‘En hij miekte me toch een schuuver,’ is een van die anekdotes die mijn lieve moedertje altijd met een stralende lach vertelde op familiefeestjes. Deze, op z’n plat Arnhems uitgesproken kreet is van mijn opa. Na het overlijden van oma in 1957 komt hij bij ons in huis wonen. Vanwege zijn komst verhuis ik weer naar een slaapplek op zolder. Op een vroege ochtend glijd ik uit op de steile zoldertrap, donder met luid geraas naar beneden en knal tegen de deur die pal onder de laatste trede zit. Als na enige seconden de deur opengaat, staat daar opa in zijn lange Jäger onderbroek en spreekt hij deze gedenkwaardige woorden. Gelukkig is dit goed afgelopen. Ik moet hieraan aan denken als ik vorige week in alle vroegte ineens weer van de trap afduvel en moederziel alleen onder aan de trap lig bij te komen van de schrik. De schade blijkt ook dit keer mee te vallen. Natuurlijk vervloek ik op dat moment die trap en mijn eigen onachtzaamheid. De traptreden zijn een beetje smal en ze lopen in een bocht. Ik moet gewoon goed opletten dat ik mijn voeten aan de brede zijde van de traptreden zet. Als ik dit verhaal zou vertellen in kringen van oudere mensen, hoor ik het sommigen al zeggen: ‘Waarom verhuis je niet naar een seniorenwoning, alles gelijkvloers en helemaal ingericht op ouder worden?’ Lees verder →

Waarom heb ik zo’n sterke behoefte om vakantie te gaan vieren in verre landen als Indonesië, Cuba, Vietnam, Cambodja en Laos? Juist deze landen staan vanaf mijn jonge jaren op mijn netvlies vanwege onderdrukking, oorlog en geweld. Nu daar vrede is, trekken die landen als vakantieland. Ik ben benieuwd hoe het daar is. Het heeft ook te maken met terugkijken en vervolgens indrukken uit het verleden verwerken. Dat gedrag is typisch voor pensionado’s, zoals ik, die in de levensfase zitten dat er meer tijd achter je ligt dan voor je. Als ik dan terugblik in mijn relatief korte leventje schrik ik behoorlijk van de grote lijst van landen en gebieden waar allerlei oorlogsconflicten zijn en worden uitgevochten. Om er slechts een paar te noemen: de 2e Wereld Oorlog, de Indonesische onafhankelijkheidsooorlog, de Koude Oorlog, de Vietnam oorlog, de Balkan oorlog, de Golfoorlog en de Irakese oorlog. En op dit moment woedt er een oorlog in Syrië en tegen het IS terrorisme. Om die oorlogsellende te kunnen ‘consumeren’ lijkt het wel alsof ik de oude ellende uit mijn jonge jaren eerst een plek moet geven. Door er nu op vakantie te gaan, zie je dat mensen weer gewoon bezig zijn iets van hun dagelijks leven te maken. Misschien geeft dat enige rust in mijn hoofd?  Lees verder →

Dit jaar ben ik maar liefst drie dagen jarig geweest. Eigenlijk wil ik mijn 69ste verjaardag welke op maandag valt niet echt vieren. Zo van, dat doe ik volgend jaar wel uitgebreid als ik zeventig mag worden. Ik ben overigens niet zo van de grootse verjaardagsfeesten. Ik kies liever voor kleine groepjes waardoor het contact tussen mensen wat persoonlijker kan zijn. Min of meer bij toeval kunnen bijna al mijn broers, zwagers en (schoon)zussen dit keer op zondag en de kans om elkaar weer eens ‘en petit comité’ te zien en te spreken is te mooi om voorbij te laten gaan. Toen dacht ik, dan is het ook wel leuk om enkele vrienden uit te nodigen op de zaterdag. Inclusief de maandag zelf heb ik er dus voor gekozen 3 dagen jarig te zijn en niet eens op een bijzondere verjaardag. Bij 50 jaar bijvoorbeeld wordt iemand toch geacht te zijn gaan behoren bij de grijze en hopelijk wijze Abrahams en Sarahs. Dat wijze houdt in dat je van het leven tot dan hebt geleerd, dat je dat in redelijke mate bewust bent en het deelt met anderen. In de rubriek Levenslessen van Trouw zegt de 91 jarige Paul de Blot, pastor en hoogleraar: ‘Het hele leven is één groot bewustwordingsproces. We evolueren van bewust worden naar bewust zijn. In dat proces kunnen we kiezen of iets nut heeft of onzin is. Bij keuzes duik ik er altijd in.’ Deze man geboren en opgegroeid in Indonesië heeft een adembenemende levensloop. Gevochten bij de commandotroepen van het KNIL, vijf jaar in een concentratiekamp gezeten, inclusief de dodencel, jezuïet geworden, naar Nederland gekomen en uiteindelijk op zijn tachtigste hoogleraar Business Spiritualiteit op Nyenrode en pastor. Nog steeds volop actief op zijn 91ste! In vakantie gelooft hij niet, want hij heeft elke dag plezier. Een van zijn wijze levenslessen is: ‘Ik ben onderdeel van een groter geheel. Ik kijk elke morgen opnieuw wat wordt aangeboden. Dan maak ik een keuze: is dit iets waardoor het geheel beter wordt of moet het anders? Ik hou vast tot er iets beters voorbijkomt.’ Lees verder →