Wereldburgers

Het baart mij grote zorgen. In mijn hoofd ben ik er al weken druk mee. Ik kan er niet om heen en ik vind pas rust als ik voor mijzelf hier een mening over kan vormen, hoe beperkt en simpel dan ook. De eerste stap is onze verantwoordelijkheid nemen om humanitaire hulp te bieden. Inherent aan deze eerste stap voel ik het ook als mijn verantwoordelijkheid om een steentje bij te dragen deze wanhopige mensen te helpen een fatsoenlijk bestaan op te bouwen. Of dat nu tijdelijk is of vast in Europa, of gericht op terugkeer naar hun moederland. Hoe dat allemaal moet gaan met deze enorme instroom van vluchtelingen, weet ik niet.  Lees verder

Herfst

De herfst is begonnen. Ik zie nooit zo uit naar deze tijd van het jaar, mijn lief wel. Zij vindt dit een gezellige tijd: snel donker, open haardje aan, kaarsjes branden, gordijnen dicht en dan heerlijk samen op de bank met een glaasje rode wijn (Bordeaux). forest-777122_640Natuurlijk vind ik dat laatste ook heerlijk, maar bij mij werkt dit jaargetijde zodanig op mijn gemoed, dat ik er gauw chagrijnig van word. Dat chagrijn wordt extra versterkt als ik aan het eind van het jaar altijd weer die lange to-do-lijst zie liggen met allerlei zinnige en onzinnige zaken die mijn dagelijks leventje (on)mogelijk maken: de griepprik halen, de APK keuring van de auto regelen, de datum voor de onderhoudsbeurt van de CV ketel plannen, de schoorsteenveger bellen, de dakgoten schoonhouden van bladeren en de buitenkraan afsluiten. Absoluut niet motiverend vind ik de afhandeling van al die verzekeringspolissen ‘voor van alles en nog wat in het leven’. Voordat ik aan mijn winterslaap mag beginnen, moet ik eerst deze zogenaamd noodzakelijke pamperservicepapperassen hebben bekeken en betaald. De meeste polissen berg ik altijd meteen ongezien in mijn archief op. Maar dit jaar ga ik mij zomaar ineens, voor het eerst in mijn leven, in mijn pamperpolis DELA Uitvaartplan 2016 verdiepen. Kennelijk ben ik in een zwaarmoedige stemming, want anders kan ik niet verklaren waarom ik mij nu voor die polis zou interesseren. Lees verder

Vader zijn

‘Gekregen op Sint Nicolaas van Moeder en Vader 5 december 1960’. In keurig handschrift heb ik dat als 13-jarige op de binnenkant van de kaft van mijn oudste fotoalbum geschreven. Het is lang geleden dat ik dit album in handen heb gehad.SAMSUNG CAMERA PICTURES  Bij het openslaan zie ik als eerste foto mijn vader op zijn ziekbed, samen met mijn moeder en jongste zusje. Deze foto moet ongeveer een half jaar voor zijn overlijden gemaakt zijn. Hij verblijft op dat moment in het sanatorium De Klokkenberg in Breda, waar hij een zware longoperatie heeft ondergaan. Alles lijkt goed te gaan. Maar dan op 10 juli 1961 overlijdt hij toch nog aan een hartstilstand. Hij is slechts 51 jaar geworden. Op dezelfde eerste pagina van dit fotoalbum heb ik zijn bidprentje geplakt. Daarin lees ik: ‘Hij was een liefdevol echtgenoot en toegewijde Vader. Te kort waren de jaren dat hij in vreugde mocht deelnemen aan de actieve zorg voor zijn dierbaar gezin.’ Nu ik dit zo lees, besef ik dat hij niet vader heeft mogen zijn van zijn volwassen kinderen, en dus ook niet opa van zijn kleinkinderen. Tegelijkertijd heb ik als volwassen kind nooit mogen ervaren hoe het is een vader te hebben. En mijn kinderen op hun beurt hebben geen opa Beke mogen meemaken.  Lees verder