We zitten nog niet in de bus, op weg naar de wijnboerderij, of de reisleider zet het lied in: ‘We hebben een potje met vet, al op de tafel gezet……’ De chauffeur zie ik vol verbazing in zijn achteruitkijkspiegel kijken naar zijn zingende 100-jarige passagiers uit Nederland. Gelukkig worden de meesten het zat na 50 coupletten en valt uiteindelijk bijna iedereen in diepe slaap. Ik zit naast het oud model 100-jarige en we raken zowaar echt in gesprek. Zoals zo vaak het geval is, zijn mensen aardig en interessant wanneer je wat meer contact maakt. Ik vertel haar over mijn gezinsweekend in het Australian Family Resort van Andrea Maier en hoe gelukkig ik ben met mijn anti-verouderingspil. Ik vraag haar of ze ook kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen heeft en gelukkig is met het leven. Ze begint zachtjes te huilen. Ze heeft geen kinderen en dus ook geen kleinkinderen. Na het overlijden van haar eerste man heeft ze nog twee nieuwe relaties gehad. Het zijn fijne mannen geweest en ze heeft tot haar 65ste nog geprobeerd een kind te krijgen. De leeftijdsgrens voor vrouwen om zwanger te worden via IVF kan en mag tot 70 jaar. Het is niet gelukt. Het huilen is gestopt en ze gaat fanatiek pratend verder: ‘Door die stomme anti-verouderingspil breng ik al jaren mijn leven in grote eenzaamheid door. En ik ben niet de enige kinderloze 100-jarige. Ik heb daarom een Bondgenotengroep opgericht met mensen zoals ik. Het is schrijnend om te zien en te horen hoe bijna al deze 100-jarigen zich totaal nutteloos en overbodig voelen. Van de euthanasiewet mogen wij geen gebruik maken, simpelweg omdat er geen sprake is van medisch uitzichtloos lijden.’ Ik betrap mij er op dat ik het een zeer interessante vrouw vind. Ik heb dat in eerste instantie niet achter haar gezocht.Terwijl ze dat allemaal vertelt, besef ik weinig beeld meer te hebben van de brede maatschappelijke context, waarin ik leef. Mijn sociale leven wordt al decennia volledig gedomineerd door de aandacht voor mijn grote, drukke gezin. Ik begrijp nu dat die autonomie voor mensen om zelf te bepalen of ze hun leven willen verlengen, lang niet altijd vanzelfsprekend positief uitpakt. Mijn 100-jarig oud model gaat intussen verder met haar verhaal: ‘Samen hebben we het voor elkaar gekregen om een referendum te houden en dat is goed uitgevallen. Na jaren discussiëren is onlangs de wet op Recht op Zelfdoding Voltooid Leven van kracht geworden.’ Natuurlijk vraag ik haar meteen: ‘Maar waarom heb je er nog geen gebruik van gemaakt?’ Ik zie nu een glimlach op haar gezicht verschijnen. ‘Nou’, zegt ze, ‘ik heb altijd de wens gehad om een keer druiven te gaan plukken. Om deze wet te vieren, heb ik de hele Bondgenotengroep uitgenodigd om samen met mij eerst druiven te gaan plukken op de Azoren en daarna zien we wel verder. En die groep zit hier in de bus!’ Ik zie nu pas dat er alleen maar vrouwen in de bus zitten. Ik ben de enige man. Grote schrik slaat me om het hart. Als mijn 116-jarige lief dat ontdekt, zwaait er wat. Ik loop naar voren naar de buschauffeur en vraag hem om te keren en mij terug te brengen naar het vliegveld. De man verstaat mij niet en steekt breed grijnzend zijn duim omhoog: ‘Muchos mujeres hermosas…..muchos mujeres hermosas…’ Als ik terug wil lopen naar mijn stoel zie ik dat de bus leeg is. Hetzelfde moment word ik wakker geschud door mijn veel jongere maatje: ‘Kom op ouwe, niet in slaap vallen als je druiven plukt.’

wordt vervolgd….

Op je 123^ste druiven gaan plukken op een wijngaard op de Azoren! Wat is er mooier dan dat wensdromen werkelijkheid worden? Je moet wel geduld hebben, in mijn geval dus 56 jaar. Maar nu sta ik dan op het vliegveld op het eiland Pico. Het lijkt op een groepsreis voor pensionado’s als ik zo tussen al die 100-plussers op de bus sta te wachten. Eigenlijk heb ik een hekel aan groepsreizen. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel. Als ik zo om mij heen kijk, kan ik eens mooi vergelijken hoe anderen gezond 130 jaar oud worden. Naast mij staat een 100-jarige vrouw, een oud model vind ik. Ze ziet er voor de leeftijd wel redelijk aantrekkelijk uit, maar je ziet meteen dat er behoorlijk veel aan verspijkerd is. Ik kan dat zien aan haar kunstogen en -oren. Ze heeft duidelijk een kunstmatig aangebrachte haardos. En als ze tegen mij begint te praten, zie ik ook dat haar mond vol implantaten zit. Eerlijk gezegd knap ik direct een beetje op haar af. Het wordt erger als ze zonder enige gène vertelt ze dat ze niet alleen een nieuwe linkerheup heeft, maar ook een nieuwe knie. Waarschijnlijk is zij later dan ik aan de anti-verouderingspillen begonnen en dan is het begrip ‘gezond’ toch iets anders. Sowieso vind ik het verschrikkelijk irritant als pensionado’s te pas en te onpas over hun eigen of andermans ziektes en kwalen beginnen te praten. Ik zelf heb redelijk geluk gehad tot nu toe. Vanaf het moment dat ik met de anti-verouderingspillen ben begonnen, gaat er bij mij niet meer zoveel kapot en hoeft er dus ook niks vervangen te worden. Terwijl ik zo sta te peinzen, ratelt het oude model 100-jarige door. Dan zie ik haar blik ongegeneerd in de richting van mijn grote bos krulhaar gaan. De schrik slaat me om het hart. Oh nee, toch niet weer! Het is bijna, zo niet nog erger dan mijn nachtmerries als kind. En ja hoor, ik hoor de grote boze wolf in haar stem, die roept: ‘Wat een mooie bos krullen. Zijn die van je zelf? Zijn die echt of…..? Mag ik even voelen?’ Ik wil wegrennen, net als vroeger. Maar alle 100-jarige vrouwen bij de bushalte drommen om mij heen, sluiten me in en graaien naar mijn krullen. In een flits zie ik mijzelf als 4-jarig jongetje met blonde krullen in de trolleybus in Arnhem zitten, trots naast mijn vader. In de bus zitten enkele vrouwen die naar de markt gaan. Ze kijken naar mijn vader en vooral naar mij. De onvermijdelijke vraag volgt: ‘Van wie heb jij die mooie krullen? En mijn voorgeprogrammeerde antwoord luidt: ‘Van Onze Lieve Heer!’ Terwijl de vrouwen verder praten, loopt mijn vader naar de buschauffeur, geeft hem twee sigaretten en roept door de microfoon: ‘Dames, dit is mijn prinsje, zijn krullen heb ik niet, en mijn vrouw ook niet. Dus hij is vast van de melkboer.’ Dan zie ik in het echt mijn vader achter de groep 100-jarigen staan. Hij wenkt mij. Ik duw de vrouwen opzij en wil naar hem toerennen, maar struikel. Languit lig ik op de grond en scherm met mijn armen mijn hoofd af. Dan voel ik een strelende hand die ik uit duizenden herken. Ik open mijn ogen en zie mijn lief. Ze fluistert in mijn oor: Schatje, onze dochter en zoon hebben ook geen krullen en de melkboer bestaat al lang niet meer’.

wordt vervolgd….