Kijk ik naar het schilderij kinderspelen van Pieter Bruegel uit 1560 dan zie ik kinderen als volwassenen in zakformaat. Het leven in die periode in Nederland is simpelweg een kwestie van zo snel mogelijk volwassen zijn en zo gauw je oud bent, doodgaan om in het hiernamaals gelukkig te zijn. Anno 2015 nemen we de tijd voor de verschillende periodes in ons leven en heeft elke generatie zo haar eigen uitstraling. Het leven zelf staat centraal. En dat heeft weer tot effect dat we nu in de tijd van het individualisme zitten. Ondanks dat individualisme verbaast het mij wel eens dat er steeds meer stereotiep groepsgedrag en uitstraling is. Ik zie dat bij jong en oud. Bij jongeren noemen we stereotiepen meestal hypes. Zo draagt iedere brugklasser ineens een rugzak, loopt een hele klas met dezelfde sneakers, of zie je overal ineens de grote koptelefoons op kortgeknipte hoofden. De uitslagen van de schoolexamens zijn er en overal zie je de Nederlandse vlag met schooltas aan de gevels hangen. Hele hordes jongeren sluiten hun schoolperiode vervolgens af met een weekje vakantie op Ibiza. De lenteperiode is nog niet begonnen of de eerste Rijncruiseschepen vol bejaarden varen Rotterdam binnen. Ik heb wel eens de idee dat hoe meer individualisme hoe meer stereotiepen er opduiken. Misschien valt het dan extra op? We hebben kennelijk de behoefte om toch ergens bij te horen en dat op de een of andere manier samen met gelijkgezinden zichtbaar te maken.  Lees verder →

Als kind ben ik door mijn ouders opgevoed vanuit het principe rust, reinheid en regelmaat. Zeker is ook dat mijn lieve moedertje ons heeft opgevoed vanuit haar eigen gevoel. Of zoals de beroemde dr. Spock in die tijd bepleit: ‘Moeders weten meer dan ze maar denken te weten’. Ik kan mij nog goed herinneren dat de reinheid in ons gezin erg werd beïnvloed door de ziekte van mijn vader, die tuberculose had. Hoewel het geen besmettelijke variant was, moest mijn moeder het enige toilet en wastafel in het grote huis dagelijks verschillende malen schoonmaken en ontsmetten met lisol. Deze zeer penetrante geur zal ik nooit meer kwijtraken. Het principe van de drie R’s is tijdens mijn leven altijd aanwezig geweest, niet altijd even sterk. Echter, sinds ik fulltimepensionado ben, duiken deze drie R’s weer prominent op. Elke dag sta ik vroeg op en ga ik eerst anderhalf uur werken aan mijn blog. Daarna doe ik elke ochtend een serietje rek- en strekoefeningen. Alleen op zondagmorgen gun ik het mijzelf deze oefeningen niet te doen, als een beloning. Mijzelf observerend tijdens deze ochtendgymnastiek, denk ik wel eens: ‘Het ziet er allemaal niet erg strak uit.’ Tegelijkertijd irriteert het mij dat die gedachte van jong willen blijven en een strak lijf willen hebben, in mijn hoofd opkomt. Lees verder →

Mijn zwager adviseert mij om in de volgende honderd blogs te trachten over mijn eigen schaduw heen te stappen en de tobberigheid in de tobbe te laten en de geest wat meer uit de fles te laten komen. ‘Het is een feest om ouder te worden; het is een feest om opa en oma te zijn; het is een feest om nog een lief te hebben en lief te hebben, het is een feest om te kunnen schrijven; lezen, volkstuinder te zijn, broers te hebben en zussen. Dus schrijf meer over het vieren van het leven dan op het ongewenst wachten op het einde.’ Een wijze raad van mijn zwager, en die raad neem ik graag ter harte. Ik weet dat ik de neiging heb om te tobben en dat uit zich dan bij uitstek tijdens het schrijven van een blog. Het is een soort uitlaatklep. Maar ik vind zelf ook dat het een keertje moet stoppen en als ik zelf altijd predik dat je nooit te oud bent om te leren, moet ik de daad bij het woord voegen. Het is tijd om te proberen het schrijfroer om te gooien…. of tenminste een beetje! Lees verder →