Het jaar 2020 zal ongetwijfeld in mijn persoonlijke levenscanon terechtkomen. Ongekend is de wereldwijde coronacrisis met haar extreme maatregelen ten aanzien van sociale contacten en ons economisch bestel. Dan de altijd ingrijpende gebeurtenis van een verhuizing, dit keer naar een appartement in dezelfde wijk. En in september verwacht ik voor de tweede keer opa te worden, onze tweede kleindochter.
Gemoedstoestand
Dat deze gebeurtenissen veel impact hebben op mijn dagelijkse leven en gemoedstoestand, merk ik pas echt nu ik enigszins bijgekomen ben van de verhuizing. Nu er op dat gebied rust is gekomen, ga ik meer nadenken over de huidige situatie. Ik merk dat ik meer en meer last begin te krijgen van het voorzichtig om moeten gaan met andere mensen en in het bijzonder mijn dierbaren. Ik voel een groot gemis aan persoonlijk contact, aan samen met dierbaren zijn en emoties delen, vooral fysiek.
Afgelopen zondag is onze lieve kleindochter na lange tijd even alleen bij ons geweest. Natuurlijk hebben we haar de laatste maanden regelmatig gezien, maar altijd op een afstandje en bij haar thuis. Dit keer is het een beetje zoals voor de coronacrisis, als ze elke donderdag bij ons is. We doen voorzichtig, maar er is fysiek contact en dat voelt fijn. Het voelt ook een beetje als ‘niet mogen’. Hoe gaat het straks als onze tweede kleindochter geboren wordt? Mogen we haar meteen vasthouden en knuffelen? Of moeten we afstand houden.
Ik weet uit ervaring dat terugkijken in mijn leven naar belangrijke momenten, deze nog eens in gedachten nemen, mij meestal positieve energie geven in het nu. Het is mijn persoonlijke levenscanon. Het helpt mij de huidige situatie niet al te somber in te zien en op ‘beter’ te hopen. Van sommige herinneringen word ik blij en gelukkig, andere roepen een gevoel van dankbaarheid op, weer andere bieden hoop.
Een deel van mijn persoonlijke canon
Jaarlijks ga ik één of twee keer naar het familiegraf op de begraafplaats Moscowa in Arnhem. Ik denk dan aan mijn vader, die veel te kort in mijn leven is geweest, hij overlijdt 15 juli 1961. Ik denk aan mijn oma’s en opa’s, die ik gekend heb, zij het niet zo lang. Ik droom nog regelmatig over mijn moeder die gelukkig veel ouder is geworden. Zo staande voor het familiegraf, voel ik altijd een grote dankbaarheid opkomen. Ik maak deel uit van een warme familie, die elkaar in voor- en tegenspoed weet te vinden.
Hoe heerlijk is het terug te denken aan februari 1972 als ik mijn lief ontmoet en tot over mijn oren verliefd word. Nog maar kortgeleden, 17 mei 2019, hebben we met onze kinderen, familie en vrienden ons 45 jaar getrouwd-zijn gevierd. Onbeschrijflijk is de geboorte van onze kinderen, februari 1984 en maart 1986 en vele jaren later oktober 2017 ons eerste kleinkind.
Zo zijn er ook gebeurtenissen ergens in de wereld en toch dichtbij, die grote indruk in mijn leven hebben gemaakt. Tijdens mijn kind-zijn hoor ik allerlei verhalen over de 2eW.O. over wat mijn ouders hebben meegemaakt. Hoewel ik vlak na de oorlog geboren ben, voel ik die in mijn lijf. Als mijn lief en ik een militaire coupe meemaken tijdens ons tweejarig verblijf in 1982 in Kenya, lijkt het alsof ik dit eerder heb meegemaakt. Heel vreemd is de ervaring van dat moment: ik blijf rustig en heb vertrouwen in de afloop.
Zo terugkijkend
Het belang van warme sociale contacten heb ik altijd benadrukt in mijn sociale netwerk, dichtbij en veraf. Ook heb ik getracht gebeurtenissen waar je boos of moedeloos van bent geworden, te plaatsen in het perspectief ‘altijd schijnt er licht achter de horizon.’
Ongelooflijk dankbaar ben ik, dat ik samen met mijn lief in de levensfase van mater en pater familias ben beland. Wat is er dan een mooier vooruitzicht om in september een nieuw leventje te verwelkomen! En coronacrisis of niet, we hebben er het volste vertrouwen in dat we ook onze tweede kleindochter met z’n allen een warm plekje op aarde kunnen en zullen geven.
Voor het eerst in mijn leven ben ik mij er van bewust tot een risicogroep te behoren. Dat de leeftijd van vierenzeventig jaar in coronatijd dieprood gekleurd is, wordt mij al maanden van alle kanten ingepeperd. Ik voel mij helemaal niet zo oud. Toch ontkom ik er niet aan dit keer. Qua gedrag ten aanzien van de coronamaatregelen reken ik mijzelf de eerste maanden tot de voorzichtigen. Ik mijd drukke plekken, hou de anderhalve meter afstand over het algemeen in acht en was regelmatig mijn handen. Sinds kort word ik soepeler, met name als het de kinderen, vrienden en ons kleinkind betreft. Zelfs hebben we al een keertje buiten op een klein terras een pizza gegeten, toevallig (of niet) in hetzelfde restaurant waar we als laatste voor de lockdown gegeten hadden.
Veel tijd voor bezinning tijdens de coronatijd is er nauwelijks nog geweest. Het opknappen van ons nieuwe appartement en de verhuizing heeft onze aandacht volledig gefocust. Het is verbazingwekkend hoeveel energie deze verhuisperiode heeft gevraagd. De afgelopen weken lig ik vaak uitgeteld om half tien al in bed, word om 6 uur wakker om weer volop in mijn hoofd met van alles en nog wat bezig te zijn. Nu we sinds twee weken verhuisd zijn, keert de rust weer terug. Om het populair te zeggen: het nieuwe normaal is begonnen.
Zowel mijn lief als ik verlangen vanaf de eerste dag in ons nieuwe appartement niet meer terug naar ons oude huis. We hebben daar met ontzettend veel plezier en fijn gewoond. Praktisch gezien betekent deze stap van een huis met drie verdiepingen naar een appartement, dat er weinig zorgen meer zijn over onderhoud. Dit gecombineerd met het feit dat we het helemaal naar eigen wens hebben opgeknapt en dat we blijven wonen in de wijk, maakt het extra aantrekkelijk. 
Eindelijk na twee maanden zit ik weer achter mijn computer om een blog te schrijven. Dat schrijven is een goede manier om mij te bezinnen, om te reflecteren op mijn dagelijkse leventje. Het grootste ongemak de laatste maanden is toch het sociale contact gebleken. Niet eerder heb ik (en met mij bijna de hele wereldbevolking) letterlijk aan den lijve ervaren dat we niet zozeer individu zijn, als wel sociale wezens. Andere mensen fysiek op afstand houden is extreem tegennatuurlijk. Ieder mens bestaat bij de gratie van de andere mens. Het is goed om dat weer eens in al je vezels in je lichaam te ervaren. 
Het kost moeite een nieuw blog te schrijven. Alle aandacht en energie wordt opgeëist door ons nieuwe appartement. Vanaf 1 mei is de aannemer daarin aan de slag gegaan. Pas in dit weekend merk ik dat de onrust in mijn lijf wat afneemt. Die onrust is feitelijk helemaal niet nodig, want alles wordt gedaan door de aannemer. Het is goed voorbereid en ik heb 100% vertrouwen in hem. Maar toch….. Verhuizen is een van de meest stressvolle gebeurtenissen, zeker bij het ouder worden. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het klopt. Aan het eind van de dag ben ik bekaf, terwijl ik geen fysieke arbeid hoef te verrichten.
De coronatijd waarin we zitten speelt een extra rol. Ik kan maar beperkt afleiding zoeken en energie bijtanken in mijn sociale netwerk, bij mijn kinderen en vrienden. Even een ander sfeertje opdoen op een terrasje met een lekker wijntje kan ook (nog) niet. Toch mag ik niet klagen en somberen, integendeel. Mijn inkomen valt niet weg, ik hoef niet bang te zijn voor mijn baan, ik ben gezond en mijn kinderen en andere directe naasten gaat het goed. Een voordeel is zelfs dat we in deze tijd van grote onzekerheid een mooie afleiding hebben met deze verhuisklus. De coronatijd zal voorlopig nog ons dagelijkse leven bepalen. Het nieuwe appartement is dan een mooi en concreet vooruitzicht.
Volgens planning gaan we eind juni verhuizen. Voordat alles dan op zijn plaats staat, zijn we een paar weken verder. En dan, als de RIVM richtlijnen het mogelijk maken (en onze portemonnee), willen we nog vakantie houden in eigen land. We gaan natuurlijk een bijdrage leveren aan het opkrikken van onze economie. Onze intentie is om een kleine rondreis te maken langs enkele van de hotels 
fulltime pensionado 