Je hebt een nieuwe baan, of een nieuwe bestuursfunctie in een stichting of vereniging en je mengt je in een discussie over zaken die niet zo goed gaan. Iemand stelt een probleem aan de orde, je denkt er iets van te begrijpen en in je enthousiasme reageer je hoe jij denkt dat het beter kan. Dan komt er een reactie in de sfeer van: ‘Dat is niet nieuw, dat hebben we vroeger al eens zo gedaan, maar na een tijdje is het weer als een nachtkaars uit gegaan.’ Soms hoor je al aan de toon dat iemand het opgegeven heeft om er nog energie in te steken. Een gelijksoortige reactie, die mijn krullend haar rechtop laat staan, is in deze context: ‘Je moet het wiel niet opnieuw uit willen vinden.’ Hoewel ik dit type reacties onderhand wel gewend ben, roept het telkens opnieuw irritatie bij mij op. Ik voel dan de energie bij mijzelf en veel andere mensen wegstromen. En daar kan ik niet tegen. Vervolgens is het patroon dat ik mij vast ga bijten in deze discussie en door ga totdat er wel energie is ontstaan. Het moge duidelijk zijn dat dit vaak niet lukt en dat de sfeer van ‘zo gaat dat met alle ideeën nu eenmaal zo’ blijft hangen. In het uiterste geval noem ik mijzelf in dit type discussies dan hardop ‘een positieve doordrammer’. Lees verder
Het verleden als krachtbron
23 vrijdag mei 2014
fulltime pensionado 