De meest inspirerende activiteit als fulltimepensionado is voor mij het lunchgesprek met vrienden of kennissen, één op één of met een groepje. De maandelijkse lunchgesprekken met mijn zeer muzikale vriend Koos hebben de laatste tijd vaak het brein als onderwerp. Meestal is de aanleiding een van de vele heftige gebeurtenissen in de wereld. Mijn vriend is een absolute fan van de theorie van het evolutionaire brein. Daar ligt de bron van alles wat we doen, dus ook van goed en kwaad. Het brein kan verdeeld worden in drie evolutionair ontwikkelde delen: de nog jonge neocortex waarmee we bewust en rationeel redeneren, het oudere zoogdierenbrein waar onze emoties, onze persoonlijkheid en een deel van het geheugen zit, en het oudste deel, het reptielenbrein, waar onze overlevingsdrang in zit. Volgens onderzoekers levert het nog jonge neocortex brein weliswaar grote denkkracht, maar het legt het heel vaak af tegen de oudere lagen. Het reptielenbrein maakt dat de ene treinpassagier bij het zien van een gewapende man in de Thalys onder de stoel duikt en een ander zich zonder na te denken op de man stort. Pas daarna kijken deze paasagiers hoe ze zich er verder uit redden. Zo met elkaar praten over de werking van ons brein doen we, naar mijn idee, per definitie in onze neocortex. Feitelijk zijn we in dat deel van de hersenen aan het denken over goed en kwaad, en dan vooral de mogelijkheid er tussen te kunnen kiezen. Maar, kunnen we in nood überhaupt bewuste keuzes maken, als ons zoogdieren- en reptielenbrein veel sterker zijn? Enigszins fatalistisch denk ik dan, dat gezien het tempo van de evolutie, ik er van mag uitgaan dat er in mijn korte leventje nauwelijks iets verandert en dat het ultieme kwaad ongrijpbaar blijft…. Tenzij we in staat zijn om neurochirurgisch op de juiste plek(ken) in te grijpen en daar elektrodes plaatsen die van buitenaf de juiste stimulus respons kunnen bepalen.  Lees verder →

Je zou zeggen: ‘Hoe ouder, hoe rustiger’. Voor mij geldt dat hoofdzakelijk op fysiek vlak, maar zeker niet op hoe ik mijn dagelijkse leven ervaar en invul. Ik kan me nog steeds over allerlei dagelijkse en niet dagelijkse dingen of gebeurtenissen druk maken. Aan sommige discussies kan ik mij helemaal laven, hetgeen regelmatig leidt tot enige irritatie bij gesprekspartners. Ik kan mij omgekeerd evenredig irriteren aan meningen van anderen. Het verschil met vroeger is, dat ik me bewust ben van de reacties die ik oproep vice versa en dat ik er iets aan probeer te doen. Maar eerlijk gezegd, dat blijft lastig en sommige discussies lijken wel een Babylonische spraakverwarring. Het blijft een punt van aandacht, om te proberen mijn wijze van communicatie te verbeteren. Datzelfde geldt voor mijn neiging tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Ik ben nooit iemand van de regels geweest en dat wil ik ook niet worden. Overal waar regels de boventoon voeren, gaat er binnenin mij iets opborrelen. Lees verder →

Het schrijven van het blog is dit keer een extra pittige opgave. Ik ben al vier ochtenden bezig, maar vind niet het juiste onderwerp. Mijn gedachten worden op dit moment volledig gestuurd en bepaald door mijn tijdelijke inzet in de Pauluskerk. Het is een pittige job, die veel energie van de geest vraagt. Kennelijk is de spankracht van mijn geest even onvoldoende om er ook nog een blog naast te schrijven. Dat is misschien wel een van de lastige dingen bij ouder worden: mijn talent van multi-tasken, dat ik vroeger had, neemt af. Ik merk dat ik mij op minder zaken tegelijk kan richten. Toch ga ik vanmorgen een definitieve poging doen dit blog te schrijven, want zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik denk dat ‘weer even werken als fulltimepensionado’ een interessante ervaring is om te bekijken vanuit mijn hoofdrol ‘mens zijn’.  Lees verder →