Het valt ook deze vakantie aan de Spaanse kust weer meteen op: ik zie heel veel oude mensen op straat evenals jonge en oudere gehandicapten. Dagelijks bewegen velen van hen zich schuifelend voort richting buurtsuper en café. De een lopend achter een klein boodschappenkarretje dat tevens dienst doet als rollater, de ander hangend aan de arm van een jongere vrouw of weer een ander hangend in een te grote rolstoel. Op het hoekje bij de buurtsuper is natuurlijk een café met terras. Ons vakantie appartement is in deze levendige buurt en elke dag ontbijten wij op dit terrasje met een croissantje en koffie en thee. Alle zeven dagen van de week speelt zich daar voor onze ogen hetzelfde ritueel af. Aan de ene kant van het terras gaat een groepje oude vrouwen zitten en aan de andere kant een groepje oude mannen. Wat opvalt is, dat de vrouwen alleen maar met elkaar kletsen. De mannen doen een gezamenlijk spelletje, waarbij overigens veel gelachen en gekletst wordt. Regelmatig komt er bij het vrouwengroepje iemand langs schuifelen, die even blijft praten. De hele buurt, inclusief de bedelaar, zie je dagelijks voorbij komen. Regelmatig schuift een groepje mensen met aktemappen onder hun arm aan een tafeltje om daar even iets te drinken en te bespreken. Verder loopt er voortdurend iemand voorbij die iets af te leveren heeft bij de buurtsuper. Op de korte route van ons appartement naar dit terrasje worden veel honden uitgelaten op de kleine plantsoenen waar overal op de vele bankjes altijd wel een paar mensen met elkaar zitten te praten…..kortom een zichtbaar levendige buurt. Lees verder →

Mijn dochter is op huizenjacht en vraagt mij zaterdag mee te gaan. Wij hebben eerder al in huizen rondgekeken met een makelaar erbij. Je loopt dan in een bewoond huis, kijkt in woonkamers, keukens, slaapkamers, badkamers, doet kastdeuren open en kijkt naar foto’s en boeken. Zowel mijn dochter als ik voelen ons een beetje voyeurs als we zo in andermans persoonlijke leefsfeer rondstruinen. Dit keer is het Open Huizen dag en krijgen we in twee huizen een rondleiding van de bewoner zelf en dat voelt meteen anders. Je merkt aan de bewoner dat hij het ook spannend vindt om vreemde mensen in zijn huis rond te laten lopen, dus loopt hij eerst zelf mee en vraagt dan of we nog even op eigen houtje rond willen kijken. Voor dat hij een kastdeur opentrekt, verontschuldigt hij zich voor de rommel. Ook geeft hij af en toe een achterliggende verklaring op een vraag van ons of op een feitelijke situatie. Natuurlijk gaat het qua contact niet diep, maar er ontstaat meer vertrouwelijkheid in deze korte ontmoeting. Zowel mijn dochter als ik, vinden dit een stuk prettiger huizen bekijken dan met een makelaar.

De afgelopen week heb ik een aantal ontmoetingen mee mogen maken (wel van heel andere orde overigens) waarvan je kan zeggen dat die zeer vertrouwelijk en intiem waren. Van die momenten waarin je elkaar in gesprekken heel persoonlijk meemaakt, waar je zomaar even in iemands meest persoonlijke leefgebied mag binnenkijken. Je deelt dan echte vertrouwelijkheid.

Lees verder →