Dit jaar ben ik maar liefst drie dagen jarig geweest. Eigenlijk wil ik mijn 69ste verjaardag welke op maandag valt niet echt vieren. Zo van, dat doe ik volgend jaar wel uitgebreid als ik zeventig mag worden. Ik ben overigens niet zo van de grootse verjaardagsfeesten. Ik kies liever voor kleine groepjes waardoor het contact tussen mensen wat persoonlijker kan zijn. Min of meer bij toeval kunnen bijna al mijn broers, zwagers en (schoon)zussen dit keer op zondag en de kans om elkaar weer eens ‘en petit comité’ te zien en te spreken is te mooi om voorbij te laten gaan. Toen dacht ik, dan is het ook wel leuk om enkele vrienden uit te nodigen op de zaterdag. Inclusief de maandag zelf heb ik er dus voor gekozen 3 dagen jarig te zijn en niet eens op een bijzondere verjaardag. Bij 50 jaar bijvoorbeeld wordt iemand toch geacht te zijn gaan behoren bij de grijze en hopelijk wijze Abrahams en Sarahs. Dat wijze houdt in dat je van het leven tot dan hebt geleerd, dat je dat in redelijke mate bewust bent en het deelt met anderen. In de rubriek Levenslessen van Trouw zegt de 91 jarige Paul de Blot, pastor en hoogleraar: ‘Het hele leven is één groot bewustwordingsproces. We evolueren van bewust worden naar bewust zijn. In dat proces kunnen we kiezen of iets nut heeft of onzin is. Bij keuzes duik ik er altijd in.’ Deze man geboren en opgegroeid in Indonesië heeft een adembenemende levensloop. Gevochten bij de commandotroepen van het KNIL, vijf jaar in een concentratiekamp gezeten, inclusief de dodencel, jezuïet geworden, naar Nederland gekomen en uiteindelijk op zijn tachtigste hoogleraar Business Spiritualiteit op Nyenrode en pastor. Nog steeds volop actief op zijn 91ste! In vakantie gelooft hij niet, want hij heeft elke dag plezier. Een van zijn wijze levenslessen is: ‘Ik ben onderdeel van een groter geheel. Ik kijk elke morgen opnieuw wat wordt aangeboden. Dan maak ik een keuze: is dit iets waardoor het geheel beter wordt of moet het anders? Ik hou vast tot er iets beters voorbijkomt.’ Als ik terugkijk op mijn eigen 69 jarige levensloop en de keuzes, dan herinner ik mij de eerste grote keuze in mijn leven. Op mijn twaalfde ga ik naar het priesterinternaat. Dit blijkt duidelijk niet mijn persoonlijke keuze, zo heb ik later ervaren. Het blijkt geen goede keuze. Ik verwijt dat uiteindelijk niemand, maar dit is wel het moment geweest waarop ik heb besloten voortaan echt mijn eigen keuzes te maken. En nu terugkijkend kan ik zeggen dat ik vanaf dat moment de meeste keuzes zelf gemaakt heb, telkens met het goede gevoel en veel vertrouwen. Maar ik realiseer me tegelijkertijd dat het luxe keuzes zijn, ingebed in een sociaal evenwichtig verband. Ik denk aan de keuze om naar de kweekschool te gaan op mijn 17e; om op mijn 27ste te trouwen; om naar Afrika te gaan op mijn 35ste; om gerontologie te gaan studeren op mijn 45ste; om een eigen onderzoeksbureau te beginnen op mijn 54ste; om fulltimepensionado te worden op mijn 68ste en vanaf dan blogs te gaan schrijven. En ja, elk blog laat iets van mijn keuzes maken zien: een levensfragmentje in zevenhonderd woorden.

En dan, op mijn verjaardagmaandag, sta ik op het volkstuincomplex even te kletsen met twee medevolkstuinders, qua leeftijd zeker ook Abrahams. Het gaat nergens over, het is zo’n bekend ‘praatje pot’, even wat vluchtig sociaal contact en dan gaat ieder weer zijns weegs. Niets mis mee overigens. Vluchtelingen-extratekst-economischevluchtelingen-bootvluchtelingenDan ineens, zo vanuit het niets, gaat een van hen volledig los over de stroom van vluchtelingen in ons land. Het wordt een ongelooflijk, grofgebekte tirade. Zelfs Pow News zou dit niet uit durven zenden, zo erg trekt deze man van leer. Enigszins bizar haalt hij zelfs het Sinterklaas spelen van ‘ze’ in de politiek erbij. Ik klap volledig dicht en ik moet alleen maar denken aan de vluchtelingen die ik inmiddels goed ken. Waarvan ik weet dat zij in doodsangst de meest vreselijke keuze in hun leven hebben moeten maken, namelijk familie, vrienden, huis en haard verlaten. Uiteindelijk zijn ze na lange rondzwervingen en ontberingen in Nederland, het land van Sinterklaas, terechtgekomen in alle eenzaamheid en grote uitzichtloosheid.

Als de man uitgeraasd is en naar zijn auto loopt denk ik bij mezelf: ‘Hoezo eigen keuzes maken in het leven……hoe wanhopig kan een mens zijn?