In mijn zoektocht hoe ik als fulltime pensionado mijn dagelijkse leven wil invullen, gebruik ik graag mijn eigen levensverhaal als referentiekader. Het mooie van ouder worden is dat je in staat bent de rode draden in je leven te zien. Het kan helpen je identiteit te versterken. Herinneringen kunnen daarbij een bron van kracht zijn in moeilijke tijden, maar evenzeer een energiebron om je huidige keuzes nog beter te maken. Het kan houvast geven bij momenten van ‘zelfonderhoud’, zoals ik in mijn laatste blog beschreven heb. Soms helpt een spreekwoord, een stukje muziek of zelfs een irritant kwetterende medereiziger om een bepaalde herinnering op te roepen. Zo zit er afgelopen vrijdag in het vliegtuig dat ons terugbrengt van New York naar Amsterdam een luid sprekende, licht hysterische dame. Bij de terminal heeft deze dame al de nodige stampij gemaakt. Na drie uur wachten mogen we het vliegtuig in. Echter ook daar duurt het nog ruim een uur voordat we opstijgen. Het is midden in de nacht en de meeste mensen zijn moe en gaar van het lange wachten. Bijna iedereen wil lekker rustig proberen te gaan slapen, maar dat kunnen we wel vergeten voorlopig. De dame ‘in kwestie’, die vlak achter ons zit, heeft onafgebroken zeer luidruchtig contact met twee jonge mannen naast haar (uit de Achterhoek te horen aan hun accent). Ondanks voortdurend gesis van andere passagiers om zachter te praten, kwekt deze dame door. Ik hoor haar vertellen dat zij uit Arnhem komt, 51 jaar is, al lang geleden gescheiden: ‘Wat moet je met een vent, die houdt je alleen maar kort’  en ‘Mijn ex is al weer twee keer daarna gescheiden’ en ‘Ik ben nu mijn eigen baas’. Haar hele doopceel wordt toegelicht en dan hoor ik haar zeggen dat ze vroeger veel is wezen stappen op de Korenmarkt in Arnhem. Bij deze laatste zin droom ik (gelukkig) weg in mijn eigen verleden. Ik ben tenslotte een geboren en getogen Arnhemmer. Lees verder →