Na een serie van tien vakantieblogs is het even omschakelen in mijn hoofd. Het reizen met de Transmongolië Express samen met mijn lief is een bijzonder avontuur geweest. We hebben met volle teugen genoten. Zo’n vakantie duurt voor je gevoel langer dan normaal. Alles speelde zich als het ware af in de vertraagde tijd en dat helpt om extra te genieten. Je hebt weinig andere dingen aan je hoofd, geen beslommeringen of anderszins. Je geniet van het moment, het nu. Je treedt behoorlijk snel uit je comfortzone en je geeft je over aan de omstandigheden. Je past je een beetje aan en probeert nieuwsgierig te zijn naar het waarom en waartoe. Je vindt het vanzelfsprekend dat mensen anders leven dan jij. Je hoeft niet te integreren of te assimileren, maar je toont respect voor de medemens en hun leefwijze. Het is verbazingwekkend dat je in zo’n andere leefomgeving, zo simpel en basic zonder enige luxe, volop kan genieten en zelfs af en toe overrompeld wordt door een immens geluksgevoel.
Enkele dagen geleden valt mijn oog op een advertentie: de Golden Eagle Trans-Siberian Express van Moskou naar Vladivostok. Twaalf dagen met een super luxe trein met compartimenten met privé douche, toilet en twee prachtige restauratiewagons. Prijs all inclusive vanaf 30.000 euro pp. en het maximum aantal deelnemers bedraagt zestig. Ik neem aan dat het voor de deelnemers aan deze luxe reis ook een vakantie is in de vertraagde tijd en dat zij volop zullen genieten. Wel zullen zij minder direct ervaringen opdoen met de lokale bevolking en hun leefomstandigheden. Zij zullen niet ervaren hoe het is om dagen niet te douchen, om over wildplassen en – poepen maar niet te spreken. Ongetwijfeld zullen zij het ook een avontuur vinden en zich hier en daar moeten aanpassen. En het zal hen een gevoel van geluk geven als zij romantisch aan het diner in de rijdende restauratiewagon zitten met een prima glas Bordeaux wijn in hun hand.
Ik vraag me af: ‘Is mijn (ons) genieten en geluksgevoel nu anders, beter, minder dan dat van hen?’ ‘Maakt geld gelukkig(er)?’ is mijn vervolgvraag. Mijn reis was lang niet zo duur, maar voor een gewone vakantie uitgave zit ik wel boven het gemiddelde dat mensen uit (kunnen) geven. Kan het je iets schelen hoe je het doet of wat je doet? Maakt het iets uit? Als je maar geniet en gelukkig bent! Zondag 1 oktober begint de Maand van de Geschiedenis. Het thema dit jaar is geluk. Herman Pleij heeft een essay hiervoor geschreven ‘Ja, we hebben een obsessie met genieten en gelukkig willen zijn’. Er is zelfs sprake van een moderne geluksindustrie, zoals bijvoorbeeld de reisorganisatie branche. Deze speelt in op ons welzijn en welbevinden door ons – gedurende een korte periode – bewust te willen laten genieten en gelukkig te zijn. Het is, zo formuleert Herman Pleij het, maakbaar geluk op bestelling. Bijzonder is, dat ik binnen ‘maakbare geluk op bestelling’ gemerkt heb dat het mogelijk is om echt te genieten en geluksgevoel momenten te hebben. Misschien zelfs is het wel gemakkelijker dan in het ritme van het dagelijkse leven. Diezelfde ervaringen zullen de mensen in de super luxe Golden Eagle trein hebben.
Geluk is voor mij heel persoonlijk en intiem en gaat verder dan genieten. Het is een intieme, persoonlijke gevoelservaring, die je plotseling overkomt en die altijd snel weer verdwijnt. Terugdenkend aan onze vakantie is voor mij het mooiste geluksmoment geweest de vroege ochtend dat ik samen met mijn lief op een klein krukje voor onze ger zat. Midden in de uitgestrekte steppe van Mongolië werd ik overvallen door een diep gevoel van geluk. Het duurde kort, maar het klopte perfect. Ik voelde mij even in het paradijs op aarde.
Alles in China is groot, groter, grootst. Ooit stonden er langs de Chinese muur van ongeveer 9000 km zo’n 800.000 soldaten. De drie steden die we bezoeken op onze reis barsten uit hun voegen: Beijing heeft 22 miljoen inwoners, Hangzou 10 miljoen en Shanghai 24 miljoen! 
Het is heet, tussen de 35 en 40 graden met een hoog vochtigheidsgehalte in de lucht. We slenteren hele dagen door deze steden en kijken onze ogen uit. In Beijing wordt iedereen op belangrijke locaties en bij de ingangen van de metro streng gecontroleerd. We staan uren in lange rijen bij de Verboden Stad en later bij het Tiananmenplein oftewel het plein van de Hemels vrede, waar in 1989 tijdens een groot studentenprotest een student pal voor een tank blijft staan.
Het spannende van reizen in China is, dat je niets kan lezen. We zoeken leuke, orginele eet- en drinkgelegenheden en proberen dan met de vertaal-app op onze telefoon iets te bestellen. Dat is iedere keer een belevenis. De (vaak) jonge bediening rent op ons af en nog voordat we zitten staan ze met hun mobieltje klaar om ons te helpen. Ondanks dat ze tegenwoordig Engels leren op school, spreken ze het nauwelijks. In een restaurantje aan het meer in Hangzou komt na afloop een jonge vrouwelijke bediende naar mijn lief toe met een excuus boodschap handgeschreven op een servetje: ‘Respected lady, Hello! Because my English is so poor, cause your order to be affected. I’m so sorry. I give you my dim sum, I hope you are very happy. Welcome to Hang zhou!’ Ik denk niet dat ze het zelf heeft geschreven.
Waarschijnlijk voor veel geld kun je een trouwshoot doen, waarbij de pseudo bruid een prachtige rode jurk met een enorme sleep aan krijgt en de pseudo bruidegom een prachtig zwarte smoking. Tussen al die toeristen door laten zich daar tientallen koppels zeer serieus, in allerlei standjes fotograferen door een beroepsfotograaf. In deze enorme Chinese metropolen lijkt het leven maakbaar. Het is een plaatjeswereld, vol consumptiedrang, technologische hoogstandjes, maar ook met straatvegers en bewakers in elke straat. De enorme omvang en intensiteit van dit alles is fascinerend om te zien en mee te maken. Onze ervaringen in dit China staan in groot contrast met die in Mongolië. Bij de nomaden hebben we een totaal andere intensiteit van leven ervaren: de dagelijkse worsteling met de natuur, de harde werkelijkheid om te overleven en de noodzakelijke saamhorigheid. Een leven zonder enige luxe, uitgezonderd een mobieltje en een zonnepaneeltje.
Ons TME avontuur voelt als reizen op de Zijderoute. Het is redelijk basic qua comfort, maar zeer avontuurlijk en boeiend. Je stapt even uit je comfortzone en ervaart een beetje hoe medemensen ergens op onze wereld wezenlijk anders leven dan jijzelf. We hebben met volle teugen genoten van deze bijzondere reis. Na ruim 22 dagen vliegen we vanuit Shanghai via Moskou terug naar Amsterdam.
Vanuit Ulaanbator rijden we met de trein uren lang door de Gobi woestijn. Onderweg zien we zomaar een kudde wilde kamelen. Het uitzicht is zo fantastisch, dat we even de neiging op voelen komen spontaan te gaan dichten: ‘Woestijn, woestenij / Wijds en zijds / Einde-loos / in oneindigheid / Onwerkelijk mooi / ver-einde /.’ … Zoiets ja……
Ons hotel is gelegen in de oudste hutong (authentiek wijkje) van Beijing. Het is een wijk met heel veel kleine steegjes. Onze hutong stamt nog uit de tijd van Dhengis Khan. We komen er nauwelijks toeristen tegen. Wel ontmoeten we in ons hotelletje een Nederlandse familie met drie geadopteerde kinderen tussen de 15 en 19 jaar: een jongen uit Eritrea, een uit Pakistan en een meisje uit China. Nu de kinderen groot genoeg zijn willen zij weten wie hun biologische moeder is. De familie van de jongens hebben ze de afgelopen jaren gevonden. Dit jaar zijn ze op zoek naar de Chinese familie van de dochter. Toevallig (of niet ?) ontmoeten we later op de terugvlucht naar Amsterdam een ander gezin dat op zoek is gegaan naar de familie van hun adoptie zoon. Zij zijn er uiteindelijk in geslaagd via DNA familie te vinden. De moeder was helaas overleden.
Naast de oude toegangspoort tot de ommuurde hutong, is een gemeenschappelijk badhuis met douches en toiletten. De meeste huisjes hebben geen toilet en douche. Op de straathoek staan twee ijzeren kasten waar allerlei gereedschap in zit. Een mannetje zit daar op een stoel bij (of hij slaapt) en helpt indien nodig wijkbewoners met allerlei klusjes, bijvoorbeeld fiets repareren. Je mag ook zelf gereedschap lenen.
fulltime pensionado 