Veel sprookjes eindigen met de zin ‘En ze leefden nog lang en gelukkig’. Sprookjes gaan vooral over jeugd en eeuwige gelukzaligheid, over jonge mensen, die nog een lang leven voor de boeg hebben. Als er een ouder iemand in voorkomt is het een gemene stiefmoeder of een oude tovenaar. Niemand vraagt zich af: ‘En wat gebeurt er verder in het sprookje als de prins en de prinses zelf kinderen krijgen en een kroon van grijze haren dragen?’ Sprookjes laten iets van het menselijke leven zien in tijdloze beelden. Je wordt gewaarschuwd voor moeilijkheden of gevaren, denk maar aan Roodkapje. Maar ook worden er beloften en mogelijkheden in het vooruitzicht gesteld, als je allerlei beproevingen weet te doorstaan. Ik moet aan sprookjes denken, omdat ik al een paar dagen een vervelend gevoel in mijn lijf heb; een gevoel van ‘hoezo en ze leefden nog lang en gelukkig?’ Lees verder →

Uit onderzoek weten we dat de kans groot is dat het vermogen tot aanpassen aan veranderingen in werk en leven afneemt met de jaren. Veel vijftigers en zestigers hebben daar last van in hun werk en veel vijfenzestigplussers in het leven algemeen. Toch is het niet gezegd dat bij alle ouderen de mentale veerkracht minder wordt. ‘Oefening baart kunst’ is daarom een van mijn motto’s en ik probeer als fulltime pensionado op allerlei manieren de veerkracht te behouden. Voor mij is belangrijk daarbij de logica van mijn gevoel én accepteren dat de wereld om mij heen blijft veranderen en dat het steeds sneller gaat. Ik kan geïnspireerd worden door oudere mensen, die goed met hun tijd mee kunnen gaan. Ik weet dat als ik mijn veerkracht niet meer heb, dat angst voor het onbekende gaat overheersen en dat ik mij dan ga terugtrekken achter de geraniums.  Lees verder →

‘Blijf cool zegt Arie die alles behalve klinkt’. Deze tekst staat op de tekening van Herman Brood, die mooi ingelijst in mijn kantoortje aan de muur hangt. Dit kunstwerk, gemaakt in de traditie van Cobra, heb ik in 1999 bij mijn afscheid als directeur van een zorginstelling gekregen. De afbeelding is typisch Brood krabbelwerk. Hij heeft twee mensen getekend dicht naast elkaar, die samen een grote spiegel voor hun lichaam houden. Of het kan enkel het raamwerk zijn. Het is alsof Brood zichzelf samen met een zekere Arie heeft geportretteerd. Misschien is hij het zelf wel, zoiets als een gespleten persoonlijkheid. Hij tekent een ‘selfie’ in een fotolijstje. Ik kijk er heel vaak naar, maar het meest intrigeert mij de tekst ‘Blijf cool zegt Arie die alles behalve klinkt’. In deze zin voel ik mij als gepensioneerde babyboomer aangesproken, want soms wil ik graag als een coole oudere in het leven staan, maar of het goed klinkt? Lees verder →