Ik weet niet of het jullie ook opvalt de laatste weken? Heel veel krantenartikelen, TV  tafeldiscussies en Twitterberichten  gaan over ouder worden: Voltooid leven, Vallen wordt steeds meer ouderen fataal, Lijst van Inspectie zorgt voor verbeteringen in verpleegtehuizen, AOW-leeftijd schuift verder op, Vier concrete ideeën tegen Eenzaamheid, Toiletgang driemaal per dag. De mechanismes op deze nieuwsitems zijn standaard. Eerst ontstaat er grote verontwaardiging algemeen, dan komt er altijd wel een politicus in beeld die Kamervragen gaat stellen, vervolgens komen in de talkshows van Pauw, Tan en Van Nieuwkerken gewone mensen aan het woord en het eindigt met ‘de olifant met de lange snuit’. Als fulltime pensionado én gerontoloog ben ik in dat nieuws natuurlijk extra geïnteresseerd. Neem nou dat artikel over ‘vallen’. Het aantal ouderen dat overlijdt na een val is in tien jaar tijd verdubbeld. Experts verwachten dat dit aantal de komende jaren stijgt. Een dergelijk artikel wordt groots geplaatst omdat er in diezelfde periode een aantal vreselijk trieste valincidenten plaatsvinden. Een oudere vrouw uit Klarenbeek blijkt vier dagen hulpeloos in haar tuin te liggen. Een oude man uit Leiden ligt vijf dagen dood in huis voordat iemand hem vindt. Een hoogbejaard echtpaar in Noord-Holland is gevallen in de tuin, eerst de vrouw en daarna de te hulp geschoten man. Waarschijnlijk zijn zij door onderkoeling overleden. We weten uit onderzoek dat bij vallen vaak verschillende factoren een rol spelen. Lichamelijke factoren, zoals gezichtsvermogen, duizeligheid, afnemende spierkracht, slecht functionerende gewrichten. Maar ook medicijngebruik of een simpele oneffenheid op het tuinpad. Voor mij als fulltime pensionado is vallen een van de vele risicofactoren die ik bij ouder worden moet zien te tackelen. Er liggen voor mij en voor alle ouderen allerlei ouderdomskwalen en ziektes op de loer. Hoe ga ik om met mijn verminderende mobiliteit, sexualiteit, slecht werkende sluitspier en overgewicht. Ik hoor steeds slechter in gezelschap. Ik heb last van autorijden in het donker. Hoe breng ik mijn dag zinvol door als niet meer werkende. Ik vergeet namen van mensen. Ik baal van het feit dat ik ’s middags een tukkie op de bank doe. Zo kan ik nog wel een A4tje doorgaan met risicofactoren voor ouderen, toegespitst op mijzelf. Maar dat is deprimerend en ook dat is een risicofactor bij ouder worden. Dus de vraag is wat kan ik er zelf maximaal aan doen, wetende dat je niet alles kan voorkomen? Om aan de vele risicofactoren voor ouderen enigszins tegenwicht te bieden probeer ik mij te focussen op de emotie angst. Dat wil zeggen, ik wil angst vermijden, voorkomen. Ik weet dat de helft van 65plussers bang is om te vallen. Deze angst zorgt er soms voor dat men activiteiten als wandelen, fietsen, trappen lopen, boodschappen doen of op bezoek gaan bij familie en vrienden gaat vermijden. Dit vermijdingsgedrag heeft dan weer direct invloed op levensplezier en het vergroot de kans op sociaal isolement. Wat het vallen betreft blijf ik voorlopig nog bewust wonen in een huis met trappen. Ik loop dagelijks vele malen die trappen op en af. Ik stap zo veel als mogelijk op de fiets, bewust niet op een electrisch fiets, maar wel een damesfiets, zodat ik gemakkelijk kan op- en afstappen. Minder gemotiveerd, maar zeker zo belangrijk, zijn de gymnastiek oefeningen die ik elke ochtend, behalve de zondag doe. Meer moeite moet ik doen om gewoon te lopen, te wandelen. Ik heb jaren geleden behoorlijk last gehad van mijn linker heup en mijn rechter knie. Ik ben bang dat ik er weer last van krijg. Daarom moet ik tegen mijzelf zeggen: ‘Zeur niet, je hebt nu nergens last van, loop eens blokje om.’ Ik denk dat dat hardop zeggen, er over praten, schrijven, discussieren met anderen, enorm helpt je angst te tackelen. En leven met minder angst is wel zo prettig!