Ik ben blij met de decentralisatie van zorg en welzijn naar gemeenten. Tegelijkertijd echter maak ik mij samen met veel andere Nederlanders hier wel enige zorgen over. Mijn grootste zorg is dat er een transitie plaatsvindt vanuit het bestaande centrale denk- en doekader, dat in al haar geledingen zwaar verburocratiseerd is. Er is sprake van vastgeroest denken en handelen dat na meer dan vijftig jaar in de genen van onze democratische geledingen is terechtgekomen: van de politicus, van de ambtenaar en van de burger. We kunnen niet anders dan constateren dat het huidige stelsel grondig op de schop moet. De kosten groeien en groeien, de versnippering is gigantisch, en veel mensen krijgen nog niet de zorg die ze nodig hebben. De komende decentralisatie moet het mogelijk maken dat straks niemand buiten de boot zal vallen en dat alle mensen die werken in deze sectoren dat met grote passie en toewijding kunnen blijven doen.  Lees verder →

In onze verzorgingsstaat waar zorg en welzijn tot op heden vooral centraal georganiseerd en geregisseerd zijn, vindt per januari 2015 een transitie plaats: de gemeenten krijgen nu een centrale rol. Natuurlijk gaat het over bezuinigen, maar we zijn er na zestig jaar verzorgingsstaat ook achter, dat kwaliteit van leven actieve betrokkenheid en inzet van ieder individu vereist. Meer zelfsturing en zelfbeschikking is eveneens wenselijk voor de groeiende groep ouderen, die in hun laatste levensfase in hoge mate afhankelijk kunnen worden. Wie kent die oudere niet: er vindt een onaangename levensgebeurtenis plaats die op datzelfde moment samenvalt met het krijgen van een ziekte en vervolgens treedt er een vermindering van activiteiten en sociale contacten op. De oudere die dit treft raakt in no time geïsoleerd. We weten dat deze toestand maar een paar weken hoeft te duren en je kunt als oudere al in de vicieuze cirkel geraken: geen puf, geen uitdaging, met als gevolg dat men weinig tot niets zelf meer doet. Je komt er bijna niet meer uit ook al lijkt het nog zo eenvoudig. Lees verder →