Ik zit net als de afgelopen dagen weer om zes uur ’s ochtends met veel enthousiasme te werken aan dit blog. Een uurtje later heb ik een aardig verhaal over verschillende levensgebieden en dagelijkse balans klaar. Ik ben niet echt tevreden, het voelt te afstandelijk. En dan gebeurt er iets, waardoor ik mijn energie verlies. Mijn vrouw is opgestaan en heeft een rotgevoel. Gisteren toen zij thuiskwam was het rotgevoel bij haar er ook al. Zij kon het niet echt benoemen. Ik ben erg gevoelig voor datgene wat er in mijn directe omgeving gebeurt en dus slaat het snel over op mij. Ik wil natuurlijk helpen, maar op zulke momenten weet ik, kruip je diep in jezelf en wil je alleen zijn. Ik ga daarom met mijn kop koffie weer achter de computer zitten en probeer de draad van het blog op te pakken. Maar ineens zit ik met mezelf in de knoop. Dit is geen theorie maar echt! Er gebeurt iets met mij en wat is dat? Lees verder →

21 januari 2014

Nu moet ik oppassen niet in een zwart gat te vallen. Betaalde arbeid heeft 45 jaar mijn leefritme bepaald. Het is klip en klaar dat dit langzamerhand overgaat in fulltime pensionado zijn. Statistieken laten hoge percentages depressieve ouderen zien, mensen die zich vervelen, die zich nutteloos voelen. Ik ben wel eens jaloers op mensen die op een heel gemakkelijke manier nieuwe inhoud en vorm geven aan hun pensionado leven. Ik voel het zelf als een soort contradictie: mijn daginvulling ligt helemaal open; ik weet niet zo goed hoe ik daar een nieuwe en zinvolle invulling aan kan geven; vervolgens besluit ik twee uur vroeger op te staan en maak de dag dus langer. Maar wat gebeurt er? Na één week vroeg opstaan, vind ik de eerste twee uur van de dag een heerlijk begin. Mijn hoofd is nog fris en vrij. Ik kan lekker rustig van alles bedenken en afwegen. Ik word niet opgejaagd, alleen af en toe door onze bejaarde poes, die aandacht vraagt.

Het voelt als een warm bad, lekker ’s morgens voor dag en dauw werken aan mijn blog.

Ik merk dat bloggen voor mij werkt als mediteren: ik zet de tijd even stil en probeer in mijzelf te gaan. Daar komen dan ‘verse’ gedachten te voorschijn die mij inspireren, niet alleen voor de dag die verder komen gaat, maar ook voor de nabije toekomst. Ik doe dit allemaal omdat ik merk dat er de laatste twee jaren veel in mijn dagritme verandert. Het lijkt soms of het moeilijker is voor mij om energie te halen uit mijn ‘dagelijkse leventje’ en dat is raar. Ik ben hardstikke gelukkig met mijn gezin, mijn beide families, mijn vrienden en veel van mijn (zakelijke) relaties. Dit geeft een gevoel van dankbaarheid en trots, want ik heb er mijn best voor gedaan en doe dat nog steeds. Maar wat is er nu anders, dan voorheen? Ik kan maar één hoofdreden bedenken: ik denk veel meer na over de korte tijd die ik nog te gaan heb in mijn leven. Die gedachte geeft mij ook het gevoel meer op mijzelf aangewezen te zijn. Heel praktisch speelt mee dat mijn advies en consultancy werk minder wordt. Er komt ineens veel ruimte in mijn dagelijkse leven. Ik heb nu de tijd en ik voel de noodzaak om te gaan kijken hoe ik mijn dagelijkse leven denk in te vullen.

Ik besef dat mijn leven er anders uit komt te zien. Ik wil zoveel mogelijk zelf de route bepalen en dat vraagt extra energie. 

.