Het voelt als Russische roulette als ik voor de derde en laatste keer de pincode van mijn creditcard intik om de vliegtickets naar Moskou te betalen. Tweemaal eerder weigert het apparaat de pincode. Als het de derde keer misgaat wordt onze enig overgebleven betaalcard geblokkeerd. Ik begin vreselijk te transpireren over mijn hele lijf en voel mijn hart kloppen. Langzaam, hardop sprekend, tik ik de vier cijfers in. Dan, na enkele seconden begint het apparaat te ratelen en komt het betaalbonnetje te voorschijn. Gelukt! We hebben ruim een uur daarvoor bij het politiebureau afscheid genomen van de tolk, die zomaar een deel van zijn zondag heeft opgeofferd om ons te helpen. Meteen daarna brengt onze lokale reisleider Elena ons naar een bevriende relatie die een reisbureau voor vliegtickets heeft. De vrouw zit al op ons te wachten, samen met haar zesjarig zoontje. De eerstvolgende vluchten naar Moskou zijn helaas pas maandagmorgen. Bij de Russische vliegmaatschappij S7 zijn nog plaatsen beschikbaar op de ochtendvlucht. Tijdens het boeken via internet dreigt er een kink in de kabel te komen als de paspoortgegevens van mijn lief ingetikt moeten worden. Er is geen paspoort alleen een kopie, die we altijd meenemen op onze reizen. Hoewel het wettelijk niet mag (mede vanwege de visum gegevens), gebruikt zij deze gegevens toch, zodat zij de boeking kan afronden. De vliegtickets moeten sowieso op het vliegveld door de persoon zelf opgehaald worden. Onze zeer behulpzame Elena brengt ons tenslotte naar een hotel voor de komende nacht. Ook hier weet ze de receptioniste te overtuigen alleen mijn paspoortgegevens te noteren in plaats van beiden. Bij het weggaan belooft ze ons de volgende ochtend te helpen op het vliegveld van Irkoetsk. Het is inmiddels vroeg in de avond. We kunnen nu even bijkomen. Een lekker koud biertje scoren, want het is een vreselijk warme en klamme dag, dan een klein hapje eten en vroeg naar bed. We kunnen ons nauwelijks voorstellen wat er de laatste 24 uur allemaal gebeurd is. Dankzij geweldig behulpzame Russen ziet het er goed uit wat betreft de eerste twee stappen van ons plan de campagne. Alleen lukt het niet om op zondag naar Moskou te vliegen. Na redelijk geslapen te hebben, nemen we maandagochtend vroeg een taxi naar het vliegveld. Elena staat al in de vertrekhal op ons wachten. Samen met haar gaan we in de rij voor de incheckbalie staan. Er loopt een medewerker rond, die een eerste controle doet in de wachtende rij. Hij verwijst ons meteen door naar de luchthavenpolitie. Braaf lopen we achter Elena aan. Daar aangekomen hebben we geen idee wat er door haar geregeld wordt. Maar op enig moment mogen we weer terug in de rij. De dienstdoende medewerker achter de balie is kennelijk geïnformeerd. We ontvangen onze vliegtickets en kunnen inchecken. Ondanks dat het een binnenlandse vlucht is, volgen er nog twee uitgebreide paspoort controles. Dan zijn we door de checkpoints heen en nemen we definitief afscheid van onze lokale reisleider. Als het vliegtuig stipt op tijd vertrekt, geven mijn lief en ik elkaar opnieuw een high five: tweede opdracht geslaagd! Vanwege het grote tijdsverschil zullen we, na zes uur vliegen, rond elf uur in de ochtend in Moskou landen. Dan zullen we de belangrijke stappen drie en vier moeten zien te maken.

wordt vervolgd….

Als we zondagmorgen wakker worden, dringt het besef door dat we definitief niet naar Mongolië kunnen reizen. We zullen moeten zien naar Nederland terug te komen. De chauffeur met auto staat al vroeg bij ons hotelletje te wachten. We eten snel een half ontbijtje en nemen afscheid van onze behulpzame gastvrouw. Tijdens de autorit maken we een plan de campagne. 1. Eerst de twee documenten van de politie 2. Dan vliegtickets naar Moskou, liefst vandaag nog 3. Maandag naar de ambassade in Moskou voor tijdelijk paspoort 4. Uiterlijk dinsdag vliegtickets naar Nederland! Het is een race tegen de klok als je in Midden-Siberië zit. We praten onszelf moed in: de Russen zijn vriendelijke en behulpzame mensen en als dit lukt, komen we vast in het Guiness Book of Records. Tegen twaalven komen we aan bij het politiebureau in Irkoetsk. Onze lokale reisleider Elena staat samen met een tolk al te wachten. Het politiebureau ziet er uit als een Stasi gebouw: groot, grijs, grauw en zwaar verwaarloosd. De politieman bij het loket stuurt ons door naar de vierde verdieping. Er is geen lift. We zeulen de bagage met ons mee, tig-trappen omhoog. Op de vierde verdieping aangekomen, zien we tot onze verbazing de beide verdachten aan het eind van de gang. De vrouw ligt te slapen in de vensterbank. De man moet met ons mee. We komen in een kamertje en daar zitten een politieagente, een jonge assistent en een man waarvan we denken dat het de baas is. Het is er bloedheet. Via de tolk doen we uitgebreid ons verhaal. Meteen daarna wordt de mannelijke verdachte weer afgevoerd. Hem is niets gevraagd en hij heeft niets gezegd. Dan vertelt de politieagente dat de verdachten bekende kruimeldieven zijn. Volgens haar beroven die zelden toeristen, want dan riskeren ze een zeer zware gevangenisstraf. Ze blijven ontkennen de handtas gestolen te hebben. Nader onderzoek kan plaatsvinden, maar dan moeten wij beschikbaar blijven. Nou, dat kunnen wij niet. Dus daar zijn we gauw klaar mee. Het volgende bespreekpunt is het document voor mijn lief om te kunnen reizen zonder paspoort. Dit blijkt geen probleem te zijn en wordt in orde gemaakt. Dan vragen wij om een document waarin de diefstal staat beschreven met tijdstip, plaats delict, wat er gestolen is en de waarde ervan. Dit blijkt lastiger dan gedacht. De politieagente legt uit dat totale waarde van de diefstal boven een bepaald bedrag is. Vooral de IPhone kost in Rusland al een vermogen. Volgens de wet dient er dan nader onderzoek plaats te vinden. Echter, wij kunnen en willen niet beschikbaar blijven, maar er moet wel een document opgemaakt worden. Na veel heen en weer gepraat stemmen we ermee in, dat in de aangifte melding gemaakt wordt van een al behoorlijk beschadigde IPhone en dat er weinig andere spullen van waarde in de tas zaten. De jonge assistent krijgt nu opdracht dit alles uit te tikken, natuurlijk in het Russisch. Tot slot wordt, voordat er allerlei handtekeningen gezet worden, alles nagelezen door de politiebaas. Hij doet zijn werk goed, want hij ontdekt dat de naam van mijn lief verkeerd geschreven is. Niet onbelangrijk in het geval van een reisdocument. Het is zondagmiddag drie uur als we opgelucht buiten staan met de twee documenten! Mijn lief en ik high fiven: eerste opdracht van ons plan de campagne is geslaagd!

wordt vervolgd…..

Zouden we morgen dan toch door kunnen reizen naar Mongolië? Op het dorpsplein zien we de politieauto staan met twee verdachten. De behulpzame dronken Rus rent er naar toe en slaat de mannelijke verdachte vol in zijn gezicht. Niemand, die daar op reageert. Het lijkt erop dat de politie verwacht dat we hen als de dieven van onze handtas aanwijzen. Het stel is ons die avond wel opgevallen. De man heeft lang in de buurt van mijn lief gestaan, toen zij moest wachten op het vleesgerecht van de barbecue. Dat voelde niet prettig. De vrouw hebben we zien rondlopen met een grote fel gekleurde tas om haar schouders. Helaas ziet het er niet naar uit, dat de handtas bij de verdachten is gevonden. We proberen duidelijk te maken dat we ze herkennen, maar dat we niet hebben gezien wie de tas heeft gepakt. Niemand die er iets van begrijpt. Dan bedenk ik dat ik de gastvrouw van ons hotelletje erbij moet halen, omdat zij een beetje Engels spreekt. De Rus met het Poetin T-shirt regelt een taxi, waarvan de taxichauffeur bij terugkomst geen geld voor dat ritje wil. Met haar hulp komt er iets meer orde in de chaotische communicatie. Even ontstaat er bij ons weer hoop, als iemand bedenkt dat de IPhone getraceerd kan worden. Daar zijn wel IP gegevens voor nodig die we niet bij ons hebben. Vanwege WIFI verplaatst de discussie met de politie zich naar de lobby van een nabijgelegen hotel. Daar bellen we onze dochter, die op dat moment een high tea heeft in Hotel New York. In Nederland is het vijf uur vroeger. Zij springt meteen op haar fiets en rijdt naar ons huis. De juiste gegevens worden snel gevonden, maar het systeem is niet geactiveerd. Weg kans! Vanuit Nederland blokkeert zij de creditkaart en betaalpas van mijn lief. Ook zal ze de alarmcentrale van onze verzekering bellen. De gastvrouw van ons hotelletje neemt intussen contact op met de lokale reisleider van onze Nederlandse reisorganisatie. Deze laat ons weten dat ze de volgende ochtend een auto met chauffeur stuurt om ons op te halen, om samen met haar naar het politiebureau in Irkoetsk te gaan. Via haar krijgen we ook het noodnummer van de ambassade in Rusland. De Nederlandse attaché vertelt ons dat we alleen terecht kunnen op de ambassade in Moskou. Ook moeten we een politierapport hebben met tijdstip, plaats en toedracht van de diefstal én een papiertje waarmee mijn lief kan reizen als vervanging van het gestolen paspoort. Grote haast is geboden, omdat ons visum verloopt binnen twee dagen. Langer verblijf is een misdrijf en dan zijn de problemen nog groter. Het is inmiddels middernacht als we teruggaan naar ons hotelletje. We beseffen dat we voor een haast onmogelijke opgave staan. Op zondag twee politiedocumenten zien te krijgen. Dan zien dat we 5000 km terug naar Moskou komen, vervolgens daar bij de ambassade een tijdelijk paspoort krijgen om uiterlijk dinsdag 2 augustus Rusland te verlaten, liefst natuurlijk naar Nederland. Die nacht in Listvyanka aan het Baikalmeer duurt lang, erg lang, allerlei gedachten malen door ons hoofd. Eén ding weten we zeker: dit wordt een race tegen de klok.

wordt vervolg….