Voor de 68^ste keer ga ik dit jaar het kerstfeest vieren. Vanuit mijn katholieke achtergrond gebruik ik meestal het woord kerstmis. Het is een wereldwijd feest al eeuwen lang. Of het nou religieus is of een oerfeest, het is in ieder geval een moment waarop de mens zich bewust is van het licht en het leven. Ik ervaar het kerstfeest nu als een moment van bezinning op de aarde, hoe wij als mensen met elkaar de aarde bewonen. Het leven bestaat vaak uit grote tegenstellingen: vrede versus oorlog, samen-zijn versus eenzaamheid, liefde versus haat, hoop versus wanhoop. Kerst is gedurende mijn leven voor mij steeds meer het symbool geworden van ‘vrede op aarde’. Tegelijkertijd betekent dat ook dat anno 2014 er oorlogszuchtige mensen zijn, vol haatgevoelens, die niet alleen dreigen met dood en verderf, maar dit ook doen, waar ook ter wereld. Het is angstig om te beseffen dat dit feest van vrede en bezinning kan veranderen in een poel van kwaad en verderf. Ik ben er van overtuigd dat de meeste mensen vrede op aarde willen en die vrede willen voelen in hun hart. Tijdens kerst moet ik ook altijd denken aan al die mensen die zich extra eenzaam en ongelukkig voelen. Gelukkig vragen medemensen zich op hun beurt weer af of ze iets kunnen betekenen voor mensen die eenzaam zijn en nodigen een gast aan tafel uit bijvoorbeeld. Kerst is voor mij ook een beetje het feest van het sentiment, van het meisje met de zwavelstokken, van het onbevangen kind mogen zijn.  Lees verder →

In mijn zoektocht hoe ik als fulltime pensionado mijn dagelijkse leven wil invullen, gebruik ik graag mijn eigen levensverhaal als referentiekader. Het mooie van ouder worden is dat je in staat bent de rode draden in je leven te zien. Het kan helpen je identiteit te versterken. Herinneringen kunnen daarbij een bron van kracht zijn in moeilijke tijden, maar evenzeer een energiebron om je huidige keuzes nog beter te maken. Het kan houvast geven bij momenten van ‘zelfonderhoud’, zoals ik in mijn laatste blog beschreven heb. Soms helpt een spreekwoord, een stukje muziek of zelfs een irritant kwetterende medereiziger om een bepaalde herinnering op te roepen. Zo zit er afgelopen vrijdag in het vliegtuig dat ons terugbrengt van New York naar Amsterdam een luid sprekende, licht hysterische dame. Bij de terminal heeft deze dame al de nodige stampij gemaakt. Na drie uur wachten mogen we het vliegtuig in. Echter ook daar duurt het nog ruim een uur voordat we opstijgen. Het is midden in de nacht en de meeste mensen zijn moe en gaar van het lange wachten. Bijna iedereen wil lekker rustig proberen te gaan slapen, maar dat kunnen we wel vergeten voorlopig. De dame ‘in kwestie’, die vlak achter ons zit, heeft onafgebroken zeer luidruchtig contact met twee jonge mannen naast haar (uit de Achterhoek te horen aan hun accent). Ondanks voortdurend gesis van andere passagiers om zachter te praten, kwekt deze dame door. Ik hoor haar vertellen dat zij uit Arnhem komt, 51 jaar is, al lang geleden gescheiden: ‘Wat moet je met een vent, die houdt je alleen maar kort’  en ‘Mijn ex is al weer twee keer daarna gescheiden’ en ‘Ik ben nu mijn eigen baas’. Haar hele doopceel wordt toegelicht en dan hoor ik haar zeggen dat ze vroeger veel is wezen stappen op de Korenmarkt in Arnhem. Bij deze laatste zin droom ik (gelukkig) weg in mijn eigen verleden. Ik ben tenslotte een geboren en getogen Arnhemmer. Lees verder →

In de beginperiode van mijn directieschap van het zorgcentrum De Meerpaal, zitten mijn kinderen nog op de basisschool. Tussen de middag haal ik ze wel eens op om samen met mij op mijn kantoor te lunchen. Ik kan mij de reactie van enkele hoogbejaarde bewoners nog goed herinneren: ‘Geniet nu van je kinderen, want het is zo voorbij.’ Je denkt dan bij jezelf: ‘Ja, natuurlijk dat is logisch’ en je gaat over tot de orde van de dag. Nu moet ik er wel eens aan terugdenken en dan realiseer ik mij dat ik toch te weinig van mijn kinderen heb genoten. Als ouder met kleine kinderen zit je vaak net in een drukke baan, ben je op weg om carrière te maken. Ik lees op dit moment het boek over het leven van Herman Wijffels en ook voor hem gaat werk lange tijd voor het gezin. Er zijn maar weinig mensen die daar naderhand geen spijt van hebben. Oudere mensen hebben de neiging om jongeren tips te geven over het leven of te waarschuwen voor een misstap. Het hoort bij de dagelijkse sociale contacten, ook tussen mensen die elkaar niet goed kennen. Ik denk wel eens dat deze goedbedoelde adviezen steeds minder gegeven worden omdat onze samenleving zo sterk geïndividualiseerd is. De breed samengestelde sociale verbanden, waarbinnen ouderen als vanzelfsprekend de rol van ervaren, wijze man of vrouw invulde, zijn er niet meer. Ik betrap mijzelf erop dat ik als oudere wel de neiging voel af en toe een tip of advies over het leven te geven. Lees verder →