De laatste weken verplaats ik mij af en toe in de ‘gewone’ Griek. In enkele jaren tijd is hun hele dagelijkse bestaan qua inkomen overhoop geraakt met grote maatschappelijke en persoonlijke gevolgen. Het aantal zelfmoorden neemt toe. Honderden ambulance auto’s in Athene staan stil omdat er geen onderhoud meer gepleegd kan worden. Pensionado’s (ja, ja, de pensioenleeftijd is te laag) hebben tientallen procenten minder inkomen. Ambtenaren (ja, ja, er zijn er teveel)  worden bij bosjes ontslagen en de overigen moeten eveneens heel veel salaris inleveren. De werkeloosheid (ja, ja, ze werken sowieso niet zo hard) onder oud en jong neemt met grote stappen toe. En het einde van al deze ellende is nog lang niet in zicht. De meeste ‘gewone’ Grieken voelen zich volkomen machteloos. De kleine groep rijke Grieken heeft zijn miljarden spaarpot veiliggesteld in het buitenland. Het principe van ‘ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken’ viert hoogtij. De EU landen hebben al voor miljarden hulp geboden en ook zij belazeren hun eigen achterbannen met de belofte dat alles terugbetaald zal worden. De verbijstering over deze gang van zaken wordt bij mij steeds groter. Niet alleen vanwege het dreigende bankroet van Griekenland, maar vooral vanwege de manier inclusief de toon waarop op politiek niveau, inclusief Griekenland zelf, met elkaar getracht wordt de ‘gewone’ Griek te redden. Redden betekent allereerst natuurlijk een goed plan waar de Grieken zelf in hoge mate achter moeten staan. Echter de situatie is zo allerbelabberdst, dat de ‘gewone’ Griek geen zuurstof meer heeft, geen energie, geen vertrouwen om überhaupt een eerste stap te zetten. Ik moet denken aan de situatie in ons ‘gewone’ doorsnee gezin in 1953. Ik ben dan 7 jaar.  Lees verder →

Eindelijk ligt dan de envelop in de brievenbus. Ik lees er regelmatig over in de krant, ik hoor discussies over dit type onderzoeken op radio en tv. De laatste tijd denk ik wel eens: ‘Wanneer zal ik aan de beurt zijn? Ga ik dan meedoen? Wil ik het wel weten?’ Het gaat over het grootschalig bevolkingsonderzoek darmkanker, bedoeld voor mannen en vrouwen van 55 tot en met 75 jaar. Darmkanker is een van de moderne Westerse ziektes die vooral ook oudere mensen treft. Los van allerlei statistieken, kan ik dat vanuit mijn eigen omgeving beamen, want ik heb ik daar vele voorbeelden van, inclusief mijn allerliefste moedertje. Eerlijk gezegd is het een van de ziektes, waar ik wel eens aan denk. Sterker nog, ik merk dat ik de laatste jaren af en toe ongerust word bij die enkele keer dat ik een lastige stoelgang heb. Natuurlijk mag ik zelf beslissen of ik meedoe. De drempel is super laag. Je hoeft er niet voor naar het ziekenhuis. Je kunt alles thuis doen tijdens je normale stoelgang. En de overheid betaalt dit onderzoek en een eventueel vervolgonderzoek vergoedt de zorgverzekering. Het klinkt misschien raar, maar het voelt toch zoiets als wel of niet meedoen met de postcodeloterij, maar dan qua ‘prijs’ omgekeerd en zelfs als je niet meedoet, kan er een doemscenario werkelijkheid worden. Lees verder →