Hemelvaartdag 1955 om 5 uur ’s morgens opstaan, lunchpakketje maken, dan naar een verzameladres en vervolgens om half 6 als het net licht begint te worden met een vriendengroepje op de fiets. Dauwtrappen heet dat. Waar je heen fietst maakt niet zoveel uit. Vooral de eerste kilometers zijn indrukwekkend, omdat het nog erg stil is in de straten en op de wegen waar je fietst. Onderweg kom je steeds meer groepjes dauwtrappers tegen. Dauwtrappen geeft je als kind een speciaal gevoel van vrijheid en avontuur. Vreemd is dat je in die periode alles op de fietst doet, of liever gezegd, moet doen. Het is het vervoermiddel bij uitstek en feitelijk heb je als kind behoorlijk wat aversie tegen het fietsen. Zeker als je in Arnhem woont, want het is altijd bult op en af. Maar bij het dauwtrappen ervaar je dat allemaal anders. Tegen 10.00 uur is de magie van het dauwtrappen er een beetje af. Je bent moe gefietst, bent uitgekletst, hebt al tig keer een lekke band moeten repareren en je realiseert je dat je wel erg ver van je huis bent geraakt. Later, als ik ga dauwtrappen in mijn pubertijd komt er de spanning bij of je onderweg een groepje leuke meisjes tegenkomt. Die meisjes hebben soms hetzelfde doel, namelijk een groepje jongens ontmoeten en dat is spannend. Nu ruim 50 jaar later mag ik weer eens gaan dauwtrappen op Hemelvaartdag. Dit keer met mijn schoonfamilie, van wie ieder – op mijn geliefde na – gepensioneerd is. Dit keer is er geen sprake van gevoelens als ‘vrijheid en avontuur’ en ook niet van ‘spannend’, maar van het stereotiep ‘gezellig toch?’. Als een groep ouderen namelijk iets met elkaar doet, moet het vooral gezellig zijn, ongecompliceerd en niet al te uitdagend. Ook ouderen zelf beamen dit maar al te graag. Lees verder →