Het klinkt enigszins cynisch om ‘lange adem’ te gebruiken in geval van de coronacrisis. De longen kunnen zwaar aangetast worden door het Covid-19 virus. Maar dat deze crisis nog lang gaat duren is zeker. Zelfs als er een vaccin is ontwikkeld, zal dat niet meteen volmaakt zijn. Ik merk dat de onzekerheid over de duur van deze crisis effect heeft op mijn energie.
Mijn leefwereldje beperkt zich tot een kleine kring van mensen en qua locatie voornamelijk in en dichtbij ons appartement. Het voelt een beetje alsof ik in een bejaardentehuis leef. Mijn gezondheid is goed, maar ik voel weinig energie. Ik ben pensionado en wil van deze levensfase nog volop leven. En er valt genoeg te doen en te genieten, maar hoe doe ik dat in deze coronatijd?
Belangrijke voorwaarde algemeen voor het invullen van een prettig (dagelijkse) leven is onze omgeving. Hoe kansrijk is deze? Kan ik die voldoende kansrijk maken? Of is deze in al te veel facetten uitermate dwingend en beperkend?
Hoe dan ook de mens is uitgerust met stuurkracht, de een meer, de ander minder. De kunst van het leven is waar mogelijk deze stuurkracht benutten en zo zelf de regie blijven voeren over een deel van je leven. Als je dat in voldoende mate kunt (heb geleerd), voelt datgene wat je doet (of niet doet) goed.
De coronacrisis met al haar maatregelen heeft onze kansrijke omgeving de afgelopen maanden extreem verkleind en onder druk gezet en dat gaat helaas nog lang duren. Voor de een zal dit meer effect hebben dan voor de ander. Wat echter blijft is je eigen stuurkracht.
In deze tijd van lange adem waarin mijn omgeving zeer dwingend bepaald hoe ik mijn dagelijkse leven moet invullen, stel ik mij dus de vraag: “Hoe kan ik mijn stuurkracht zo inzetten, dat ik weer genoeg energie krijg?’
Op het gebied van gezondheid ben ik vanwege mijn leeftijd extra kwetsbaar. Dit heeft behoorlijk effect op de keuzes die ik zelf kan maken. Dat is anders dan met de griep, waar ik jaarlijks een inenting voor haal. Mijn eigen verantwoordelijkheid vraagt de regels die vastgesteld worden door de overheid goed na te leven. Zo spreek ik af met anderen in kleine groepjes, op gepaste afstand. Ik mijd drukke plekken en als ik een terrasje pak, dan zoek ik een rustig open plekje… en zo meer.
Minder regie bijvoorbeeld kan ik pakken op materieel en financieel gebied, want daar zijn externe factoren vele malen belangrijker. Wel heb ik door te verhuizen bewerkstelligd dat onze maandelijkse vaste lasten omlaag gegaan zijn. Mijn lief en ik hoeven als pensionado niet direct te vrezen voor ons inkomen, maar als op langere termijn de economie achteruit gaat, kan dat zomaar wel het geval zijn. Voor veel medelanders is deze coronacrisis nu al qua werk en inkomen een catastrofe. Zij zullen extreem hun best moeten doen om te zoeken naar eigen regie waarmee zij hun dagelijkse leven enigszins dragelijk kunnen maken.
Om het antwoord te vinden op mijn zoektocht naar eigen regie in deze coronacrisis, kijk ik in mijn directe omgeving naar mensen of zaken die mij inspireren. Ik probeer mij niet te veel mee te laten slepen in alle dagelijkse ellende die over mij uitgestort wordt via allerlei kanalen. Het klinkt misschien wat vaag, maar toch. Positieve ervaringen uit het nu of het verleden, maken mij hoopvol. Ik zoek steun bij anderen en durf die ook te vragen. Wat ik nog lastig vind, maar wel ongelooflijk belangrijk, is het op peil houden van mijn fysieke conditie. Als ik mij fit voel, helpt dat ook mijn hoofd fris te houden.
We zijn in deze coronatijd meer dan anders op onszelf en de ander aangewezen. Dat vraagt extra stuurkracht van onszelf en van onze medemens. De landelijke slogan ‘Alleen Samen Krijgen We Corona Er Onder’ is daarom zo gek nog niet!
Na alle verhuisdrukte willen mijn lief en ik er een weekendje tussenuit. Via
We kopen ons eerste huis in Renkum. Elke dag – zes jaar lang – fiets ik door de prachtige bossen via de Geertjesweg (ja, echt!) naar mijn school, welke direct aan de rand van Wageningen ligt. Mijn lief gaat meestal met de auto naar de universiteit voor de colleges.
Het hotel zegt allerlei maatregelen genomen te hebben i.v.m. corona. Maar tot mijn verbazing kiest het hotel voor een ontbijtbuffet. Iedereen loopt langs en door elkaar, zit met zijn vingers aan de lepels voor de jam en de knijpers voor de kaas en het knopje op de koffiemachine. Daarentegen staan de tafeltjes wel ver uit elkaar en kan er (gelukkig) bij goed weer buiten op het terras gegeten worden. 
En het weekend kent een onverwachte, maar bijzondere afsluiting. Tijdens onze laatste wandeling in het bos stuiten we op een mooi labyrint, gemaakt met stenen. Ondanks enige scepsis besluiten wij dit labyrint te betreden. Rustig ademen en je gedachten al wandelend loslaten. Mijn lief vindt deze vorm van meditatie goed gelukt. Ik zelf ervaar nu pas bij het schrijven van dit blog, dat het een goede vorm van meditatie kan zijn. Wat ik precies voel, weet ik niet, maar wel dat het goed voelt…..
Afgelopen zondag is onze lieve kleindochter na lange tijd even alleen bij ons geweest. Natuurlijk hebben we haar de laatste maanden regelmatig gezien, maar altijd op een afstandje en bij haar thuis. Dit keer is het een beetje zoals voor de coronacrisis, als ze elke donderdag bij ons is. We doen voorzichtig, maar er is fysiek contact en dat voelt fijn. Het voelt ook een beetje als ‘niet mogen’. Hoe gaat het straks als onze tweede kleindochter geboren wordt? Mogen we haar meteen vasthouden en knuffelen? Of moeten we afstand houden.
Hoe heerlijk is het terug te denken aan februari 1972 als ik mijn lief ontmoet en tot over mijn oren verliefd word. Nog maar kortgeleden, 17 mei 2019, hebben we met onze kinderen, familie en vrienden ons 45 jaar getrouwd-zijn gevierd. Onbeschrijflijk is de geboorte van onze kinderen, februari 1984 en maart 1986 en vele jaren later oktober 2017 ons eerste kleinkind.
fulltime pensionado 