Als ik in mijn vroege jeugd voor de eerste keer écht op vakantie kan gaan, mag ik niet mee. Het is nog net in de tijd dat de pastoor jaarlijks op huisbezoek komt om Rooms Katholieke echtparen te vertellen dat er nog maar weer eens een kindje bij moet komen. Dit keer komt hij mijn moeder vertellen dat haar man, mijn vader is overleden. Het is juli, vakantieperiode en alle zes (!) kinderen zijn dus thuis. Enkele weken na de begrafenis regelt (lees betaalt) mijn oom, onze voogd, voor ons gezin een vakantie in een familiepension in Noordwijk aan Zee. Het is de eerste echte vakantie in mijn leven, maar ik mag niet mee. Ik zit vanaf mijn 12e jaar op het internaat, het klein seminarie, en mag volgens de dan geldende normen, niet aan allerlei wereldse verleidingen blootgesteld worden. Ik vind de beslissing natuurlijk vreselijk en voel me nog meer buitengesloten dan voorheen. Ik weet het niet zeker meer, maar dit vakantie incident zal een extra reden zijn geweest om snel het internaat vaarwel te zeggen. Ik wil er al veel langer van af, maar wil mijn ouders en vooral mijn vader, niet teleurstellen. Op het moment dat mijn vader overlijdt, staat mijn besluit vast. Een jaar later woon ik weer gewoon thuis en probeer als beginnende puber mijn leven in de normale wereld op te pakken en hoe! Ik voel me bevrijd, ik barst van de energie. Ik mag eindelijk even fulltime puber zijn. Lees verder
Fulltime puber zijn
02 dinsdag sep 2014
Posted in individu & omgeving
