Je zou zeggen: ‘Hoe ouder, hoe rustiger’. Voor mij geldt dat hoofdzakelijk op fysiek vlak, maar zeker niet op hoe ik mijn dagelijkse leven ervaar en invul. Ik kan me nog steeds over allerlei dagelijkse en niet dagelijkse dingen of gebeurtenissen druk maken. Aan sommige discussies kan ik mij helemaal laven, hetgeen regelmatig leidt tot enige irritatie bij gesprekspartners. Ik kan mij omgekeerd evenredig irriteren aan meningen van anderen. Het verschil met vroeger is, dat ik me bewust ben van de reacties die ik oproep vice versa en dat ik er iets aan probeer te doen. Maar eerlijk gezegd, dat blijft lastig en sommige discussies lijken wel een Babylonische spraakverwarring. Het blijft een punt van aandacht, om te proberen mijn wijze van communicatie te verbeteren. Datzelfde geldt voor mijn neiging tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Ik ben nooit iemand van de regels geweest en dat wil ik ook niet worden. Overal waar regels de boventoon voeren, gaat er binnenin mij iets opborrelen. Lees verder →

Het schrijven van het blog is dit keer een extra pittige opgave. Ik ben al vier ochtenden bezig, maar vind niet het juiste onderwerp. Mijn gedachten worden op dit moment volledig gestuurd en bepaald door mijn tijdelijke inzet in de Pauluskerk. Het is een pittige job, die veel energie van de geest vraagt. Kennelijk is de spankracht van mijn geest even onvoldoende om er ook nog een blog naast te schrijven. Dat is misschien wel een van de lastige dingen bij ouder worden: mijn talent van multi-tasken, dat ik vroeger had, neemt af. Ik merk dat ik mij op minder zaken tegelijk kan richten. Toch ga ik vanmorgen een definitieve poging doen dit blog te schrijven, want zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik denk dat ‘weer even werken als fulltimepensionado’ een interessante ervaring is om te bekijken vanuit mijn hoofdrol ‘mens zijn’.  Lees verder →

Voor de 68^ste keer ga ik dit jaar het kerstfeest vieren. Vanuit mijn katholieke achtergrond gebruik ik meestal het woord kerstmis. Het is een wereldwijd feest al eeuwen lang. Of het nou religieus is of een oerfeest, het is in ieder geval een moment waarop de mens zich bewust is van het licht en het leven. Ik ervaar het kerstfeest nu als een moment van bezinning op de aarde, hoe wij als mensen met elkaar de aarde bewonen. Het leven bestaat vaak uit grote tegenstellingen: vrede versus oorlog, samen-zijn versus eenzaamheid, liefde versus haat, hoop versus wanhoop. Kerst is gedurende mijn leven voor mij steeds meer het symbool geworden van ‘vrede op aarde’. Tegelijkertijd betekent dat ook dat anno 2014 er oorlogszuchtige mensen zijn, vol haatgevoelens, die niet alleen dreigen met dood en verderf, maar dit ook doen, waar ook ter wereld. Het is angstig om te beseffen dat dit feest van vrede en bezinning kan veranderen in een poel van kwaad en verderf. Ik ben er van overtuigd dat de meeste mensen vrede op aarde willen en die vrede willen voelen in hun hart. Tijdens kerst moet ik ook altijd denken aan al die mensen die zich extra eenzaam en ongelukkig voelen. Gelukkig vragen medemensen zich op hun beurt weer af of ze iets kunnen betekenen voor mensen die eenzaam zijn en nodigen een gast aan tafel uit bijvoorbeeld. Kerst is voor mij ook een beetje het feest van het sentiment, van het meisje met de zwavelstokken, van het onbevangen kind mogen zijn.  Lees verder →