Het is 1997 en als directeur van een zorg- en verpleegcentrum laat ik af en toe mijn gezicht zien op de verpleegafdeling voor demente ouderen. Professionals zeggen: psychogeriatrische afdeling, maar in de volksmond raakt deze term niet in zwang. Dit zorgcentrum staat voor kleinschaligheid en eigentijds intramuraal wonen en is onderdeel van een grote regionale Stichting. De afdeling voor 24 demente ouderen is verdeeld in drie groepen. De zwaarte van de dementie bepaalt in welke van de drie groepen iemand komt te wonen. Elke groep van 8 heeft een eigen huiskamer. De omvang en de niveaus van het zorgteam zijn volgens de normen. Verder is zo goed als alles vastgelegd in protocollen. Maar belangrijker nog is de inzet en motivatie van het zorgteam en die is groot. Familie kan altijd binnenvallen en een aantal van hen helpt graag als vrijwilliger mee in de huiskamers. Eerlijk gezegd moet ik mij voor het bezoeken van deze afdeling altijd extra geestelijk voorbereiden. De indrukken die ik daar opdoe, komen nogal erg heftig bij mij binnen. Ik raak daar in al die jaren niet aan gewend.  Lees verder →