Toeval of niet, maar het Atheïstisch Woordenboek waar ik over schrijf in mijn vorige blog, is uitgegeven bij de Belgische uitgeverij Houtekiet. De naam verwijst naar de roman Houtekiet van de Vlaamse schrijver Gerard Walschap (1898-1989). Deze roman heb ik ooit gelezen in de jaren van ‘All You Need Is Love’ van de Beatles en vaak heb ik gedacht: ‘Ik moet Houtekiet nog eens lezen’. Walschap zegt zelf over deze roman: ‘Houtekiet is de nieuwe mens die verstandig en bekwaam leeft, seksueel creatief, rechtvaardig en volkomen los van zijn voormalig geloof, ethisch en sociaal geëngageerd. Houtekiet, dat ben ik zelf.’ Ik weet dat nu de tijd daar is om dit boek nog eens te lezen. Vorige week stap ik daarom boekhandel Donner binnen en voor € 9,50 stap ik vijf minuten later met de tweede druk (1941) de winkel uit. Thuisgekomen begin ik meteen te lezen, want die tijd heb je als fulltimepensionado…..en, ik lees het praktisch in een ruk uit.  Lees verder →

Mijn rustig leventje als fulltimepensionado biedt mij de kans over mijn leven en de zin ervan na te denken, erover te lezen én erover te schrijven. Niet toevallig ben ik het boek van Paul Cliteur en Dirk Verhofstadt met de uitdagende titel ‘Het Atheïstisch Woordenboek’ aan het lezen. De lemma’s in dit boek werken als een vitamine C tegen alle Rooms Katholieke voedingsstoffen die ik vooral de eerste periode van mijn leven heb binnen gekregen. Ik ben geboren in een Rooms-Katholiek gezin. Achtereenvolgens heb ik op een RK kleuterschool, RK lagere school, RK middelbare school en RK pedagogische academie gezeten. Na het behalen in 1969 van mijn RK diploma’s word ik leerkracht op de O.L.V. van Lourdesschool. Vijf jaar later word ik benoemd tot hoofdonderwijzer van de St. Jozefschool. Mijn lief (ook RK) en ik wonen in die tijd samen. Mij wordt enigszins omfloerst duidelijk gemaakt door het bestuur dat ongehuwd samenwonen niet gewenst is in die functie. Het is mede daarom dat mijn lief en ik elkaar mei 1974 ons ‘officiële’ jawoord geven. (…..Ik kan nu zeggen dat dit de beste, mooiste, fijnste, liefste, meest zinvolle stap in mijn leven is geweest….) Mijn opvoedings- en opleidingscurricula laten er geen twijfel over bestaan: ik ben katholiek. Wel is het zo, dat ik mede onder invloed van de snel toenemende secularisering vooral zelf bepaal hoe ik katholiek wil zijn. Vanaf mijn dertigste levensjaar schuift het geloof meer en meer naar de achtergrond. Het is er diep van binnen nog wel en af en toe steekt het even de kop op, maar daar blijft het bij.  Lees verder →