100 Jaar worden?

Op dit moment leven er in Nederland 2093 honderdjarigen, bijna twee keer zoveel als begin deze eeuw. En de komende 15 jaar gaat dit aantal wederom verdubbelen! Het dagblad Trouw doet er in een artikel vorige week uitgebreid verslag van. Al lezende vraag ik me af of zo oud worden nu een zegen is of een drama. Tijdens mijn studie (in 1994) zijn er nauwelijks 100 jarigen, toch heb ik toen een 105-jarige kunnen interviewen. Bijna vanzelfsprekend is het een vrouw, want vrouwen worden nog steeds ouder dan mannen. Het is interessant deze opdracht nog eens terug te lezen. Lees verder

Mijn ouders

Ik denk steeds vaker terug aan mijn ouders. Tijdens familiefeestjes en dergelijke, zoals bijvoorbeeld onze jaarlijkse broersdag, zijn onze ouders veelvuldig het gespreksonderwerp. We praten dan met elkaar over onze opvoeding en over wederzijdse karaktereigenschappen. Ik vind het prettig om ‘iets’ van wat ik heb, of van wat ik meemaak te relateren aan mijn vader en/of moeder. Ik ben harstikke trots op hen, zeker op de manier waarop zij er voor geknokt hebben om van het (moeilijke) leven iets positiefs te maken, hoe kort ook als het mijn vaders leven betreft. SAMSUNG CAMERA PICTURESIk vind mijzelf in mijn gezicht wel op mijn vader lijken, terwijl mijn handen erg op die van mijn moeder lijken. Dat is leuk om te constateren. Maar als het gaat om karaktereigenschappen en levenshouding is het wat lastiger inschatten en valt daar natuurlijk uitgebreid over te discussiëren.  Lees verder

Herinneringen

In mijn zoektocht hoe ik als fulltime pensionado mijn dagelijkse leven wil invullen, gebruik ik graag mijn eigen levensverhaal als referentiekader. Het mooie van ouder worden is dat je in staat bent de rode draden in je leven te zien. Het kan helpen je identiteit te versterken. Herinneringen kunnen daarbij een bron van kracht zijn in moeilijke tijden, maar evenzeer een energiebron om je huidige keuzes nog beter te maken. Het kan houvast geven bij momenten van ‘zelfonderhoud’, zoals ik in mijn laatste blog beschreven heb. Soms helpt een spreekwoord, een stukje muziek of zelfs een irritant kwetterende medereiziger om een bepaalde herinnering op te roepen.YourPhoto Zo zit er afgelopen vrijdag in het vliegtuig dat ons terugbrengt van New York naar Amsterdam een luid sprekende, licht hysterische dame. Bij de terminal heeft deze dame al de nodige stampij gemaakt. Na drie uur wachten mogen we het vliegtuig in. Echter ook daar duurt het nog ruim een uur voordat we opstijgen. Het is midden in de nacht en de meeste mensen zijn moe en gaar van het lange wachten. Bijna iedereen wil lekker rustig proberen te gaan slapen, maar dat kunnen we wel vergeten voorlopig. De dame ‘in kwestie’, die vlak achter ons zit, heeft onafgebroken zeer luidruchtig contact met twee jonge mannen naast haar (uit de Achterhoek te horen aan hun accent). Ondanks voortdurend gesis van andere passagiers om zachter te praten, kwekt deze dame door. Ik hoor haar vertellen dat zij uit Arnhem komt, 51 jaar is, al lang geleden gescheiden: ‘Wat moet je met een vent, die houdt je alleen maar kort’  en ‘Mijn ex is al weer twee keer daarna gescheiden’ en ‘Ik ben nu mijn eigen baas’. Haar hele doopceel wordt toegelicht en dan hoor ik haar zeggen dat ze vroeger veel is wezen stappen op de Korenmarkt in Arnhem. Bij deze laatste zin droom ik (gelukkig) weg in mijn eigen verleden. Ik ben tenslotte een geboren en getogen Arnhemmer. Lees verder