La dolce vita

Afgelopen kerstperiode slenteren mijn lief en ik samen met 400.000 toeristen een aantal dagen door het heerlijke Rome. Een prachtige oude, antieke stad met ontelbare monumenten, meer dan 250 grandioze kerken en vele pallazi’s met klaterende fonteinen. SAMSUNG CAMERA PICTURESDe beroemdste fontein, de Trevi-fontein, hét symbool van ‘la dolce vita’ staat in zijn geheel in de steigers voor een grote renovatie. Het Vaticaan laten we dit keer aan ons voorbijgaan, daar zijn we jaren geleden samen met onze kinderen uitgebreid geweest. Haast vanzelfsprekend gaan we in de kerstnacht naar een van de oudste kathedralen, de Santa Maria Maggiore, gebouwd rond 402. Het is bijna middernacht en onderweg naar de kerk zien we tientallen zwervers en daklozen op kartonnen dozen liggen tegen winkelpuien aan. Een schrijnend beeld dat we in Rotterdam niet meer in die mate tegenkomen, mede dankzij het beleid van de gemeente dat niemand op straat hoeft te slapen en dankzij de inspanning van velen, waaronder de Pauluskerk. Je weet dat het in Italië niet goed gaat met de economie en misschien is er geen direct verband met deze daklozen, maar toch, het zijn er wel heel erg veel in die oude stad Rome. Op het grote plein voor de kathedraal staan al honderden kerkgangers te wachten op het moment dat zij naar binnen mogen. Tussen al deze mensen door lopen wakkere bedelaars met witte plastic bekertjes die vragen om een extra bijdrage, omdat het kerst is. Tijdens de nachtdienst gaat ook nog een van de bedelaars pontifikaal in het middenpad op de grond liggen. Het voelt ongemakkelijk aan. Na enige tijd wordt deze man met zachte hand, maar wel dwingend door de Suisse, de ordebewaker, de kerk uitgezet.  Lees verder

Kerst 2014

Voor de 68ste keer ga ik dit jaar het kerstfeest vieren. Vanuit mijn katholieke achtergrond gebruik ik meestal het woord kerstmis. Het is een wereldwijd feest al eeuwen lang. Of het nou religieus is of een oerfeest, het is in ieder geval een moment waarop de mens zich bewust is van het licht en het leven. Ik ervaar het kerstfeest nu als een moment van bezinning op de aarde, hoe wij als mensen met elkaar de aarde bewonen. Het leven bestaat vaak uit grote tegenstellingen: vrede versus oorlog, samen-zijn versus eenzaamheid, liefde versus haat, hoop versus wanhoop. Kerst is gedurende mijn leven voor mij steeds meer het symbool geworden van ‘vrede op aarde’. Tegelijkertijd betekent dat ook dat anno 2014 er oorlogszuchtige mensen zijn, vol haatgevoelens, die niet alleen dreigen met dood en verderf, maar dit ook doen, waar ook ter wereld. Het is angstig om te beseffen dat dit feest van vrede en bezinning kan veranderen in een poel van kwaad en verderf. Ik ben er van overtuigd dat de meeste mensen vrede op aarde willen en die vrede willen voelen in hun hart. Tijdens kerst moet ik ook altijd denken aan al die mensen die zich extra eenzaam en ongelukkig voelen. Gelukkig vragen medemensen zich op hun beurt weer af of ze iets kunnen betekenen voor mensen die eenzaam zijn en nodigen een gast aan tafel uit bijvoorbeeld. Kerst is voor mij ook een beetje het feest van het sentiment, van het meisje met de zwavelstokken, van het onbevangen kind mogen zijn.  Lees verder

Privacy bashing

Nu ik meer tijd heb om over het leven na te denken, kijk ik graag naar allerlei aspecten van mijn mens-zijn. Zo zie ik de mens als een holistisch wezen. Het is voor mij geen strakke levensovertuiging van de essentie dat alles onlosmakelijk met elkaar verbonden is. Ook niet de religieuze overtuiging dat dit alles ook nog eens samenkomt in een God. Een holistisch wezen is voor mij meer het filosofische uitgangspunt dat het individu er pas is in relatie met de ander. De maatschappij is dan meer dan de som van alle individuen bij elkaar. Om die onderlinge relatie in de maatschappij te ordenen zullen we als individuen in staat moeten zijn door middel van dialoog te komen tot gemeenschappelijke denk- en leefkaders. Ik associeer holisme dus met mijn gevoel dat ik een sociaal wezen ben en als zodanig deel van het grotere geheel uitmaak. Sociale groepen, sociale invloeden, bepaalde cultuur, natuur, werk bepalen samen met mijn persoonlijkheidskenmerken dat grotere geheel. Het is dus deels objectief en deels subjectief hoe ik mij als holistisch wezen manifesteer. De samenstellende delen van het grotere geheel veranderen echter voortdurend tijdens je leven, of krijgen andere accenten. Ook je persoonlijkheidskenmerken ontwikkelen zich – als het goed is – navenant. Dit houdt in dat ik mee moet bewegen en ontwikkelen wil ik mij als mens staande houden in de maatschappij. Ik durf daarbij te stellen dat een absolute voorwaarde voor minimaal functioneren als mens is, dat ik mij veilig en geborgen weet in mijn dagelijkse privédomein.  Lees verder