Wat wil ik als pensionado worden?

10 dinsdag jun 2014

Posted by Geert - fulltime pensionado in Zingeving

Wat wil je later worden? vroeg de juf.

Het was in de derde klas.

Ik keek haar aan

Ik wist het niet

Ik dacht dat ik al iets was.

Dit gedichtje van Toon Hermans krijg ik gisteren via email toegezonden van mijn hardwerkende lief, met als toegevoegde tekst: ‘Dit lijkt me leuk voor je blog.’ Het is een schot in de roos! Een eenvoudig gedichtje op het eerste gezicht, dat begint met een heel normale vraag ‘Wat wil je later worden’, wordt hier met één zin geplaatst in een prachtig filosofisch kader: ‘Ik keek haar aan, ik wist het niet, ik dacht dat ik al iets was.’ Het gedichtje raakt mijn gemoedstoestand waar ik al enige tijd in zit, nu niet als 9-jarig kind maar als 67-jarige pensionado. Toon Hermans slaat de spijker op zijn kop met dit gedichtje. Ik kan als fulltime pensionado niet meer automatisch terugvallen op mijn maatschappelijke status als werknemer of werkgever. Het gaat nu om mijn specifieke status als mens. Ik moet of ik wil of niet daar naar op zoek gaan en van daar uit een nieuwe, eigen plek in de samenleving verwerven. Een plek waar ik mij lekker bij voel en vooral mijzelf kan zijn. Het grootste deel van mijn leven heb ik vanuit een min of meer vaste structuur geleefd en aan mijn welbevinden kunnen werken: eerst in het gezin, toen op school en daarna al die jaren in mijn werk. In de dagelijkse context als pensionado valt deze vaste structuur weg voor mij en tegelijkertijd moet ik op zoek gaan naar ‘wat ik als pensionado wil worden’ of eigenlijk ‘wil zijn’. Ik zal mij, net als andere gepensioneerden, nu eens echt met mijzelf bezig moeten gaan houden.

Lees verder →

Blijf cool

05 donderdag jun 2014

Posted by Geert - fulltime pensionado in Ouder worden

≈ Een reactie plaatsen

‘Blijf cool zegt Arie die alles behalve klinkt’. Deze tekst staat op de tekening van Herman Brood, die mooi ingelijst in mijn kantoortje aan de muur hangt. Dit kunstwerk, gemaakt in de traditie van Cobra, heb ik in 1999 bij mijn afscheid als directeur van een zorginstelling gekregen. De afbeelding is typisch Brood krabbelwerk. Hij heeft twee mensen getekend dicht naast elkaar, die samen een grote spiegel voor hun lichaam houden. Of het kan enkel het raamwerk zijn. Het is alsof Brood zichzelf samen met een zekere Arie heeft geportretteerd. Misschien is hij het zelf wel, zoiets als een gespleten persoonlijkheid. Hij tekent een ‘selfie’ in een fotolijstje. SAMSUNG CAMERA PICTURES Ik kijk er heel vaak naar, maar het meest intrigeert mij de tekst ‘Blijf cool zegt Arie die alles behalve klinkt’. In deze zin voel ik mij als gepensioneerde babyboomer aangesproken, want soms wil ik graag als een coole oudere in het leven staan, maar of het goed klinkt? Lees verder →

Gezellig toch?

02 maandag jun 2014

Posted by Geert - fulltime pensionado in familie

≈ Een reactie plaatsen

Hemelvaartdag 1955 om 5 uur ’s morgens opstaan, lunchpakketje maken, dan naar een verzameladres en vervolgens om half 6 als het net licht begint te worden met een vriendengroepje op de fiets. Dauwtrappen heet dat. Waar je heen fietst maakt niet zoveel uit. Vooral de eerste kilometers zijn indrukwekkend, omdat het nog erg stil is in de straten en op de wegen waar je fietst. Onderweg kom je steeds meer groepjes dauwtrappers tegen. Dauwtrappen geeft je als kind een speciaal gevoel van vrijheid en avontuur. Vreemd is dat je in die periode alles op de fietst doet, of liever gezegd, moet doen. Het is het vervoermiddel bij uitstek en feitelijk heb je als kind behoorlijk wat aversie tegen het fietsen. Zeker als je in Arnhem woont, want het is altijd bult op en af. Maar bij het dauwtrappen ervaar je dat allemaal anders. Tegen 10.00 uur is de magie van het dauwtrappen er een beetje af. Je bent moe gefietst, bent uitgekletst, hebt al tig keer een lekke band moeten repareren en je realiseert je dat je wel erg ver van je huis bent geraakt. Later, als ik ga dauwtrappen in mijn pubertijd komt er de spanning bij of je onderweg een groepje leuke meisjes tegenkomt. Die meisjes hebben soms hetzelfde doel, namelijk een groepje jongens ontmoeten en dat is spannend. Nu ruim 50 jaar later mag ik weer eens gaan dauwtrappen op Hemelvaartdag. Dit keer met mijn schoonfamilie, van wie ieder – op mijn geliefde na – gepensioneerd is. Dit keer is er geen sprake van gevoelens als ‘vrijheid en avontuur’ en ook niet van ‘spannend’, maar van het stereotiep ‘gezellig toch?’. Als een groep ouderen namelijk iets met elkaar doet, moet het vooral gezellig zijn, ongecompliceerd en niet al te uitdagend. Ook ouderen zelf beamen dit maar al te graag. Lees verder →