In mijn zoektocht hoe ik als fulltime pensionado mijn dagelijkse leven wil invullen, gebruik ik graag mijn eigen levensverhaal als referentiekader. Het mooie van ouder worden is dat je in staat bent de rode draden in je leven te zien. Het kan helpen je identiteit te versterken. Herinneringen kunnen daarbij een bron van kracht zijn in moeilijke tijden, maar evenzeer een energiebron om je huidige keuzes nog beter te maken. Het kan houvast geven bij momenten van ‘zelfonderhoud’, zoals ik in mijn laatste blog beschreven heb. Soms helpt een spreekwoord, een stukje muziek of zelfs een irritant kwetterende medereiziger om een bepaalde herinnering op te roepen. Zo zit er afgelopen vrijdag in het vliegtuig dat ons terugbrengt van New York naar Amsterdam een luid sprekende, licht hysterische dame. Bij de terminal heeft deze dame al de nodige stampij gemaakt. Na drie uur wachten mogen we het vliegtuig in. Echter ook daar duurt het nog ruim een uur voordat we opstijgen. Het is midden in de nacht en de meeste mensen zijn moe en gaar van het lange wachten. Bijna iedereen wil lekker rustig proberen te gaan slapen, maar dat kunnen we wel vergeten voorlopig. De dame ‘in kwestie’, die vlak achter ons zit, heeft onafgebroken zeer luidruchtig contact met twee jonge mannen naast haar (uit de Achterhoek te horen aan hun accent). Ondanks voortdurend gesis van andere passagiers om zachter te praten, kwekt deze dame door. Ik hoor haar vertellen dat zij uit Arnhem komt, 51 jaar is, al lang geleden gescheiden: ‘Wat moet je met een vent, die houdt je alleen maar kort’  en ‘Mijn ex is al weer twee keer daarna gescheiden’ en ‘Ik ben nu mijn eigen baas’. Haar hele doopceel wordt toegelicht en dan hoor ik haar zeggen dat ze vroeger veel is wezen stappen op de Korenmarkt in Arnhem. Bij deze laatste zin droom ik (gelukkig) weg in mijn eigen verleden. Ik ben tenslotte een geboren en getogen Arnhemmer. Lees verder →

In de beginperiode van mijn directieschap van het zorgcentrum De Meerpaal, zitten mijn kinderen nog op de basisschool. Tussen de middag haal ik ze wel eens op om samen met mij op mijn kantoor te lunchen. Ik kan mij de reactie van enkele hoogbejaarde bewoners nog goed herinneren: ‘Geniet nu van je kinderen, want het is zo voorbij.’ Je denkt dan bij jezelf: ‘Ja, natuurlijk dat is logisch’ en je gaat over tot de orde van de dag. Nu moet ik er wel eens aan terugdenken en dan realiseer ik mij dat ik toch te weinig van mijn kinderen heb genoten. Als ouder met kleine kinderen zit je vaak net in een drukke baan, ben je op weg om carrière te maken. Ik lees op dit moment het boek over het leven van Herman Wijffels en ook voor hem gaat werk lange tijd voor het gezin. Er zijn maar weinig mensen die daar naderhand geen spijt van hebben. Oudere mensen hebben de neiging om jongeren tips te geven over het leven of te waarschuwen voor een misstap. Het hoort bij de dagelijkse sociale contacten, ook tussen mensen die elkaar niet goed kennen. Ik denk wel eens dat deze goedbedoelde adviezen steeds minder gegeven worden omdat onze samenleving zo sterk geïndividualiseerd is. De breed samengestelde sociale verbanden, waarbinnen ouderen als vanzelfsprekend de rol van ervaren, wijze man of vrouw invulde, zijn er niet meer. Ik betrap mijzelf erop dat ik als oudere wel de neiging voel af en toe een tip of advies over het leven te geven. Lees verder →

Het valt ook deze vakantie aan de Spaanse kust weer meteen op: ik zie heel veel oude mensen op straat evenals jonge en oudere gehandicapten. Dagelijks bewegen velen van hen zich schuifelend voort richting buurtsuper en café. De een lopend achter een klein boodschappenkarretje dat tevens dienst doet als rollater, de ander hangend aan de arm van een jongere vrouw of weer een ander hangend in een te grote rolstoel. Op het hoekje bij de buurtsuper is natuurlijk een café met terras. Ons vakantie appartement is in deze levendige buurt en elke dag ontbijten wij op dit terrasje met een croissantje en koffie en thee. Alle zeven dagen van de week speelt zich daar voor onze ogen hetzelfde ritueel af. Aan de ene kant van het terras gaat een groepje oude vrouwen zitten en aan de andere kant een groepje oude mannen. Wat opvalt is, dat de vrouwen alleen maar met elkaar kletsen. De mannen doen een gezamenlijk spelletje, waarbij overigens veel gelachen en gekletst wordt. Regelmatig komt er bij het vrouwengroepje iemand langs schuifelen, die even blijft praten. De hele buurt, inclusief de bedelaar, zie je dagelijks voorbij komen. Regelmatig schuift een groepje mensen met aktemappen onder hun arm aan een tafeltje om daar even iets te drinken en te bespreken. Verder loopt er voortdurend iemand voorbij die iets af te leveren heeft bij de buurtsuper. Op de korte route van ons appartement naar dit terrasje worden veel honden uitgelaten op de kleine plantsoenen waar overal op de vele bankjes altijd wel een paar mensen met elkaar zitten te praten…..kortom een zichtbaar levendige buurt. Lees verder →