien en wat foto’s kan maken. Naast mij op de bank ligt onze kleine rugzak en daaronder de bruine handtas van mijn lief. Ik maak wat foto’s van mijn enthousiast dansende lief. Dan voel ik vaag iemand achter mij langslopen, die mij aanraakt en ook nog iets zegt. Pas, tien, twintig, dertig??? seconden later dringt het tot mij door: de handtas! Ik kijk naast me en zie alleen de rugzak liggen. Ik voel een lichte paniek opkomen, twijfel, kijk nog eens, ook onder de bank, maar ik weet dat de handtas gestolen is. We hebben net op het dorpspleintje contant geld gepind, maar het ergste is dat naast haar nieuwe IPhone, geld en pasjes, ook haar paspoort met visa voor Rusland, Mongolië en China in de tas zit. Dit is einde reis, einde vakantie, weg Mongolië en China flitst het door mijn hoofd. Ik ren naar mijn dansende lief en al gauw klinkt er links en rechts ‘her bag is stolen’. Een  van de dronken Russen roept ‘keep calm, wait here, the police’ en samen met een andere behulpzame Rus, die een zwart T-shirt aan heeft met de afbeelding van Poetin erop, verdwijnen zij naar buiten. We weten niet beters te doen dan te wachten. De muziek en het dansen gaat vrolijk verder. Mijn lief is ook maar weer gaan dansen en probeert zo haar gevoelens van onmacht en frustratie te kanaliseren. Ik probeer ondertussen contact te maken met andere mensen met de vraag of zij iets gezien hebben. Dan, zo’n tien minuten later worden we naar buiten geroepen. Daar staat een politieauto met vijf agenten en achter in de auto zitten een man en een vrouw. Die twee hebben we eerder gezien vanavond.

……wordt vervolgd