De levensfase waarin ik nu vertoef is er een met een totaal ander perspectief op de toekomst dan alle vorige levensfasen. Soms wordt dat ineens heel duidelijk, zoals afgelopen week als er een brief van onze hypotheekverstrekker op de deurmat valt. We krijgen een aanbod voor verlenging van de hypotheek op ons huis. Tien jaar geleden toen wij dit prachtige huis in Rotterdam kochten, had ik zelf niet gedacht aan het feit dat ik straks aan het eind van de dertig jarige hypothecaire lening achtentachtig jaar zou zijn. Een leeftijd overigens die ik hoogstwaarschijnlijk niet eens ga bereiken. Maar nu tien jaar later dringt zich dat gegeven meteen op en speelt prominent een rol in onze gesprekken over deze hypotheekverlenging. Het is een confrontatie met de eindigheid van je bestaan. En of mijn lief en ik het nou leuk vinden of niet, we moeten er zo nuchter mogelijk over nadenken. Het heeft totaal geen zin om over onze eindigheid te gaan tobben. We moeten simpelweg een beslissing nemen, waar we allebei vrede mee hebt en waar we volledig achterstaan. De pas overleden Denker des Vaderlands René Gudde heeft in zijn toegepaste filosofie wel eens gepleit voor een efficiënte manier van tobben: ‘Wie het vraag- en antwoordspel niet beheerst, is gedoemd om als een kip zonder kop rond te rennen of als een kip zonder kop voor altijd te blijven piekeren.’ Een goede raad, zou ik zeggen, dus zo gezegd, zo gedaan!  Lees verder →

Op dit moment leven er in Nederland 2093 honderdjarigen, bijna twee keer zoveel als begin deze eeuw. En de komende 15 jaar gaat dit aantal wederom verdubbelen! Het dagblad Trouw doet er in een artikel vorige week uitgebreid verslag van. Al lezende vraag ik me af of zo oud worden nu een zegen is of een drama. Tijdens mijn studie (in 1994) zijn er nauwelijks 100 jarigen, toch heb ik toen een 105-jarige kunnen interviewen. Bijna vanzelfsprekend is het een vrouw, want vrouwen worden nog steeds ouder dan mannen. Het is interessant deze opdracht nog eens terug te lezen. Lees verder →

Regelmatig krijg ik als reactie op mijn blog te horen dat ik de ouderdom enigszins tobberig benader en dat ik het ouder worden zo sterk benadruk. Kort geleden schrijft iemand: ‘Het is wat mij betreft niet zo goed om je teveel te focussen op het ouder worden en de gevolgen daarvan. Mijn motto als 71 jarige? Pluk de dag, morgen kan het anders zijn.’ Het valt mij op, nu ik zelf ouder word, dat de wens om te leven naar de spreuk ‘Pluk de dag’ groter wordt. Natuurlijk heeft dat met de levensfase zelf te maken, tenslotte komt de eindigheid van het leven steeds dichterbij. En omdat je pensionado bent, mag je je ook zo opstellen. Pluk de dag heeft iets frivools, iets onbekommerds. Je krijgt er wel energie van. Genieten van het moment zelf, gaat bij mij lang niet altijd vanzelf. Ik heb nu eenmaal een beetje tobberige inslag en daarom moet ik er soms moeite voor doen. Het valt me op dat je niet zo snel tegen een jonge student zal zeggen ‘Pluk de dag’. Meestal wordt het gezegd tegen ouderen of tegen mensen die veel ellende meegemaakt hebben en daardoor moeizaam in het leven staan. Lees verder →