In Amerika en Canada is het gewoon: ook na je 65^ste werk je vaak door. Dit heeft natuurlijk vooral te maken met het feit dat mensen daar geen AOW en algemeen pensioen hebben en zonder een zeker basisinkomen kan een mens zich niet gemakkelijk handhaven. Maar in Nederland, waar we dat wel hebben, werken tegenwoordig steeds meer 65 plussers door. Onze krantenbezorger die ’s morgens voor dag en dauw onze ochtendkrant bezorgt, is daar een voorbeeld van. Zijn precieze leeftijd is moeilijk in te schatten, want hij draagt een grote helm. Maar ik weet wel dat het een donkere man is en niet meer zo jong. Ik weet dat, omdat we hem een paar keer toevallig overdag hebben zien rondrijden ergens in Rotterdam. Het is een jaar geleden als we hem op een zaterdagmiddag in het centrum van de stad tegenkomen. Wij drinken een pilsje in een van de oudste kroegen in Rotterdam en tot onze verbazing komt daar onze krantenman op zijn brommertje voorrijden en een krant afleveren. Opvallend is zijn kwieke loop op hele grote, stevige zwarte schoenen. En nu, afgelopen vrijdag zitten mijn lief en ik weer ergens op een klein terras in de binnenstad, als we ook daar ineens onze krantenman zien. Hij loopt met de krant vlak langs ons tafeltje om die vervolgens te bezorgen in een winkelpand aan de overzijde van de straat. Onze blikken kruisen elkaar als hij voorbij loopt en het lijkt even of hij ons herkent. Als hij terug komt lopen, spreken we hem aan met de vraag: ‘Volgens ons bezorgt u ook de krant bij ons in de wijk, klopt dat?’ Nu we hem van dichtbij beter kunnen zien, kunnen we inderdaad vaststellen dat het een behoorlijk oude man is. Maar in het donkere gezicht onder de grote helm zien we wel twee jeugdige pretoogjes verschijnen, als hij trots antwoordt: ‘Jazeker, hoor, ik bezorg al jaren allerlei kranten overal in Rotterdam’. Het contact is gelegd; hij gaat er eens goed voor staan, en wij gaan er eens goed voor zitten. Lees verder →