Ieder mens is per definitie het middelpunt van zijn eigen leven op deze aardbol. Het klinkt een beetje als de eerste versregel van het sonnet van Willem Kloos, half 19^e eeuw: ‘Ik ben een God in ‘t diepst van mijn gedachten, en zit in ’t binnenst van mijn ziel ten troon…’ Deze versregel heeft ooit tijdens de Nederlandse les op de middelbare school zo’n indruk op mij gemaakt, dat deze nooit meer uit mijn hoofd is verdwenen. Natuurlijk voel ik mij niet als de Schepper van het leven, maar ik denk dat ieder mens probeert te denken en te handelen vanuit zijn eigen, persoonlijke leefwereld. In het dagelijkse leven kunnen we gelukkig heel veel op de automatische piloot doen, maar soms komt er iets op je weg, waardoor je genoodzaakt bent het stuur zelf ter hand te nemen. En om dan goed te sturen, moet je de situatie waarin je terecht bent gekomen wel kunnen overzien en liefst ook een beetje kunnen begrijpen. De een gaat dat gemakkelijker af dan de ander. Grootschalige problemen, zoals de economische crisis of de vluchtelingenproblematiek, probeer ik klein te maken, zodat ze passen in mijn eigen dagelijkse micro wereldje. En als ik daar dan naar kijk, probeer ik dat ook te doen vanuit verschillende levensgebieden, simpelweg omdat ik zelf dagelijks ervaar hoe alles met elkaar verbonden is. Bij economie denk ik aan werken en aan geld verdienen, maar ook aan gepassioneerd en zinvol met iets bezig kunnen zijn. Je voelt je van waarde. Langdurig werkeloos zijn is om al die redenen een grote ramp in iemands leven. Een kleine miljoen werkelozen in Nederland is dan ook een maatschappelijke catastrofe. Lees verder →

Op mijn verjaardag in juni krijg ik altijd wel een aantal boeken cadeau. De meeste neem ik dan mee op vakantie. Dit jaar krijg ik van een goede vriend het boek dat gaat over Zuid-Afrika ‘Minderheid in eigen land’ van Martin Bosma, met de opmerking ‘altijd goed voor een discussie!’ Bosma is politicoloog en lid van de PVV fractie en tevens ondervoorzitter van de Tweede Kamer, het hart van onze democratie. Het dikke boek ligt al enkele maanden te wachten om opengeslagen te worden. Twee weken geleden is het dan toch zover, ik begin er in te lezen. Dan, na honderd pagina’s gebeurt er iets vreemds. Ik voel me boos en zelfs verdrietig worden. Het boek werkt zelfs fysiek op mijn gemoed. Elk hoofdstuk is opgebouwd uit een eindeloze opsomming van eenzijdige feiten. Het doel is namelijk het bestrijden van de mythe, dat de westerse cultuur veilig is onder het multiculturalisme. Citaat: ‘Het lot van de Afrikaners (oftewel de Boeren) lijkt de voorloper van onze toekomst: het land opbouwen, massaal nieuwkomers binnenlaten en vervolgens zelf tot een machteloze minderheid gereduceerd worden.’ Toevalligerwijs staat vorige week op de achterzijde van De Verdieping van Trouw in de rubriek ‘naast het nieuws’ bijgaande afbeelding met als onderschrift: ‘De Khoi, de oorspronkelijke bewoners van Zuid-Afrika, tekenden zo’n 300-500 jaar geleden Europese kolonisten in hun ossenwagens op de wanden van zandsteengrotten in de Westkaap.’ Ik moet meteen denken aan dit boek en aan onze wereldwijde Nederlandse koloniale geschiedenis. Ik denk natuurlijk ook aan de al jaren zich herhalende discussies over integratie van Turken, Marokkanen en – meer algemeen – de moslims. En nu is het september 2015. We maken geen grottekeningen meer, maar foto’s: kleurrijke fotocollages van op drift geraakte mensen, die per bootje, te voet of per trein vluchten voor oorlogsgeweld. Het zijn nu geen kolonisten, die op vrijwillige basis handel zoeken elders op de wereld, zoals wij als Nederlanders deden tijdens de VOC periode. Het zijn mannen, vrouwen en kinderen die wanhopig zoeken naar een veilige leefplek in Europa, en dus ook in ons mooie, welvarende en veilige Nederland.  Lees verder →

Mij valt mij op dat er tijdens mijn lunchgesprekken weinig machoachtige gepraat wordt en dan bedoel ik vooral praten over vrouwen. Dat is opvallend omdat je in een mannengroep over het algemeen sneller wordt meegezogen in stoere mannenpraat. Persoonlijk voel me in die situaties altijd ongemakkelijk. Ik ben niet zo van het macho praten over vrouwen. Niet dat ik bang ben van seksisme beticht te worden. Ook niet omdat ik als fulltimepensionado geen jagersinstinct meer zou hebben. Ik merk overigens wel dat op mijn leeftijd het reptielenbrein niet meer zo geactiveerd wordt door mannelijke hormonen. En, ik kan het niet uitstaan dat mijn reptielenbrein de overhand krijgt. Ik voel het zelfs als verraad aan mijn lief.  Lees verder →