Hoe raar het ook klinkt vanaf de eerste dag van mijn pensioen in 2014 neem ik mij voor om zes uur op te staan. Het lijkt wel alsof ik in mijn laatste levensfase elke minuut van de dag volop wil benutten. Ik wil niet lui in mijn bed blijven liggen, sterker nog, ik wil bewijzen dat ik vroeger op kan staan dan ik ooit in mijn leven heb gedaan. Ik heb het twee jaar volgehouden. Nu zeven jaar later is dat half negen geworden en begin ik de dag lekker relaxed.

De eerste, echte veranderingen vinden plaats na drie jaar (2017/2018). Mijn lief en ik worden oma en opa. Kort daarna gaat ook mijn lief met pensioen. In diezelfde periode vallen onze oude werkkontakten zo goed als helemaal weg. Er ontstaat ruimte om op een andere manier en met andere accenten het dagelijkse leven als pensionado in te vullen. De ultieme uitdaging is, hoe je samen, maar tegelijk ieder voor zich, invulling geeft aan ‘elke dag een nieuwe dag’. Oma en opa zijn is een nieuwe ervaring en die rol pakken we enthousiast en vanzelfsprekend met liefde op. Samen steken we meer energie in diverse wijkactiviteiten. En mijn lief gaat tijd aan haar hobby tuinieren besteden in ons volkstuintje. Ikzelf verleen daar wat hand- en spandiensten.

Een tweede kantelmoment is de start van de coronapandemie en de verhuizing naar een appartement in onze eigen wijk (2020). De beslommeringen van het onderhouden van een mooi, maar oud huis, hebben we ingeruild voor een appartement, waar we minder onderhoud aan hoeven te (laten) verrichten. Al vrij snel worden wij actief in ons appartementencomplex. Samen met de andere wijkactiviteiten is vrijwilligerswerk een belangrijke dagbesteding geworden. De aandacht voor onze directe leefomgeving voelt goed. De coronapandemie trekt een zware wissel op onze behoefte aan warme, sociale contacten. Het is moeilijk om juist dit meest essentiële levensgebied goed te onderhouden. Minder erg is dat we door corona onze verre reizen voorlopig wel kunnen vergeten.

Wat mijn lief en ik merken, is dat we steeds meer de behoefte voelen aan kontakt met broers, zwagers en (schoon)zussen. Nadat ieder gedurende de tweede levensfase vooral zijn of haar eigen leven heeft geleid, willen we hen graag meer ontmoeten. Op die momenten voelt het leven als een cirkel.

Het meest bijzondere in deze levensfase is het oma en opa zijn. Onze kleinkinderen voelen als heel eigen en het zijn vanzelfsprekend de leukste, slimste en liefste kinderen op de wereld. Wij vullen onze rol niet al te opvoedkundig verantwoord in, dat moeten de ouders maar doen. Mijn lief en ik willen vooral van onze kleinkinderen genieten en een liefdevolle band met hen opbouwen. Oppassen hoort daar af en toe bij en dat is leuk en tegelijk vermoeiend. Maar we zouden het niet willen missen.

De tijd van leven die ik nog heb, gaat wel meer opspelen in mijn hoofd, vooral in relatie met de kleinkinderen. Ik leg tijdstippen aan horizon bewust dichterbij dan vroeger, De oudste Isha is vier en gaat nu naar school, over twee en een half jaar gaat haar zusje Nila naar de basisschool en over vier jaar is onze pasgeboren kleinzoon Lio aan de beurt. Veel verder durf ik niet te kijken….

Op mijn vijfenzeventigste verjaardag heb ik mijzelf opgedragen zo onbezorgd mogelijk te genieten van al die lieve mensen om mij heen en van alle goeds in het leven. Zo hebben we, door alle gedoe rond corona en het niet kunnen maken van verre reizen, een chaletje gekocht in Friesland inclusief een stukje grond. Op onze oude dag zijn we onverwacht ‘grootgrondbezitters’ geworden. Mijn broer en schoonzus verblijven daar al heel veel jaren, evenals enkele vrienden. Een ideale plek om te fietsen, te wandelen, te lezen en te genieten van warme, sociale contacten. Komende lente en zomer pendelen we weer met veel plezier op en neer tussen Rotterdam en Langweer.

Een heerlijk vooruitzicht!

Aan het begin van dit nieuwe jaar 2022 kijk ik terug op zeven jaar pensioen. Pak ik dat nieuwe leven gemakkelijk op en hoe doe ik dat concreet? Waar leg ik accenten om er voor te zorgen dat ik grosso modo lekker in mijn vel zit? Verandert er in de dagbesteding en de mindset veel naarmate ik langer met pensioen ben?

Een goed hulpmiddel om te reflecteren op je leven is de ‘Schijf van Vijf voor een zinvol leven’. Ons dagelijkse leven speelt zich af op vijf levensdomeinen: lichaam/geest, sociale relaties, materiële situatie, activiteiten/arbeid en inspiratie/zingeving. Alle levensgebieden hangen met elkaar samen. Feitelijk kun je er niet één missen. Ze werken als communicerende vaten: gebeurt er iets in het ene domein heeft dat direct invloed op de andere domeinen. Ieder individu legt eigen accenten, al dan niet noodgedwongen. Zo verandert het levensgebied arbeid/activiteiten rigoreus als je als jongere voor het eerst gaat werken, of als je werkeloos raakt of zoals ik nu met pensioen ga. Het is goed om regelmatig in je leven te kijken hoe jouw levensgebieden er bij staan. Je kunt dan plannen maken om iets te verbeteren, iets te verstevigen of iets te compenseren. Kun je je op al je levensgebieden naar eigen behoefte goed manifesteren gedurende korte of lange tijd dan is er sprake van balans in je leven en zit je lekker in je vel.

Gelukkig val ik in 2014 niet in een zwart gat. Enkele interessante ‘rest’ activiteiten uit mijn werkperiode lopen nog door met als bijkomend voordeel dat werkgerelateerde contacten nog even behouden blijven. Dat is prettig op het levensgebied sociale relaties. Omdat in die periode mijn lief nog werkt, neem ik allerlei dagelijkse huishoudelijke taken voor mijn rekening. Daarnaast heb ik altijd wel iets van vrijwilligerswerk gedaan en al gauw doe ik in mijn buurtje mee met een groenproject, met afvalprikken en met de huiskamer van de wijk. Verder spreek ik regelmatig met vrienden af een bakkie te doen en gezellig bij te kletsen.

Hobby’s heb ik niet echt en daarom heb ik vlak voor mijn pensioen bedacht er één te verzinnen: het schrijven van een blog hoe ik als fulltime pensionado mijn leventje handen en voeten geef. De afgelopen zeven jaar heb ik er ruim driehonderd geschreven. Deze hobby geeft mij tot op de dag van vandaag op het levensgebied van zingeving en inspiratie telkens weer een flinke boost.

In het kielzog van deze verandering van dagelijkse activiteiten verandert er ook iets in de andere levensgebieden. Op het levensgebied materiële zaken vermindert mijn inkomen. Het blijft boven modaal, zeker samen met het inkomen van mijn lief, dus ik heb absoluut niets te klagen. Zelfs kunnen mijn lief en ik ons enig zwitserleven permitteren door jaarlijks een avontuurlijke, verre reis te maken. Op het levensgebied sociale relaties drogen veel contacten uit mijn werkperiode langzamerhand op. Tegelijkertijd neemt mijn behoefte aan goede, warme sociale contacten sterk toe en daar steek ik dan extra energie in. Wat het levensgebied fysieke en psychische gezondheid betreft kan ik zeggen dat mijn brein nog goed functioneert. Echter op het fysieke vlak moet ik mijzelf dwingen actief te blijven om niet stijf en stram ’s morgens mijn bed uit te stappen. Ik weet dat dit een van mijn zwakke kanten is.

Zo terugkijkend raak ik de eerste jaren redelijk gemakkelijk gewend aan het pensionado zijn. Het gaat bij mij echter niet vanzelf, ik moet er bewust mee bezig zijn en blijven.

Dan na het derde jaar verandert er veel. Ik ben de zeventig gepasseerd en hoewel biologische leeftijd niet zoveel zegt, gaat ‘de tijd van leven’ mentaal opspelen. Het perspectief van het naderende einde van mijn leven dringt zich op in mijn hoofd…..

Ik word opa, mijn lief gaat met pensioen, we verhuizen naar een appartement en de wereld komt tot stilstand door de coronapandemie….

Wordt vervolgd….