‘Ibiza, here we come!’ Mijn lief wordt vijfenzestig jaar en dat is een mooi moment om samen met de kinderen en kleindochter (bijna één jaar) het leven te vieren. Hoewel het niet haar officiële pensioenleeftijd is, blijft het een kroonjaar. Ibiza lijkt ons leuk omdat dit partyeiland vol bekende Nederlanders tot de verbeelding spreekt van onze kinderen, en voor ons is het even weer proeven van de hippietijd uit de jaren ’70. Dus stappen we voor een midweek vakantie in het vliegtuig.
Eerlijk gezegd vind ik vliegen niet prettig. Het is een open deur, maar zonder vliegtuig kun je niet gemakkelijk in korte tijd ergens naar het buitenland gaan. Daarbij komt dat er dagelijks vliegtickets aangeboden worden tegen absurd lage prijzen. Dat maakt het haalbaar om even tussendoor een vakantie te plannen. Enige wroeging is er vanwege het feit dat ik met vliegen een extra grote bijdrage lever aan de luchtvervuiling. Hoewel vliegen de meest veilige manier van reizen is, heb ik altijd een onveiliger gevoel bij vliegen dan bij autorijden. Nu ik in het vliegtuig naar Ibiza stap, schiet even de gedachte door mijn hoofd dat bij een vliegtuigcrash ons hele gezin van de aardbodem verdwenen zal zijn. Hoe bizar kan een familiereisje, waar je het leven viert, eindigen? Even vraag ik me af of er andere mensen in het vliegtuig zitten die ook zo denken? Natuurlijk zet ik deze gedachten snel van me af.
Ons zeer ruime appartement ligt pal aan de boulevard in Santa Eularia. De weersvoorspellingen vooraf zijn niet zo goed, maar in werkelijkheid hebben we een zonnige week met een klein beetje regen. De kinderen hebben pech dat net een week eerder alle clubs hun final party hebben gehad, dus zij moeten het doen met de posters van de clubs met bekende namen van de DJ’s als Martin Garrix, Afro Jack en Hardwell. Het is een swingend eilandje met een echte hippiemarkt en mooie strandjes en baaitjes. In één daarvan zien we een groep hippies samen eten, drinken, blowen én gedichten voorlezen.
’s Avonds zittend met z’n allen op een van de vele terrasjes, haal ik herinneringen op uit onze hippietijd. In de jaren ’70 ben ik een tijdje een van de discjockeys geweest bij Wampie Club Huissen. Ik draaide op de zaterdagavond voornamelijk top 40 singeltjes. De bezoekers kwamen overal vandaan. Buiten stonden dan auto’s, fietsen en allerlei soorten brommers: Zündapp’s , Kreidler’s , Puch’s en de Tomos. Wampie werd opgericht in 1966 door Wim Geene. In de deel van een oude boerderij had hij een dansvloer getimmerd, een bar en toiletten. De eerste jaren kwam de muziek uit een jukebox en het bier uit flesjes. Maar toen een keer de Arnhemse Storyville Jazzband optrad, kwamen er veel jongeren uit Arnhem mee, ik ook. Vanaf dat moment werd het er elk weekend druk. Wampie werd verbouwd, er kwam een biertap en een professionele draaitafel. Ik zag er toen uit als een hippie: lang krulhaar, sikkie, kleurige, alternatieve kleding. Ik had twee draaitafels tot mijn beschikking en stond op een verhoging meteen naast de dansvloer. Regelmatig traden er live bands op zoals Cuby and the Blizzards, Q’65, de Outsiders, de Bintangs en Rory Calagher. Het waren de rebelse flower power jaren, hippies, Woodstock, en ook de nozems.
En terwijl de zon in de zee zakt, vertelt paps verder……In 1972 tijdens het carnaval overdag in Wampie Huissen ontmoet ik voor het eerst mijn lief. Zij is samen met haar oudere zus, die ik ken uit het uitgaanscircuit. Nog diezelfde avond kom ik haar weer tegen op het grote carnavalsfeest in Musis Sacrum in Arnhem. Ik ben meteen tot over mijn oren verliefd….tot op de dag van vandaag.
We proosten op de jarige, op onze lieve kleindochter die één jaar wordt en op elkaar, dankbaar voor al het goeds in ons leven. We spreken af volgend voorjaar, als wij vijfenveertig jaar getrouwd zijn, nogmaals het leven te vieren met familie en vrienden.
Als cadeautje voor Moederdag en Vaderdag dit jaar krijgen wij van onze kinderen een kaartje voor de voorstelling Soldaat van Oranje. ‘Dat is goed om eens uit je comfortzone te komen’, wordt er lachend bij gezegd. Wij zijn namelijk geen liefhebbers van musicals. Wel gaan we met een vriendengroepje naar voorstellingen in de Rotterdamse schouwburg, de Doelen en het Nederlands danstheater Den Haag. Een filmpje pakken doen we (vaste prik) op het jaarlijkse filmfestival in Rotterdam en soms (te weinig) in Lantaarn/Venster op de Kop van Zuid. We hebben ook een museumjaarkaart waar we (on)regelmatig gebruik van maken. Kortom we pretenderen enigszins cultuurfreaks te zijn en daar passen musicals voor ons niet in. Ik denk dat de kinderen ons daarom een beetje snobby vinden……
We laten ons natuurlijk uitdagen door de kinderen en plannen ons uitje op 5 oktober. Afgelopen zaterdag is het dan zover. ’s Middags komt het eerste appje met smilies binnen: ‘Paps vanavond is de avond! Terug naar vroeger maar ook een stap vooruit naar iets wat buiten je comfortzone ligt. Na vanavond gaat er vast een wereld voor je open. Ben je je al mentaal aan het voorbereiden?’
Er zijn meer dan 2500 voorstellingen geweest en ook vanavond zit de zaal weer helemaal vol, ongelooflijk! De musical duurt inclusief pauze 3, 5 uur en eerlijk gezegd vind ik het geen lange zit, maar een verrassende ervaring, de moeite waard.
Ik ben fan van minister Sigrid Kaag. Haar Abel Herzberglezing van afgelopen zondag maakt indruk op mij. Bovenstaande citaten zijn uit mijn hart gegrepen! Dit is andere koek dan het platvloerse jij-bakken van enkele van onze parlementariërs tijdens de begrotingsdebatten in september. Mijn verlangen gaat uit naar politici die gelaagd denken, die denken in termen van samen-leven, die complexe zaken niet reduceren tot enkelvoudige fake-oplossingen. Ik ben meteen na de Tweede Wereldoorlog geboren en leef sindsdien in vrij en democratisch Nederland. Menselijke waardigheid en gelijkheid zijn de belangrijkste grondwaarden en dat wil ik graag zo houden voor mijn kinderen en kleinkind. Ik zie echter dat onze volksvertegenwoordigers en wij als burgers vaak onvoldoende verantwoordelijkheid nemen om elkaar in alle openheid en goed gefundeerd aan te spreken op deze waarden. We onderhouden daarmee onze democratische grondwaarden niet goed. En op zulke momenten krijgen populisten ruimte om bijvoorbeeld de onafhankelijke rechtstaat te politiseren, om angstgevoelens jegens medelanders en vluchtelingen aan te wakkeren, om weer muren te bouwen om iedere natie, om uit de EU te stappen….
Diezelfde vrijdagmiddag ga ik naar de tentoonstelling ‘Echt Rotterdams Erfgoed’ in het Museum Rotterdam. Vijfenvijftig ‘gewone’ Rotterdammers laten zien wat zij doen in en voor onze mooie multiculti stad. Onder het motto ‘Collect to Connect’ wordt elk van deze deelnemers gekoppeld aan een object uit de historische collectie van het museum. Rotterdammers zoals burgemeester Aboutaleb, dr. Mau de sambalman, Tuinmeester Gerrit van de Groene Groeiplekken, Krachtvrouwen Oude Westen, de Pauluskerk, Slagerij Schell ontmoetingsplek op de West Kruiskade, Winne de rapartiest en buurtbemiddelaar. Allemaal Rotterdammers die niet stil zijn, maar van zich laten horen en verantwoordelijkheid nemen voor samen-leven.
fulltime pensionado 