Als kind ben ik door mijn ouders opgevoed vanuit het principe rust, reinheid en regelmaat. Zeker is ook dat mijn lieve moedertje ons heeft opgevoed vanuit haar eigen gevoel. Of zoals de beroemde dr. Spock in die tijd bepleit: ‘Moeders weten meer dan ze maar denken te weten’. Ik kan mij nog goed herinneren dat de reinheid in ons gezin erg werd beïnvloed door de ziekte van mijn vader, die tuberculose had. Hoewel het geen besmettelijke variant was, moest mijn moeder het enige toilet en wastafel in het grote huis dagelijks verschillende malen schoonmaken en ontsmetten met lisol. Deze zeer penetrante geur zal ik nooit meer kwijtraken. Het principe van de drie R’s is tijdens mijn leven altijd aanwezig geweest, niet altijd even sterk. Echter, sinds ik fulltimepensionado ben, duiken deze drie R’s weer prominent op. Elke dag sta ik vroeg op en ga ik eerst anderhalf uur werken aan mijn blog. Daarna doe ik elke ochtend een serietje rek- en strekoefeningen. Alleen op zondagmorgen gun ik het mijzelf deze oefeningen niet te doen, als een beloning. Mijzelf observerend tijdens deze ochtendgymnastiek, denk ik wel eens: ‘Het ziet er allemaal niet erg strak uit.’ Tegelijkertijd irriteert het mij dat die gedachte van jong willen blijven en een strak lijf willen hebben, in mijn hoofd opkomt. Lees verder →

Mijn zwager adviseert mij om in de volgende honderd blogs te trachten over mijn eigen schaduw heen te stappen en de tobberigheid in de tobbe te laten en de geest wat meer uit de fles te laten komen. ‘Het is een feest om ouder te worden; het is een feest om opa en oma te zijn; het is een feest om nog een lief te hebben en lief te hebben, het is een feest om te kunnen schrijven; lezen, volkstuinder te zijn, broers te hebben en zussen. Dus schrijf meer over het vieren van het leven dan op het ongewenst wachten op het einde.’ Een wijze raad van mijn zwager, en die raad neem ik graag ter harte. Ik weet dat ik de neiging heb om te tobben en dat uit zich dan bij uitstek tijdens het schrijven van een blog. Het is een soort uitlaatklep. Maar ik vind zelf ook dat het een keertje moet stoppen en als ik zelf altijd predik dat je nooit te oud bent om te leren, moet ik de daad bij het woord voegen. Het is tijd om te proberen het schrijfroer om te gooien…. of tenminste een beetje! Lees verder →

De levensfase waarin ik nu vertoef is er een met een totaal ander perspectief op de toekomst dan alle vorige levensfasen. Soms wordt dat ineens heel duidelijk, zoals afgelopen week als er een brief van onze hypotheekverstrekker op de deurmat valt. We krijgen een aanbod voor verlenging van de hypotheek op ons huis. Tien jaar geleden toen wij dit prachtige huis in Rotterdam kochten, had ik zelf niet gedacht aan het feit dat ik straks aan het eind van de dertig jarige hypothecaire lening achtentachtig jaar zou zijn. Een leeftijd overigens die ik hoogstwaarschijnlijk niet eens ga bereiken. Maar nu tien jaar later dringt zich dat gegeven meteen op en speelt prominent een rol in onze gesprekken over deze hypotheekverlenging. Het is een confrontatie met de eindigheid van je bestaan. En of mijn lief en ik het nou leuk vinden of niet, we moeten er zo nuchter mogelijk over nadenken. Het heeft totaal geen zin om over onze eindigheid te gaan tobben. We moeten simpelweg een beslissing nemen, waar we allebei vrede mee hebt en waar we volledig achterstaan. De pas overleden Denker des Vaderlands René Gudde heeft in zijn toegepaste filosofie wel eens gepleit voor een efficiënte manier van tobben: ‘Wie het vraag- en antwoordspel niet beheerst, is gedoemd om als een kip zonder kop rond te rennen of als een kip zonder kop voor altijd te blijven piekeren.’ Een goede raad, zou ik zeggen, dus zo gezegd, zo gedaan!  Lees verder →